O Goberno permanece alleo ás necesidades auditivas das persoas

Viqueira Giovachini, Mikaela. S3A6

Cochlear_implant2

Fonte da imaxe: Wikipedia.org

As persoas con deficiencia auditiva esixen dunha serie de dereitos básicos que as institucións non cobren na súa totalidade. O eco das súas voces non recibe a difusión axeitada para conseguir a mobilización social, provocando así o nacemento do aillamente e a exclusión comunitaria, favorecida polo diferente trato que reciben perante os non discapacitados.

Varios medios de comunicación, comprometidos con esta situación, convertiron os problemas dos diferentes colectivos sociais con risco de dependencia na súa principal contenda. Trátase dunha loita pola súa completa e total integración na sociedade. Pois, aínda que os discapacitados auditivos non precisan dunha alta relación con outros individuos para o seu desenvolvemento persoal, motivado pola diferente educación que reciben, sí son conscientes de certos apretos que non permiten o seu avance social.

O exemplo máis claro é o que ofreceu o pasado 27 de febreiro na súa plataforma dixital unha cadea de gran peso nacional a nivel de audiencia como é La Sexta, é o custoso mantemento dos implantes cocleares ao que se somenten os petos das persoas con problemas de audición. O goberno español, a día de hoxe, non atende unha necesidade primaria como é o seu mantemento, esencial para garantir o seu correcto funcionamento. Así, estas persoas reivindican que se trata dun privilexio que non todos poden permitirse.

O implante coclear, segundo explica María Paula Brandon, audióloga do Centro Peruano de Audición, Lenguaje y Aprendizaje (CPAL), é un audífono composto por dúas partes: un fragmento interno, “que se coloca mediante una cirugía. Se encarga de estimular directamente las células del nervio auditivo” y otro externo, “que se activa al mes de la cirugía. Permite la recepción de los sonidos y los transmite hacia el componente implantado”. Consta dun micrófono, dun procesador de fala e dunha antena.

Esta tecnoloxía logra pois proporcionar sons a persoas con perdas auditivas neurosensoriais ou con apenas capacidades de comprensión oral. Trátase de aparatos, non obstante, que precisan de coidados especiais necesarios para a súa perduración. Carmen Jáudenes, directora da Confederación Española de Familias con Personas Sordas (FIAPAS), asegura que estos elementos son moi caros e que os seus valores oscilan “desde un cable que puede costar 200 euros, al procesador, que es el elemento más caro, que cuesta alrededor de 9.000 euros”.

É por iso que se atopan casos onde algúns discapacitados, polo económicamente inaccesible destes instrumentos, vense obrigados a viaxar a outros países como Bélxica, onde se poden conseguir os mesmos dispositivos a un precio moito menor, ou mesmo á metade do prezo.

Por outra banda, Marcos Lechet, un xardineiro xordo residente en Gran Canaria, fundou unha iniciativa na súa web Tu sonido favorito para facer reflexionar ás persoas que sí poden escoitar sobre a sensación que experimentan estas persoas cando non poden permitirse o coidado dos implantes cocleares. Lechet, asegura que “en una ocasión, por no tener dinero para pagar una bobina estuve un mes sin oír. No puedes ir a trabajar. Te sientes perdido, angustiado…”. Aínda que os seus berros de clamor non rematan eiquí. Marcos tamén lanzou unha campaña en change.org para reivindicar os derechos das persoas con deficiencias auditivas.

O problema de que esta denuncia non se solvente reside, en parte, na prensa española, xa que non soubo pinzar na noticia para darlle notoriedade ao asunto. Só nos acordamos das víctimas desta necesidade cando se aproxima o aniversario do seu primeiro implante. Polo tanto, a onda expansiva estampouse contra o primeiro muro que atopou tralo seu paso e non alcanzou a trascendencia necesaria para impactar na sociedade. Se os medios, pois, non son quen de proporcionarlle relevancia social ao tema, é moi difícil que as persoas con disfunción auditiva teñan voz para manifestar os seus dereitos.

BIBLIOGRAFÍA:

Dávida Bueno, J. (2016, 25 de febrero). El Implante Coclear: tecnología que devuelve la audición a sordos. Publimetro.pe. Recuperado de http://publimetro.pe/actualidad/noticia-implante-coclear-tecnologia-que-devuelve-audicion-sordos-42663

Lechet, M. Sanidad de las CCAA: Implantes cocleares y audífonos más accesibles para todo el mundo. Change.org. Recuperado de https://www.change.org/p/implantes-cocleares-m%C3%A1s-accesibles-para-todo-el-mundo

Luis, C. (2015, 9 de mayo). ‘Mantener un implante coclear es todo un lujo’. Elmundo.es. Recuperado de http://www.elmundo.es/salud/2015/05/09/554cf9c8e2704eb42a8b457f.html

Sexta, La. (2016, 26 de febrero). Casi 34.000 personas murieron en 2015 esperando la ayuda a la dependencia. Lasexta.com. Recuperado de http://www.lasexta.com/noticias/sociedad/casi-34000-personas-muerieron-2015-esperando-ayuda-dependencia_2016022600423.html

Sexta, La. (2016, 27 de febrero) Oír no debe ser un privilegio: las reivindicaciones de miles de personas que usan implantes cocleares. Lasexta.com. Recuperado de http://www.lasexta.com/noticias/sociedad/reivindicaciones-quienes-usan-implantes-cocleares_2016022700116.html

Tamashiro, E. (2015, 24 de febrero). Día del Implante Coclear. Cpal.edu.pe. Recuperado de http://cpal.edu.pe/es/cpal/blog/2015/02/24/da-del-implante-coclear-5f63

Revisión do GBO: 07/03/2016 – 20:30

Revisión do editor: 07/03/2016 – 14:00

Publicación: 07/03/2016 – 22:30

Advertisements

16 comentarios en “O Goberno permanece alleo ás necesidades auditivas das persoas

  1. Valdivieso Vidal, Jaime (S3C4)

    O titular do texto é a clave da cuestión. A pesares de que, como ben di o artigo, as persoas que sofren discapacidade auditiva ou calquera outro tipo de discapacidade só teñen cabida na prensa cando se cumpren fechas moi sinaladas, o enfoque non debería axustarse a casos illados. É dicir, os medios de comunicación non poden adicarse a denunciar excliusivamente a falta de recursos de casos particulares debido a que son demasiados os casos de discapacidade e as enfermidades son demasiado variadas. Pola contra, os medios de comunciación deberían dar voz a esta xente denunciando, por exemplo, a ínfima partida de presupostos que se adican a I+D+i, ou os recortes que se veñen sucedendo en sanidade durante estes últimos anos. En definitiva, ir á raíz do problema e alonxarse do sensacionalismo. Concienciar de que os discapacitados non son máis que persoas ao igual que aquelas que non sofren ningun tipo de enfermidade. Sábese, porque é o que acontece a día de hoxe, que ver una noticia dun afectado cala durante moi pouco tempo e despois a audiencia olvidase do asunto. O importante é que a prensa se decida a por de manifiesto o porque dun problema que parece non importarlle a ninguén ou a case ninguén. Facelo de xeito serio e por no debate público as inxustizas que a xente con problemas auditivos e a xente con calquera discapacidade teñen que sufrir por a falta de interese dos de enriba. Una mostra de esta falta de interese pódese apreciar a través de este enlace http://www.un.org/spanish/disabilities/convention/disabilitytreaty.html Unha carta da ONU á cal practicamente ningun país ou político fixo caso.

    Data de emisión do comentario: 9/03/2016- 15:57
    Data de revisión do GBO: 9/03/2016- 16:59
    Data de publicación do comentari: 9/03/2016- 20:03

    Gústame

    1. Efectivamente. O problema destas noticias é o enorme impacto, no tanto que contribúen ao sensacionalismo, que achegan aos medios para agravar aínda máis a situación, de xeito que non se trata ao colectivo de persoas con deficiencia auditiva como persoas iguais a calquer oínte, senón que a audiencia comeza a velos como un grupo inferior.
      Outro feito a remarcar é a evidencia de que o goberno non facilita os recursos suficientes porque non lle convén, faltando ao tratado exposto pola UE que mencionas precisamente á fin do teu comentario. Se non se cumplen nin tan sequera as normas, que xusto son fomentadas e construídas polos altos cargos da sociedade para tratar de chegar xuntos a unha comunidade máis igualitaria, é moi difícil que os xordos poidan chegar a recibir un tratamento axeitado nos medios de comunicación, xa que o que se procura continuamente é a atracción dos lectores.
      Sen dúbida, este é a maneira máis sinxela, aínda que pouco ética, de chamar a atención a unha problemática social que debe facer eco en todos para poder reivindicar os dereitos que merecen estas persoas.

      Gústame

  2. Tarrío Rodríguez, Eva (S3E3)

    O que primeiramente debemos ter en conta sobre este tema, en xeral, é a pasividade que o Goberno amosa á hora de proporcionar axudas a personas con minusvalías, sexan do tipo que sexan. Neste caso específico, atopámonos con que máis dun millón de persoas sofre algún tipo de xordura, de acordo co Instituto Nacional de Estadística, e, pese ao gran número de organizacións de apoio e asociacións, o Ministerio de Saúde apenas fai nada.
    É, en cambio, outro problema o que me parece de meirande importancia comentar: unhas 100.000 persons escoitan grazas a un implante coclear e a maior parte dos nenos que nacen con problemas graves de audición son implantados e nunca chegan a aprender a linguaxe de signos. Convertirase o implante na causa da súa desaparición?
    Este é o medo que sufren hoxe en día moitas asociacións de persoas xordas ao longo de todo o mundo – The Silencing of the Deaf, por exemplo, https://medium.com/matter/the-silencing-of-the-deaf-22979c8ec9d6#.tnc0v08sf – aquí atopámonos cun artigo totalmente en contra dos implantes cocleares. O principal temor destas asociacións é que os implantes cocleares acaben silenciando a este colectivo e, a longo prazo, provocando a desaparición da linguaxe de signos. Tamén podemos ler(no enlace adxunto anteriormente) como os pais dun bebé que naceu con problemas auditivos ven a simple existencia destos implantes como “la suposición errónea de que una persona sorda está en la necesidad de ser arreglada.”
    O psicólogo, lingüista e profesor estadounidense Harlan Lane defende que a xordura non é un problema e os implantes cocleares non son bos para os nenos xordos. Estas palabras crearon unha gran controversia, pero o experto mantense nos seus ideais, como podemos ver na entrevista que o xornal El País lle fixo (http://elpais.com/diario/2004/12/21/salud/1103583603_850215.html)
    “En la década de 1980 se descubrió que al cerebro no le importa si el lenguaje llega por la vía del oído o del ojo. El cerebro está dispuesto para el idioma en el momento de nacer y si presentas un idioma visual, entonces el niño aprende un idioma visual”, explica Lane na entrevista que lle fixo El País. Nela podemos observar como defende ferventemente a linguaxe de signos e, en xeral, a cultura da comunidade xorda.
    Como se pode ver non son poucos os problemas e as controversias que nacen no seo deste colectivo, non só a carencia de atención por parte do Goberno ou o Ministerio de Saúde. O debate sobre a importancia da linguaxe de signos está aberto agora que os implantes cocleares foron gañando importancia. Na miña opinión é un tema interesante a tratar e de gran relevancia, xa que podémonos atopar ante o fin da linguaxe de signos, unha linguaxe cunha historia e que non debería ser esquecido.

    Data de emisión do comentario: 09/03/2016- 21:23
    Data de revisión do GBO: 09/03/2016- 21:43
    Data de publicación do comentario: 09/03/2016- 21:50

    Gústame

    1. Creo que o problema da desaparición da linguaxe de signos, se é que algún día chega a producirse, non se deberá aos implantes cocleares. En tal caso, sería o desuso social quen permitiría a súa futura evasión, posto que non se fomenta esta ferramenta de comunicación entre as persoas oíntes, factor que provoca a marxinación do colectivo xordo.
      Os implantes poden axudar ás persoas que coa idade perdan a sensibilidade auditiva paulatinamente ou, se é o caso, aquelas que por culpa dun accidente perden unha porcentaxe, como é o caso de Pepe (http://implantadococlear.blogspot.com.es/2009/07/dia-192-buenos-dias.html). No seu blogue, explica a deafortunada pérdida de audición que sufriu e, consecuentemente, os problemas e inseguridades que se lle presentaron para continuar cunha vida que mudara por completo. Por sorte, o implante dun audífono puido axudarlle a sentirse máis seguro. Nas palabras do propio bloguero: “puedo decir con orgullo que hemos ayudado a muchísima gente a perder el miedo y a superar los bajones de ánimo”. (http://www.eldiario.es/hojaderouter/ciencia/desaparicion-lenguaje_de_signos-implantes_cocleares-extincion_0_275772516.html). Neste sentido, pois, non é positivo que unha persoa poida escoitar?
      Outro matiz que debemos ter en conta son os diferentes tipos de implantes cocleares que existen e o feito de que non todos poden ter o orgullo nin de poder costealo, nin de poder colocalo, debido á xordera profunda que presentan determinados individuos ou ás dificultades económicas ás que se debe facer fronte. Polo tanto, a linguaxe de signos está garantizado na sociedade. E, é máis, debemos loitar porque siga latente. O implante non garantiza a escoita total, pero sí a percepción de sonidos e, en definitiva, de facilitar a inserción social para non sentirse marxinados. Pero non por isto a linguaxe de signos desaparecerá en ningún caso.

      Gústame

  3. Yáñez Vila, Natalia – S3C5

    Falamos da discapacidade tanto auditiva coma doutros tipos dende un punto de vista alleo. Non somos conscientes das carencias que sofren estas persoas que non poden levar unha vida cómoda porque pensamos sempre nas maiorías. Ninguén se plantexa como pode ver unha película unha persoa con discapacidade auditiva, as dificutades coas que se atopa un invidente á hora de facer a compra, ou os obstáculos que ten que superar unha persoa con discapacidade motora para poder acceder a un monumento, por exemplo. Por todo isto é necesaria unha concienciación por parte da poboación pero tamén máis políticas activas que favorezan o desenvolvemento de plans que fagan máis sinxela a vida deste colectivo.

    A Valedora do Pobo, Milagros Otero Parga, xunto cos demais traballadores desta institución traballa con todo tipo de queixas, entre elas as relacionadas coa accesibilidade das persoas discapacitadas, e na súa páxina hai informes pertencentes ao ano 2014 nos que se explica con claridade a súa labor, e as iniciativas que se están levando ao Parlamento de Galicia para que este grupo de xente e os seus problemas sexan máis visibles para a sociedade e poidan optar a un mellor nivel de vida. “Destacaron, entre otras, las quejas por falta de accesibilidad de las personas con discapacidad auditiva a las salas de cine de Santiago de Compostela y en general de toda
    Galicia”. Un texto realmente interesante para revisar (páxs. 536-565)
    http://www.valedordopobo.gal/wp-content/uploads/2015/03/Informe-Valedor-do-Pobo-2014-Castellano.pdf

    Está claro que unha das maiores desvantaxas do colectivo é que as súas necesidades cóbranse a prezo de ouro, como é o caso do aparato do que ti mesma falas. Unha das cuestións que os concellos teñen pendentes é ampliar a carteira de servizos que se ofrecen a este tipo de persoas para solventar as súas necesidades.

    Tamén é certo que cada vez máis xente está concienciada de que todos temos que colaborar para conseguir a igualdade, e para disfrutar dos mesmos dereitos. Todos os nenos deben estar escolariizados e precisan socializar con outros rapaces, a discapacidade auditiva é unha dificultade engadida, posto que produce problemas de comunicación. Algunhas escolas xa están comezando a incluir a linguaxe de signos entre as súas asignaturas, para que ninguén quede excluído á hora de xogar, falar e compartir experiencias. No mundo da rede sempre hai solucións para todo, xa hai webs para facilitar este tipo de prácticas.
    http://www.europapress.es/epsocial/ong-y-asociaciones/noticia-cnse-crea-web-facilitar-ensenanza-lengua-signos-centros-educativos-20120213122057.html

    Os medios de comunicación non lle dan voz aos problemas minoritarios da sociedade, agás nos casos que puntualmente son moi importantes ou conseguiron facerse eco a través doutras vías, pero ademais de non contar as súas historias, tampouco contan historias para eles. Hai múltiples investigacións sobre os medios audiovisuais e a súa relación con persoas con discapacidade, un deles o seguinte, que fala da subtitulación dos telediarios e demais como medio de integración destas persoas.
    http://cvc.cervantes.es/lengua/esletra/pdf/04/020_diaz.pdf

    Data de emisión do comentario: 10/03/2016- 21:34
    Data de revisión do GBO: 10/03/2016- 22:48
    Data de publicación do comentario: 10/03/2016- 22:59

    Liked by 1 person

    1. Totalmente de acordo. É preciso que os servicios sociais dos concellos amplíen as bolsas para tentar dar facilidades aos colectivos que sofren a marxinación social ante a falta de recursos polas distintas dificultades económicas. Nacer cunha disfunción auditiva non implica que teñas que ser rico e emplear todos os cartos que posuas en pagar aparatos que che axuden coa comunicación. Non podemos escoller como nin onde nacer, polo que debemos adaptar o sistema ás personas que máis o precisan, e colaborar así en manter unha sociedade máis equilibrada e máis humana, posto que esto favorece a integración da que agora mismo carecen certos colectivos.
      Unha das medidas que se está levando a cabo, sorprendentemente realizada por iniciativa social e non por vontade do goberno é, como ben dis, a inclusión da linguaxe de signos no mundo educativo. Exemplo disto é o detalle desta mestra de infantil en Bosnia, que decidiu ensinar aos seus alumnos a linguaxe de signos para comunicarse cun compañeiro de clase que se sentía aillado (http://www.antena3.com/noticias/mundo/alumnos-clase-aprenden-lenguaje-signos-comunicarse-companero-sordo_2016020900414.html). Deste xeito, incentivou valores éticos e morais que favorecen as relación entre os individuos que deixan a un lado a discriminación.
      Estas propostas son positivas, porque dende ben pequenos os nenos oíntes aprenden a comunicarse e os xordos a non sentirse aillados. Sabemos que os máis pequenos son moldeables, dinámicos e con capacidade para aprender con moita rapidez. Polo tanto, non supón ningún problema para ensinarlles a linguaxe de signos, matando así dous paxaros dun só disparo.

      Gústame

      1. Vexo que estás moi informada, non teño nada máis que engadir. O ideal sería facer un chamamento para que España se actualice nestas políticas, que con respecto ao benestar social parece que sempre nos quedamos atrás!

        Gústame

  4. Taboada González, Ángela (S3C3)

    Desde o meu punto de vista non só as persoas con discapacidade auditiva sofren este tipo de marxinación nos medios de comunicación, senón que calquera persoa con diversidade funcional vese afectada pola mesma. Estamos ante o problema das “minorías” ou do que se considera “normal”, “común”. Con todo, deberiamos de ter en conta que máis de mil millóns de persoas no mundo sofren algún tipo de discapacidade, o que supón un 15% da poboación.

    Segundo a OMS 360 millóns de persoas sofren perda de audición discapacitante no mundo. Tamén indica que “a metade dos casos de perda da audición poderíanse evitar mediante a prevención primaria” e que, “a situación das persoas que padecen perda de audición pode mellorar coa utilización de audífonos, implantes cocleares e outros dispositivos de axuda, o emprego de subtítulos, a aprendizaxe da linguaxe de signos e outras medidas de apoio educativo e social”. Isto último é moi importante xa que á maioría das persoas xordas as complicacións á hora de relacionarse e acceder a moitos servizos provócanlles unha enorme sensación de soidade e illamento. Outros datos alarmantes sobre aqueles que sofren perda auditiva discapacitante proporcionados pola OMS son que os nenos con xordeira rara vez son escolarizados. Así mesmo, entre os adultos con perda de audición a taxa de desemprego é moito máis alta.

    Por último, lembrar que non só é necesario dar voz a este colectivo nos medios de comunicación, senón tamén facilitarlles o seu consumo. Noutras palabras, adaptar os medios audiovisuais ás persoas con xordeira, así como ás persoas cegas ou con calquera tipo de diversidade funcional. Debemos concienciar á poboación da importancia dos subtítulos, da linguaxe de signos, dos pictogramas, etc. Xa que non só melloran a calidade de vida dun colectivo, senón de toda a sociedade.

    Este enlace é unha guía sobre a accesibilidade das persoas xordas ás industrias culturais elaborada por la CNSE: http://www.cnse.es/uploaded/publicaciones/guia.pdf

    Data de emisión do comentario: 9/03/2016- 19:56
    Data de revisión do GBO: 10/03/2016- 00:05
    Data de publicación do comentario: 11/03/2016- 11:45

    Gústame

    1. Continuando na mesma liña, os medios deberían promover. Do mismo xeito que existe no noso mando a distancia da televisión a opción de incluir os subtítulos en pantalla, tamén se podería incluir a posibilidade de ter unha intérprete que nos facilitase o acceso á información. Neste sentido, podemos incluso chegar a fundar medios especializados neste colectivo, como é o caso de Nicaragua, que xa dispón dunha cadea de comunicación exclusiva para xordos e cegos (http://www.hoyestado.com/2016/03/nicaragua-tendra-portal-para-sordos-y-ciegos/). Agora, cunha soa canle non é suficiente, porque a liña editorial do medio determina os contidos e, moi posiblemente, se deixarían influenciar ideolóxicamente, sen ter libertade para determinar os seus propios pensamentos políticos da forma que eles mesmos quixesen desenvolvelos.
      No tocante á educación, moitos nenos pasan de estar escolarizados na escola con oíntes a un centro de educación especial, algo que non se pode entender, posto que os nenos, sexan ou non xordos, son capaces de estudiar os mesmos conceptos que pode aprender un oínte. Non ter capacidade auditiva non impido o desenvolvemento das demais facultades humanas que poseemos.
      Favorecemos a desigualdade pensando que integramos mellor así a este colectivo, cando só facemos que a sociedade menosprecie as súas cualidades, ademais de impedir o desenvolvemento total destas. De aí que no futuro teñan tantas dificultades para atopar traballo, porque educación especial implica unha docencia con coñecementos moi inferiores aos de calquer oínte. E non se trata de dar menos materia ou de facilitar o seu contido, senón de expresar o que xa existe na súa linguaxe.

      Gústame

  5. Rodríguez Losada, Adrián (S3D3)

    É un feito que en España, coma en outros moitos paises, existe unha falta de axudas por parte do estado cara a pobación que sofre calquera tipo de minusvalía, e isto é un problema que debe solventarse o maís rápido posible.
    Son moitos os afectados, neste caso, por problemas auditivos e que teñen que recorrer a mecanismos médicos excesivamente caros, en España existen 13.500 usuarios de implantes cocleares, uns pequenos dispositivos que permiten transformar as sinais acústicas en sinais electricas e que axudan que as personas sordas poidan volver a oir tras unha pequeña operación que cobre a seguridade social, ( neste caso creo convinte que no texto publicado pola miña compañeira debe recoller esta información). Agora ben, o problema e o drama chega cando calquera peza do aparato se estropea. O usuario ten que facer frente a todo-los gastos derivados do seu uso e mantemento. Este é o verdadero problema da situación e polo que as movilizacións sociais deben loitar para arranxar.

    Cal sería a mellor solución para erradicar este problema?, ter unha concepción real da situación, os medios de comunicación teñen que facer eco deste problema e facer que a poboación participe nisto, e presione ás altas institucións do Estado a ofrecer axudas a todos aquiles que se encontren en situación económicas precarias e que porén non poidan permitirse o luxo de arranxar os seus implantes cocleares. Aínda así non nos podemos olvidar de outras moitas inxustizas que se están a cometer contra persoas que sofren outros tipos de minusvalías como poden ser a física ou a asociada, xa que no caso da auditiva estariamos a falar de minusvalía sensorial, como pode ser tamén a visual.

    Con todo isto existen moitas asociacións que se adican a defender os seus dereitos, como é o caso do CERMI, é a plataforma de encontro e acción política das persoas con discapacidade, constituido polas principais organizacións estatais de persoas con discapacidade, varias entidades adheridas de acción sectorias e un nutrido grupo de plataformas autonómicas, todas as cales agrupan a súa vez a máis de 7.000 asociacións e entidades, que representan no seu conxunto a os 3.8 millons de persoas con discapacidade que hai en España, un 10% da poboación total.
    http://www.cermi.es/es-ES/QueesCERMI/Paginas/Plataformaunitariadeladiscapacidad.aspx

    Estas asociacóns encarganse de facilitar o máximo a vida a estas persoas, un exemplo entre moitos outros é a creación de aplicación móviles que axudan a persoas do minusvalía auditiva ou visual ou ben diversidade funcional a facilitarlles o seu día a día.
    http://www.consumer.es/web/es/solidaridad/proyectos_y_campanas/2013/09/06/217892.php

    En definitiva, ainda que son moitas as asociacións creadas para axudar as persoas con algunha minusvalía ou discapacidade, non é dabondo para solventar todo-los problemas aos que poden estar expostos, polo que é necesaria unha movilización global motivada polos medios de comunicación.

    Data de emisión do comentario: 11/03/2016- 12:56
    Data de revisión do GBO: 11/03/2016- 12:59
    Data de publicación do comentario: 11/03/2016- 15:04

    Gústame

    1. Agradecemos moito ter colectivos que axudan a facer eco do asunto e contribúen ao recoñecemento dos dereitos destas persoas. Pero, aínda así, pasamos por alto un importante detalle. E é que non nos damos conta de que estas asociacións nacen da frustración pola falta de recursos que reciben os colectivos “minoritarios” para o goberno. Se as autoridades tomasen conciencia dos diferentes problemas que recollen os medios sobre as enormes dificultades económicas e sociais que suponen para eles a súa desafortunada situación, é evidente que CERMI, entre outras, non existirían, posto que non necesitaríamos promover valores que xa de por sí lles correspondería ter.
      Para a nosa desgracia, a realidade non é a que se presenta e hoxe en día seguimos pensando en que ser xordo ou cego é algo malo ou diferente, algo fóra do común. Debemos facer fincapé, pois, no que promoven este tipo de iniciativas: en que se trata de persoas cos mesmos dereitos que calquera oínte e merecen que as súas barreiras sexan derrocadas pola sociedade para que se poidan sentir cómodos e libres. Só así conseguiremos avanzar cara un mundo máis tolerante e menos discriminatorio coas minorías sociais.

      Gústame

      1. Rodríguez Losada, Adrián (S3D3)

        Efectivamente Mikaela, ese é o problema, o fruto das asociacións, o motivo polo que se tiñen que facer e porque existen prexuizos contra os que loitar, se non existisen non habería nin asociacións, nin Centros de xyudas etc. A loita que permita chegar a unha sociedade na que unha persona xorda ou cega non sexa vista como alguén inferior, se non coma unha persoa que en determinadas situacións da súa vida precise de ¨axuda¨, e que isto non se vexa como algo extraño se non normal.
        Moitas grazas polo teu comentario que axuda a entender ben o bo de ter asociacións que loiten polos seus dereitos, pero tamén o que significa a súa existencia.

        Gústame

  6. Martínez Graña, Paula – S2B4

    Bos días, Mikaela!

    Unhas das principais funcións do Goberno é garantir uns dereitos básicos á sociedade. Cómo é posible que persoas con discapacidade auditiva se vexan obrigadas a viaxar a outros países para poder comprar alí a uns prezos accesibles uns dispositivos que precisan para vivir? Como é posible que non poidan facelo no seu propio país?

    Estamos falando de necesidades fundamentais, posibles solucións que cambiarían a vida do gran número de persoas que presentan problemas auditivos na actualidade.

    O Goberno non pode facer caso omiso a esta necesidade e, polo contrario, debe subvencionar este tipo de dispositivos. Actualmente, esta solución implica una mellora notable da calidade de vida dos pacientes. Como se pode ler no seguinte enlace, os implantes cocleares son sinónimo de esperanza de vida.

    http://www.tvn-2.com/nacionales/salud/Implantes-cocleares-esperanza-pacientes-Panama_0_4460554009.html

    Ademais, adxunto outra noticia que reflicte a necesidade dunha atención prioritaria e gratuíta aos menores con discapacidade auditiva.

    https://www.quadratin.com.mx/sucesos/Daran-implantes-cocleares-gratuitos-menores-3-anos/

    Un saúdo!

    Publicación: 19/04/2016 11:29
    Revisión da coordinadora: 19/04/2016 ás 12:23

    Gústame

    1. Viqueira Giovachini, Mikaela – S3A6

      Ola Paula,
      É comprensible que esta situación che indigne. É como si, no voso caso, o goberno non apoiase o famoso Día do Orgullo Gay e non propusiese actividades que fomentasen a integración destos colectivos á sociedade, posto que o LGTBI está moi castigado socialmente debido ás concepcións que, durante séculos, foron preconcebidas na poboación.
      É o caso, por exemplo de Manuela Carmena, quen se suma á festa do 28 de xuño (http://www.elmundo.es/madrid/2015/06/25/558b322c46163fed178b456a.html). Se nin eles mesmos non son capaces de aceptar e mostrar á xente un amable xesto de comprensión pola súa represión social, ninguén será partícipe do gran progreso e avance que precisa o mundo. As altas esferas son o exemplo, a cara e imaxe do pobo. Polo tanto, deben cumprir coas súas esixencias. Esta labor, pois, é fundamental para o desenrolo dun colectivo que precisa a voces unha colaboración social.
      Ademáis, como ben argumentas, os implantes cocleares poden devolver a vida a unha persoa. O goberno non sabe apreciar o sentimento dunha persoa que, tras unha longa vida en silencio, pode, por primeira vez, escoitar un son, como se pode apreciar nestos dous exemplos que te deixo a continuación (http://cnnchile.com/noticia/2016/03/21/emocionante-propuesta-de-matrimonio-luego-de-escuchar-por-primera-vez) (http://www.expansion.com/directivos/2016/02/24/56cafce8ca4741041c8b45c2.html).
      Son sensacións que non poden describirse e que realmente, satisfacen unha necesidade primordial para as familias, posto que ofrecen moitas vantaxes, moitas veces, indescriptibles. Ademáis de ser unha ferramenta para facilitar a comuniación entre seres, producindo así un salto moi grande no progreso da humanidade.
      Isto también é, en gran parte, culpa dos medios de comunicación, quenes fan un mal uso dos valores noticia á hora de seleccionar novas. Ademáis, non facilitan a busca nin a difusión de novas ou información sobre os colectivos, nin sequera sobre as investigacións científicas que se poden estar levando a cabo para, por exemplo, mellorar os implantes cocleares ou innovar novos instrumentos cos que poder ampliar o son. As novas soamente brotan da nada cando algunha fecha remarcada conmemora o seu aniversario. Logo caen no máis obsoleto esquezo.

      Revisión editor: 20/04/2016 20:00
      Revisión coordinador: 22/04/2016 22:00
      Publicación: 25/04/2016 15:30

      Gústame

  7. Fontela Alvelo, Lara. S2A2.

    Boas Mikaela,

    Nin o goberno nin moitos de nós somos conscientes do tremendo problema que sofren as persoas que teñen discapacides auditivas (ou calquera utra discapacidade) debido a que os medios en moitos casos só fan eco dos problemas en datas sinaladas.
    Ademais o gobernó teñen como nun segundo plano as persoas con discapacidades xa que non reciben nin as axudas que realmente precisan nin sequera os medios lle dan a importancia necesaria. Está claro que non poden estar denunciando día tras día os mesmos sucesos pero creo que deberían ter un oco máis grande nos medios.
    As axudas deberían ser moito máis grandes porque como ben dis no post os implantes cocleares son bastante caros e non todo o mundo pode permitirse un.

    Data de revisión: 20/04/2016 17:00
    Data de publicación: 20/04/2016 17:55

    Gústame

    1. Viqueira Giovahini, Mikaela – S3A6

      Ola Lara,
      Unha vez máis, podo ver que estás moi informada e afectada polo tema. O goberno ten en segundo plano a este tipo de colectivo minoritario porque os seus problemas non afectan ao seu redor. Estou segura de que si afectase a súa vida, faría o imposible por facilitar o seu acceso á sociedade.
      Os medios son outro tanto do mesmo, déixanse influenciar demasiado por un factor tan irrelevante como a personalidade á que lle afectan os feitos. Non debemos, así, cortarnos en afirmar que a prensa é un negocio, tal e como declara este rotativo (http://www.tercerainformacion.es/spip.php?article22382).
      É dicir, atendendo a canto famoso sexas, maior presenza mediática se obtén. Este problema deriva en dúas ramas: por un lado silencia os problemas das minorías, restando importancia e sin dereito a expresar as súas necesidades. Polo outro, o poder.
      Aínda que non o creamos, os medios influímos dunha forma inimaxinable na poboación. É por iso que se publicamos sucesos que afectan ou producen determinadas persoas, estas celebridades eclipsarán outros sucesos que, probablemente, son máis importantes que o feito en cuestión de ese personaxe. Aumentamos así, o ego.
      É normal, así, que as minorías xa non crean no que se di nos rotativos. Básicamente porque non son capaces de mostrar a realidade máis próxima a eles: o día a día. Por esta razón, calquer nova relacionada cos xordos sensibiliza e apena á sociedade, como este caso que todo o mundo coñece (http://elcomercio.pe/mundo/europa/lizzy-nina-que-visito-al-papa-antes-quedar-ciega-y-sorda-noticia-1892220).
      O Papa, unha personalidade famosa, acércase a unha nena que está perdendo o ouvido e a vista para mostrar a súa empatía. Sen duda, trátase dun xesto entrañable. Pero, quen é o verdadeiro beneficiario desta consumición? É evidente que o Papa, posto que se trata dunha personalidade relevante na sociedade.
      Esta nova, polo tanto, non favorece ao colectivo dos xordos para tentar dar voz aos seus problemas, xa sexa na precariedade de recursos ou a falta de persoal na investigación para progresar en novos avances que permitan o desenrolo de ferramentas comunicativas, senón á imaxe do Papa, e á institución eclesiástica (http://www.antena3.com/noticias/mundo/nina-que-quedara-ciega-cumplido-deseo-ser-bendecidos-sus-ojos-papa_2016040600502.html).
      Un saúdo!

      Revisión editor: 20/04/2016 20:00
      Revisión coordinador: 22/04/2016 22:00
      Publicación: 25/04/2016 15:00

      Gústame

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair / Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair / Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair / Cambiar )

Google+ photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google+. Sair / Cambiar )

Conectando a %s