A Muller Traballadora nos medios de comunicación

O pasado martes tivemos a oportunidade de reunirnos coas xornalistas Iolanda Casal e Montse Dopico, acompañadas de Gonzalo Brocos e Nicolás Navaza. A situación laboral no xornalismo foi o tema vertebrador da nosa conversa. Contáronnos as súas historias de vida, a situación na que se atopan actualmente e a visión persoal que teñen do porvir da profesión.

Con motivo do Día Internacional da Muller Traballadora, é preciso centrarse, máis que nunca, nunha das temáticas centrais da reunión: a precariedade laboral da muller no xornalismo. O 8 de Marzo a loita constante da muller tornase protagonista. Actos, manifestacións e paróns laborais enchen as rúas de violeta, loita e reflexión. Nós sumámonos ao debate:

É patente o machismo no mundo do xornalismo e nos medios de comunicación?

A sociedade é machista e o machismo está nos medios. “Atoparte con actitudes machistas case todos os días cansa moito” comentaba Montse Dopico, indignada pola situación que soportaba a diario.

Esfórzaste por sacar temas relacionados coa muller e co feminismo, por non dar unha imaxe estereotipada das mulleres, etc… E un día chegas ao xornal e ves que ilustran unha noticia sobre o Entroido, na portada, cun cu cun tanga. A foto escollida pertencía ao Entroido do Brasil. Quedaba totalmente descontextualizado. Non viña a nada, e favorecía a visión da muller brasileira -e de todas as mulleres en xeral- como obxectos a consumir. Outro día chegas e ves que puxeron, baixo tres fotos dunha conselleira quitando unha chaqueta, o titular: “O streep-tease de”… Sen comentarios. Se fose un home, non farían iso. O que quero dicir é que, ese tipo de detalles, cansan e desincentivan.

A verdade é que é algo que chama a atención. Montse, aínda a día de hoxe, non logra entender como unha imaxe dese estilo puido ser portada. Nos pensamos que é algo que está fora de lugar, algo inapropiado e, ademais, parécenos unha gran falta de respeto para as mulleres que se adican a este traballo e que teñan que soportar este tipo de situacións, así como tamén é unha falta para o resto de mulleres que compoñen a sociedade, xa que, como todos sabemos, son persoas, non obxectos.

Nos medios de comunicación a superficialidade impera. As mulleres “de pantalla” están especialmente sexualizadas e deben seguir os estrictos cánones de beleza para seren contratadas. Guapas e con “corpos de escándalo”. O modelo Barbie segue estando por riba da capacidade intelectual ou da profesionalidade da traballadora. Esta situación tan común nos programas de televisión de masas e nos programas denominados “basura” é un reflexo dunha sociedade que segue a ver nunha muller un corpo, e que o demandan. É necesaria unha visión crítica dende a profesión, que ten no seu poder a posibilidade de cambiar a realidade.

Partindo da creencia patriarcal de que a capacidade intelectual das mulleres é inferior, fai que o traballo que realizan elas segue a estar minusvalorado. Segundo nos contan as xornalistas, dentro dos medios de comunicación, trátase ás mulleres dunha maneira moi paternalista. Pero coma sempre, o machismo está aí aínda que non nos decatemos. Por suposto valoran menos as opinións femininas, xa que, antes de escoitalas, prefiren oír as masculinas. Pero, pola contra, cando elas teñen unha boa idea, sempre hai alguén que se apodera desa idea coma se fora súa. Seguindo esta liña, é tamén moi frecuente unha certa tendencia á palmada do xefe no ombreiro dalgún traballador e a frase “imos xogar a pachanga ao rematar?” ou “tomámoslle unhas cañas ao saír?”, cousa que non fai coas mulleres tampouco.

Enfrontámonos a situacións así diariamente. Incluso ás veces intentamos non escoitar para non cabrearnos máis. Daste conta cando contigo non fai as mesmas bromas que cos homes, cando non che fala da mesma maneira, e moitas cousas máis. Incluso á hora de cubrir unha noticia tamén teñen en conta que quen o faga sexa unha muller ou un home, pero fanno dunha maneira moi sutil“, comentaba Iolanda Casal.

E é que é certo, á hora de cubrir unha noticia ou outra, xeralmente se ten moi en conta se quen a cobre é home ou muller. Neste acto o machismo máis sibilino ataca, os xefes de sección non o din directamente, senón que son máis sutís: “non fai falta que vaias, xa se encarga el de facer iso” .

A brecha salarial segue a ser un problema moi importante

A brecha salarial enténdese como a diferencia existente entre os salarios percibidos polos traballadores de ambos sexos. Corresponde a outra das grandes frontes na loita da muller.

Os medios de comunicación carácterízanse por unha distribución xerarquizada e estratificada. A diferencia salarial ente estratos é clara, pero o sorprendente é que internamente, entre os traballadores coa mesma función, seguen existindo diferenzas notables.   Todos os salarios son distintos e estes non son públicos, o que fai tamén que a xente non se reivindique, xa que dentro dunha nómina hai moitos apartados desagregados, nos que se inclúen bonificacións, extras, suplementos, etc. Unha persoa sabe o que ten na súa nómina, pero non o que ten a do compañeiro. E se xa se poden observar diferencias entre traballadores homes, a diferenza entre homes e mulleres é moito máis grande.

Un estudo sobre a brecha salarial entre homes e mulleres declara que o impacto que a brecha salarial ten sobre as mulleres é que obteñen menos ingresos ao longo da súa vida, o que conduce a pensións máis baixas e a un maior risco de pobreza na terceira idade. A maternidade é rexeitada polos empresarios e polo xeral as mulleres acostuman a ter máis contratos temporais que os homes. A situación laboral da muller é inestable e tamén máis precaria.

A verdade é que, no mundo dos medios de comunicación, coma en todas as profesións, a muller sempre é a que sae peor parada. Conviría reflexionar sobre isto, xa que en pleno S.XXI as mulleres teñen que seguir loitando polos seus dereitos, tanto laborais coma sociais.

“Fan falta máis reivindicacións pola nosa parte, para que nos poidan oír dunha vez por todas e darse conta de que o que pedimos é o que necesitamos, que son os nosos dereitos”, Concluiu Casal.

BIBLIOGRAFÍA:

Comisión Europea, Oficina de Publicaciones de la Unión Europea. 2014. Sitio web sobre la igualdad salarial entre hombres y mujeres. Recuperado de http://ec.europa.eu/justice/gender-equality/files/gender_pay_gap/140319_gpg_es.pdf

Advertisements

66 comentarios en “A Muller Traballadora nos medios de comunicación

  1. Completamente de acordo contigo Sandra, o post paréceme un claro reflexo do que se vive en pleno século XXI día a día, ademais está apoiado por testemuños. Penso que a clase de comportamentos que nomeas no artigo – como son: a interacción co xefe para ir tomar unhas cañas, a pouca valía das opinións femininas ou actitude paternalista – pódense categorizar como micromachismos. Pouco se fala deles, porén, son continuos no día a día dunha muller. Aquí deixo un enlace a un vídeo feito polo equipo de eldiario.es onde varias mulleres, entre elas xornalistas, relatan ese tipo de situacións machistas que son rutinarias:
    http://www.eldiario.es/micromachismos/video-micromachismos-a-mi-tambien-pasado_6_612498773.html
    Por outra banda, gustaríame resaltar a necesidade de cambio nos medios de comunicación, non só polo feito de mellorar a situación de miles de mulleres que se adican a esta profesión, senón tamén por cambiar a sociedade. Os medios teñen o poder necesario como para crear un pensamento feminista e, polo tanto, un sistema onde mulleres e homes sexan valorados polas súas cualidades profesionais.
    Plantexo unha pregunta: A brecha salarial entre mulleres é igual de ampla ca dos homes entre eles mesmos?

    Liked by 1 person

    1. Ola Elisa, primeiramente moitas gracias polo teu comentario. A verdade é que, ao estar apoiado por testemuñas, chega doutra forma ao público, e o que pretendo é iso, chegar ao público e concienciar a quen me poida ler.
      Estou dacordo contigo en canto á necesidade dese cambio de chip dos medios, pero hai un problema, mentres os membros dependan tanto dos intereses políticos, sociais, económicos, etc, a cousa non ten pinta de arranxarse. Non sei moi ben por que razón os medios están tanto ó marxe de situacións así, pero como ben dixo Montse Dopico, unha membro do noso Círculo “a nosa sociedade é machista”, polo que os medios reflicten, en teoría, como é a sociedade. Gustaríame, sinceramente que esta situación cambiase, pero penso que aínda queda moito camiño por percorrer.
      En canto á túa pregunta, non sabería dicirche en todos os traballos, pero como informada que estou no mundo dos medios de comunicación, podo dicirche que os salarios non son públicos, e que nun mesmo contrato hai moitos tipos de deduccións. O que sei é que ás mulleres non lles poñen os mesmos “extras” no seu salario que aos homes, e que aínda que os homes, polo regular, cobren máis que as mulleres, as diferenzas de salarios entre eles son menores.
      Por último, vin o vídeo que me recomendaches e son unha serie de situacións que moitas de nós vivimos e viviremos ao longo da nosa vida, non só no traballo, xa que na nosa vida cotidiá vemos situacións deste estilo, denominadas, como ti ben dixeches anteriormente, micromachismos.

      Gústame

      1. Si Sandra, resulta difícil ter que arranxar o problema dende dentro. Os ámbitos políticos e económicos non teñen interese en que este tipo de situacións desaparezan, tanto nos medios como na sociedade en xeral. Finalmente todos estamos sometidos ao que dicta o poder. Porén, non existe un conflito de intereses, porque só o poder dicta cales son os camiños a seguir, e mirar cara outro lado tamén te converte en cómplice desta situación. Penso que o cambio comeza dende o primeiro escalón, dende as situacións máis rutinarias, os micromachismos, ata o escalón máis alto. Supoño que é cuestión de lóxica, comezar a casa pola base.
        Por outra banda o tema da brecha salarial que me comentas, paréceme moi interesante. Ver como entre nós mesmas as diferenzas son maiores que as dos homes entre eles. Isto tamén está relacionado coa “competencia” que o sistema patriarcal crea entre nós. Se os salarios son moi diferentes, a competencia para chegar a ser “máis”, aumentará. Penso que este último punto, a competencia, explica moitas situacións que se dan no mundo laboral e, por tanto, na profesión xornalística tamén.

        Liked by 1 person

    2. Pois si Elisa, en canto á túa resposta, así é que aínda a día de hoxe todo o mundo recoñece á sociedade española coma unha sociedade machista. Coma todo, hai que comezar a cambiar dende abaixo, dende a base, pero penso tamén que antes dos micromachismos ou outras situación rutinarias está a educación. Sen educación non imos a ningures, non podemos intentar cambiar certas aptitudes rutinarias se non cambiamos, primeiramente, a educación da sociedade española.
      Por outra banda, a competencia é algo importante a ter en conta. Coido que as mulleres son máis competitivas entre elas polo motivo de que necesitan continuamente facer dobre esforzó para seren recoñecidas, polo menos, case coma aos homes. Pensas ti que os homes teñan que competir tanto entre eles para “destacar” ou recibir algún tipo de recoñecemento? Penso que non.

      Gústame

      1. Quero comezar respondendo a túa pregunta cun rotundo: NON. A verdade é que a miña condición de muller faime ver isto moito máis nitidamente, xa que penso que os homes son máis de dárense palmadiñas nas costas entre eles ao facer un bo traballo, entón a competencia non é un requisito indispensable para poder destacar. Isto lévame directamente á educación.
        Como dixeches, este punto é o máis importante e tamén polo cal unha sociedade cambia na súa esencia. Dende logo, a compentencia foi algo que a nós nos ensinaron dende ben pequenas a eles non, porque non o necesitan pola súa condición de home. Definitivamente, unha educación feminista sería a solución para desmontar a esta sociedade, non cres?

        Liked by 1 person

      2. Faltouche apuntar que ademais de que nós temos que compeptir contra os homes para poder destacar, tamén temos que competir entre nós mesmas. Polo tanto, nos competimos por partida dobre para poder alcanzar o mesmo obxectivo ca un home que nin sequera ten que competir con ninguén para obter algo.
        Si, unha educación feminista sería unha boa opción, o problema está en que intentar educar ás xeracións novas con roles feministas e igualitarios é complicado se teñen país/nais que aceptan ou impoñen figuras machistas. Polo tanto, intentaríamos facer todo isto a contracorrente, xa que contra unha educación que pervive día a día nun fogar é prácticamente imposible gañar. De todas formas, tamén penso que é un proceso longo, xa que ó principio igual nos parecería imposible, pero estamos falando de loitas e de movementos que duran moitos, pero moitos anos. A verdade, non sei cal é a túa percepción sobre isto, se estás de acordo ou non…

        Gústame

  2. Gustaríame pensar, Sandra, que ao teu post fáltalle razón, pero a verdade é que estou completamente de acordo con el. A importancia do físico na muller reflíctese día a día nos medios máis consumidos, como a televisión. Simplemente débese ver un programa en Prime-estafe e poderemos observar a unha bela muller acompañada dunha figura masculina que polo xeral, dá un toque de humor ao programa. Agora ben, é certo que isto non resta valía a esa moza como xornalista, pero si contribúe dalgunha maneira aos estereotipos sobre os que falan as dúas participantes: Iolanda Casal e Montse Dopico.
    É curioso ver como este problema estaba presente no século XX: hai 20 anos os 189 Estados Membros das Nacións Unidas recoñeceron a importancia dos medios de comunicación e difusión para cambiar os estereotipos de xénero que inflúen na nosa maneira de pensar: concluíron que as mulleres e os medios de comunicación debían ser unha das 12 esferas de especial preocupación da Plataforma de Accion de Beijing, así como apoiaron ao aumento de figuras femininas nos medios de ocmunicaicón e nos postos de poder. Con todo, pregunto: Opinas que a pesar de todos os avances que fixemos como sociedade, este problema viu algunha mellora?
    Déixoche dúas ligazóns moi interesantes e relacionados cos aspectos que ti tratas. O primeiro deles é un estudo que comenta os estereotipos de xéneros nos medios, e o segundo é sobre a posición da muller respecto dos altos cargos:

    http://www.iwmf.org/our-research/global-report/

    http://cdn.agilitycms.com/who-makes-the-news/Imported/reports_2010/global/gmmp_global_report_en.pdf

    Gústame

  3. Gustaríame pensar, Sandra, que ao teu post fáltalle razón, pero a verdade, é que estou completamente de acordo con el. A importancia do físico na muller reflíctese día a día nos medios máis consumidos, como a televisión. Simplemente débese ver un programa en Prime-estafe e poderemos observar a unha bela muller acompañada dunha figura masculina que polo xeral, dá un toque de humor ao programa. Agora ben, é certo que isto non resta valía a esa moza como xornalista, pero si contribúe dalgunha maneira, aos estereotipos sobre os que falan os teus dous participantes: Iolanda Casal e Montse Dopico.
    É curioso ver como este problema estaba presente no século XX: hai 20 anos os 189 Estados Membros das Nacións Unidas recoñeceron a importancia dos medios de comunicación e difusión para cambiar os estereotipos de xénero que inflúen na nosa maneira de pensar: concluíron que as mulleres e os medios de comunicación debían ser unha das 12 esferas de especial preocupación da Plataforma de Accion de Beijing, así como apoiaron ao aumento de figuras femininas nos medios de comunicación e nos postos de poder. Con todo, pregunto: Opinas que a pesar de todos os avances que fixemos como sociedade, este problema viu algunha mellora?
    Déixoche unhas ligazóns a uns estudos que poden ser moi interesantes e estan profundamente relacionados cos temas que tratas:

    http://cdn.agilitycms.com/who-makes-the-news/Imported/reports_2010/global/gmmp_global_report_en.pdf

    http://www.iwmf.org/our-research/global-report/

    Liked by 1 person

    1. Ola Lucía, primeiramente moitas grazas polo teu comentario. Tes razón en que as mulleres que traballan na televisión non se lles poden quitar os méritos xa que seguramente moitas delas estén moi preparadas para desempeñar os seus traballos, a culpa non é delas, é sempre da persoa que as contrata, xa que é quen ten eses estereotipos fixados na súa mente.
      Por outra banda, en canto á túa pregunta, penso que moitas mulleres loitaron hai moitos anos atrás o que aínda non está escrito polos dereitos do sexo feminino. Penso que agora mesmo nos estamos estancando e que necesitamos seguir loitando, porque se nalgún momento decidimos descansar nesta loita, volverannos a pasar por riba, xa que, coido que o feminismo actualmente está máis desprestixiado que en outras épocas, e iso non o podemos permitir.
      Para entender mellor a situación actual da muller, recoméndoche un ensaio dunha xornalista, Nuria Varela, titulado “Feminismo para principiantes”.
      Coidas que a situación mellorará en canto a deixar de ser obxectos cara a sociedade e conseguir que nos valoren coma persoas?

      Gústame

      1. Eu creo firmemente en que isto sucederá. É dicir, hoxe en día, vemos xornalistas ás cales se lles dá un gran merito, e é algo que hai uns anos era moitísimo mais difícil. Non penso que o problema este en os programas de xornalismo, senón nos de entretemento, que ademas de contentar ao público, pretenden dar un gusto aos espectadores con presentadoras guapas e altas.
        É triste que teñamos que recoñecer este tipo de situacións, pero penso que se as novas xeracións revelámonos en contra diso, o panorama poderá virar cara a un novo rumbo

        Liked by 1 person

      2. Ben, Lucía, a verdade é que non sei que dicirche. Non estou totalmente de acordo co que ti propós, xa que en telexornais ou programas que non son de entretemento se poden ver as diferencias. Muller nova e guapa, ben vestida e ben peinada presentando cun home maior, con pelo canoso, por exemplo. Programas de deportes nos que só hai unha muller, ou ningunha e, cando a hai, a poñen de mediadora do debate. Programas de debate de política, nos que tamén se nota a ausencia de mulleres ou a escaseza delas, por exemplo. A verdade e que non só se aprecian estas diferencias en programas de entretemento ou do corazón, xa que todos estes exemplos son reais, non inventados. Lucía, se non estás de acordo comigo invítote a que, cando vexas un programa ou un debate, te fixes nas persoas que se mostran en pantalla.
        Por outra banda, estou de acordo contigo tanto no recoñecemento que reciben algunhas xornalistas a día de hoxe (que é moito maior que noutras épocas) coma en que as novas xeracións temos que revelarnos en contra de isto para poder cambiar a situación canto antes. Ademais de revelarnos coido que debemos educar e reeducar todo o que se poida e, aínda que soe repetitivo, para min é o fundamental nunha sociedade machista como é a nosa española. Non sei se estarás de acordo comigo en todo, pero si discrepas en algo ou podes engadir algo máis estou encantada de lelo e de responderche ao que faga falta.
        Saúdos.

        Gústame

  4. É moi triste tratar te entender como hai xente que prefire unha presentadora “sexy” ca outra intelixente, que lle importe máis o tamaño das pernas ca o do cerebro. Parece ser que ao plan de estudos da carreira de Xornalismo se lles esqueceu incluir un par de asignaturas (so para mulleres), que as preparase de verdade para o mundo laboral. Sería de gran axuda saber que para traballar como xornalista na televisión, ademais de ser unha gran profesional, a unha muller tamén se lle esixe ser nova, atractiva, branca e delgada. Tras as clases de macroeconomía as estudantes poderían conseguir algúns créditos no salón de beleza e no gym. Logo ocorre que acoden ás entrevistas e en recursos humanos dinlles “Mmm, vexo que non tes o curso de ler o teleprompter sobre tacóns de 10 centímetros e vestido axustado. Non es apta” e márchanse a casa sen entender nada.
    Facendo un repaso polas distintas cadeas pódese comprobar que a media de idade das presentadoras de telexornais non chega aos 40. Eles pasan dos 50. Por suposto, hai excepcións, temos grandes xornalistas e veteranas como Ana Branco en tve1 e María Rey en Antena 3. Tan só unha observación: onde están as súas canas? Mentres eles locen os seus pelitos brancos con orgullo -Pedro Piqueras, Jesús Álvarez, Pedro Carreño, Vicente Vales, David Canteiro -, elas teñen que tinguirse. Será que as canas dificultan a dicción cando es muller? A fórmula home maior/muller nova non está mal, pero bótase en falta o caso contrario.
    Deixoche aquí un enlace a “Clásicas e modernas” sobre o tema que me parece moi interesante.

    Liked by 1 person

    1. Ola Judit, encántame a ironía coa que me escribes, dígocho en serio. É impresionante (e denigrante) que teñamos que vestir dunha forma, falar doutra, peinarnos doutra, etc para traballar nun lugar. Recordo cando Martín Barreiro daba o tempo na TVG fai uns anos. Tiña o cabelo moi longo e saía na pantalla cunha coleta. Ninguén lles pon barreiras aos homes para ter que vestirse e peinarse dunha forma ou outra, pola contra, ás mulleres si. Xa que como che puxen o exemplo de Barreiro, agora tócame exemplificarche o de Lorena Pose, que traballa tamén na TVG. Recordo que nunha charla que veu dar á facultade contou que ela sempre falou con gheada, e sufriu moitas críticas e incluso lle mandaron cambiar a súa forma de falar, dicíanlle “que pena que co guapa que es fales así”. É dicir, por ser guapa tes que falar dun xeito ou outro? Se non falas correctamente xa non sirves? Penso que convén deixar os estereotipos a un lado e fixarse na verdadeira valía das persoas para desempeñar os oficios. Non creo que unhas pernas longas e un corpo de infarto sexan suficientes se non tes os coñecementos necesarios para abarcar un oficio.
      Plantéxoche unha pregunta, que máis fai falta para que absolutamente todas as mulleres sexan conscientes desta situación e para que os homes cambien a súa visión en canto a isto?

      Gústame

  5. Vivimos nun tempo no que se lle seguen a dar as costas á igualdade. A continuación vou expor unha serie de datos recollidos nun dos Informes elaborados por CC.OO e que considero necesarios para a reflexión, xa que reflicten a precariedade que sofre a muller no mundo laboral.

    Coma ti dis, a muller é a que peor sae parada. De feito, un dos datos máis preocupantes do estudo anterior é o número de mulleres desempregadas de longa duración. No cuarto trimestre de 2015 había 65.000 mulleres que levaban un ano ou máis buscando un emprego; delas, 47.000 levaban en paro dous ou máis anos. E a proporción do paro de moi longa duración sobre o total das persoas paradas non deixa de medrar, só hai que observar as enquisas: https://www.ige.eu/igebdt/esqv.jsp?ruta=verTabla.jsp?OP=1&B=1&M=&COD=6372&R=9912%5B12%5D;2%5B0%5D;0%5B2015:201513:201514:201515:201516:2016:201613:201614:201615:201616%5D&C=1%5B1:2%5D&F=&S=&SCF=

    O documento mencionado versa sobre a realidade das mulleres galegas con carreiras profesionais limitadas polo tempo parcial, pola precariedade e pola falta de oportunidades para desenvolver todo o seu potencial humano e formativo. Ata cando imos estar así? Que máis é necesario demostrar para que se nos teña en conta coma calquera outro profesional?

    Liked by 1 person

    1. Boas Claudia, dame moita rabia ter que dicirche isto, porque como muller, aféctame de primeira man, pero como ti dis, estánselle dando as costas á igualdade. O peor de todo sabes que é? Que non vexo á sociedade concienciada de que haxa que cambiar, xa non só no ámbito laboral, senón tamén no social.
      O problema está en que cando unha muller se presenta á mesma entrevista de traballo xunto cun home, quen leva todas as de conseguir o emprego é el. Por que? Non o entendo. Supoño que por ser home estará mellor capacitado para optar a un traballo no mundo dos medios de comunicación, non si? Facendo fincapé nisto, si xa para nós é máis complicado acceder a un posto de traballo normal, imaxínate a un posto directivo, xa que só unha de cada cinco directivos é muller, como recolle este artigo que che vou poñer a continuación, xa que me parece moi interesante en canto á reflexión sobre o tema. É un pouco extenso, pero paga a pena.
      http://www.barcelonaschoolofmanagement.upf.edu/es/noticias/mujeres-periodismo-medios-comunicacion
      Moito se le por aí e moito se oe que a situación mellorou, e que estamos mellor ca antes. Non sei, Claudia, a verdade é que penso que nos estamos estancando, cal é a túa percepción?

      Gústame

      1. Pois ben, non é que nos esteamos a estancar, é que estamos retrocedendo todo o camiño andado no que ós dereitos das mulleres respecta. Non me vou meter xa en aspectos como a violencia machista entre xente nova, onde penso que se produciu o peor dos atrasos no que á liberación da muller se refire (celos, obsesión de control, minusvaloración constante das mulleres que “non serven para nada máis que para o que serven”, cuxa opinión non hai que ter en conta,…).

        Ti pregúntasme a miña opinión, así que gustaríame dicir que isto ocorre porque se perdeu aquela conciencia feminista e se desvalorizou a nosa loita. O machismo está profundamente arraigado á sociedade española, comeza polas palabras, polas actitudes, pola xerarquización da sociedade. A rede tamén é a culpable, penso, de que isto ocorrera. O anonimato outorga a quen quere “facer o mal” impunidade; non sabemos quen será o que escribe debaixo dun post feminista palabras como feminazi, pero o que si sabemos é que contribúe a difundir esas ideas de forma exponencial. O resultado de que estes troles conseguen o que buscan: que se lle reste importancia ó noso movemento.

        http://www.feministas.org/neomachismos-nuevos-ataques-nuevas.html

        Liked by 1 person

      2. Bueno, no tema da violencia machista é mellor non entrar xa que non é o tema tratado neste post ademáis de que é algo que da para moito debate, e á súa vez, moito cabreo debido a situación que se poden ver actualmente no día a día, que máis que inhumanas, son inxustas.
        Si, é moi fácil chamar feminazi ou cousas dese estilo, pero o peor é a provocación que pretenden moitas persoas detrás das redes, o único que pretenden e armar polémica e beneficiarse deses comentarios nocivos, xa que o seu nome se lle está recoñecendo grazas a esa polémica.
        Hai que seguir loitando, Claudia, non si? E seguir esforzándonos por conseguir un oco mellor na sociedade aínda que sexa tan complicado como o vemos actualmente…

        Gústame

  6. Sempre me pareceu increíble que haxa persoas que sigan crendo que son superiores a outras. Aquí pode entrarse en variantes de moitos tipos, pero na que se centra este post é na diferenza de sexos. Pode haber xente que se negue a ver que as mulleres seguimos estando nunha situación inferior na práctica totalidade de ámbitos da nosa vida, pero isto non cambia os feitos. E os feitos son que no primeiro mes de 2017, xa había 6 mulleres asasinadas a mans das súas parellas, e antes de mediados de febreiro, o número elevábase a 10. http://www.elmundo.es/sociedad/2017/02/13/58a1b5cf468aeb27778b463d.html/
    No mundo laboral, é innegable que a día de hoxe existe un teito para as mulleres, que hai determinados postos de traballo aos que lle vai ser moito máis complicado que a un home acceder. E tristemente, o mundo do xornalismo non é unha excepción. En España, non hai mulleres en postos de responsabilidade dos distintos medios. Se analizamos o papel que teñen as mulleres nos medios televisivos, como ben di no post Sandra, prímanse a beleza e o corpo da muller ante o seu intelecto. E non só na tele, hai moitos máis exemplos: https://revmorbifica.com/2016/04/27/violencia-rosa-sexualizacion-de-la-mujer-en-medios-de-comunicacion/
    Dende o primeiro momento, á hora de buscar traballo váisenos xulgar de forma diferente ca si fósemos homes. En concreto, o que comentabas da “maneira paternalista” de tratar ás mulleres nos medios pareceume repulsivo.
    A pregunta que cabe facerse aquí, tanto nós coma os nosos compañeiros de profesión homes, é: ata cando imos perpetuar esta situación? Que fai falta para que nos deamos conta de que a igualdade entre homes e mulleres é necesaria xa?

    Liked by 1 person

    1. Ola Laura, pois si, o paternalismo por parte dos xefes das empresas é repulsivo. Penso que cando traballas nun medio xa tes unha idade para saber o que tes que facer e como o tes que facer, dende o meu punto de vista, esas figuras sobran. Porque situacións así xa vivimos, por exemplo con profesores de instituto, que ás mulleres nunca nos solían tratar como trataban aos homes, non te decatas diso?
      Coido que dis que a mediados de febreiro a cifra de mulleres asasinadas por violencia de xénero eran 10; ben, gustaríame actualizar esta información e dicirche que a día de hoxe, 24 de marzo, o número de mulleres asasinadas duplicouse, xa que son un total de vinte.
      Estaría ben que os nosos compañeiros homes se plantexasen ese tipo de situacións, reflexionasen sobre o tema e, en moitos casos, deixasen de chamarnos esaxeradas por queixarnos deste tipo de situacións.
      Nós dámonos de conta de que necesitamos esa igualdade, e loitamos por iso, pero a quenes temos que facer reflexionar é aos homes, xa que eles non sofren machismo, polo tanto as súas opinións non soen ser favorables a nós. Unha pena, si, que nas épocas nas que vivimos esta situación sexa así.

      Gústame

      1. Tes toda a razón, Sandra. Si é verdade que o número é moito maior, pero quería facer fincapé en que se producira un número tan elevado de vítimas soamente no primeiro mes do ano. De todos modos, agradézoche que engadiras ese dato, porque da a sensación ás veces de que é un tema do que se fala moito, e pode que a xente xa non preste atención a estes datos porque non chaman tanto a atención polo feito de estar tan presentes nos medios, aínda que isto sexa especialmente necesario.

        Con respecto ao que dis, estou plenamente de acordo. Paréceme que a pesar de que é un tema no que deberían ter voz fundamentalmente as mulleres, é moi necesario que a implicación para acabar con esta situación tan tráxica que estamos vivindo últimamente veña de ambas partes, tamén dos nosos compañeiros homes, porque estou moi segura de que aínda que non sofren machismo nas súas propias carnes, coñecen a mulleres que sí o vivimos a diario. Ben sexa no traballo ou en situacións cotiás do día a día, que son os tristemente célebres micromachismos. Parece mentira que haxa xente que aínda negue esta situación.

        Gústame

      2. Tiven que actualizar ese dato das mulleres asesinadas por violencia de xénero porque tamén é grave que se duplique a cantidade en tan pouco tempo. Poderá dar a sensación de que é un tema do que se fala moito, pero non sempre se fala ben. Penso que debería haber outras maneiras de concienciar ás persoas en canto a este tema, xa que contando únicamente que asasinan a unha muller, non facemos nada para educar á sociedade. Ogallá houbese maneiras ou outras opcións de que ademáis de informar á sociedade, puidésemos formala.
        Pois penso que eles teñen que ter voz tamén porque a día de hoxe van escoitar moito máis a voz dun home que a dunha muller. Estiven fai unhas semanas nun estreo dunha película dirixida só por mulleres (titulada Visións) en conmemoración ao Día da Muller Traballadora. Unha dos cortos de dita película estaba dirixida por Olaia Sendón, na que ela mesma quixo reflexar que a pesar de ser muller, fixo todo o que quixo. Cando ela escribiu o seu primer guion o seu profesor díxolle “as mulleres sempre escolledes os protagonistas homes”, ao que ela lle respostou “sempre pensei que dende a voz dun home as cousas escóitanse mellor”.
        Que opinas ti de todo isto?

        Gústame

    2. Por suposto Sandra. Con respecto ao que dis de formar á sociedade, non podería estar máis de acordo. A concienciación neste ámbito é algo que se debería ensinar dende pequenos, para evitar que a día de hoxe a sociedade sexa tan machista como é.
      O que dis sobre a película “Visións”, dame a sensación de que se trata dun caso un tanto contraditorio. Por unha parte Olaia Sendón di que sempre fixo o que quixo, pero ao mesmo tempo que sempre pensou que “dende a voz dun home as cousas se escoitan mellor”. Non podería estar máis en desacordo con estas palabras. O que fai gañar credibilidade a unha persoa non é, nin moito menos, o seu xénero. Sinceramente, non sei que pensar sobre que iso o diga unha persoa que se dedica ao mundo da arte, e que e teoría debería ser un pouco máis aberta de mente ca os demais.

      Liked by 1 person

      1. Perdoa, Laura, pero esa non era a miña intención á hora de poñerche o exemplo. Debinme de explicar mal ou igual foches ti quen me entendeu mal. Queríame referir a que todo o mundo escoita mellor as cousas que di un home que as que di unha muller, e nós eso sabémolo ben, porque cando un home di unha cousa sempre está mellor dita que a dunha muller. Polo tanto, ela nese primeiro guión quixo facerse oír mellor (xa sendo consciente de que se se puxera na voz dunha muller, quizais a súa creación tería menos repercusión) poñendo a voz masculina como protagonista. Aínda que nós non o concibamos así, a realidade é esa, xa que seguramente nalgunha ocasión xa che terá pasado, polo menos a min si.

        Gústame

      2. Perdoa a ti, Sandra, parece que non interpretei ben o exemplo que me puxeches. O que entendín foi que ela poñía unha voz masculina como protagonista, non porque consideraba que así a a súa primeira obra tería máis repercusión a nivel social, senón porque pensa que as cousas ditas por un home están mellor ditas ou teñen máis razón que si as dixera unha muller, sen discusión.
        Relendo o teu comentario, doume conta de que non era iso o que querías dicir.
        Dende esta outra perspectiva, paréceme moi admirable o seu traballo.

        Liked by 1 person

      3. Xa me imaxinaba que entenderías algo así, pero a miña intención era totalmente outra. Ela pretendía reivindicar a situación, facerse oír con esa repercusión social que acabas de dicir. A verdade é que mirándoo polo lado que ti o entendeches resultaría moi contraditorio. Calquer dúbida podes comentarme, Laura, para que non haxa confusións. Un saúdo!

        Gústame

  7. Noraboa pola explicación da fenda salarial Sandra. As experiencias destas mulleres non se deberían darse despois do que loitamos cada día polos nosos dereitos. Por iso, penso que quedaría moito máis completo se lle engades as posibles solucións a estos problemas, tanto as que pensan elas individualmente como unha reflexión xeralizada. Algúns sindicatos, como CCOO, abogan por unhas políticas de conciliación e medidas que palíen estas desigualdades.
    http://www.publico.es/economia/desigualdad-mujeres-deberian-109-dias.html

    Sen embargo, o principal problema atopámolo no sistema patriarcal no que nos atopamos e mentres isto non cambie non chegaremos a un sistema económico igualitario. Esta reflexión sacámola do noso círculo e penso que é do máis axeitada.
    Algunhas das nosas mulleres defendían que o exemplo que vou pór a continuación é unha forma para comezar a avanzar ou polo menos para concienciarnos:
    https://measombro.lavozdegalicia.es/2017/03/actores-bajan-sueldo-suban-a-companeras/?utm_source=facebook&utm_medium=referral&utm_campaign=fbgen

    Doutra banda, penso que sería moi interesante engadir a forma na que estas xornalistas loitan contra estos casos ou como actúan nestas situacións.

    Liked by 1 person

    1. Boas Lucía, tes razón, quizais debería mencionar algunha medida para cambiar dita desigualdade. Non o fixen, sinceramente, porque vexo a situación moi lonxe de conseguir resultados coma os do segundo enlace que me proporcionaches. Porque ese é un exemplo (moi bo, por certo) para paliar ditas desigualdades, pero se saímos á rúa descubriremos que moi pouca xente estaría disposta a que lles baixasen o seu salario para que llo subisen ás compañeiras. Ti que pensas disto? Iso si, seguro que habería outros moitos que estarían dispostos a axudar a que todo fose máis equitativo.
      Déixoche un PDF no que se mostran medidas para combater a fenda salarial, no que hai algunhas ideas moi boas que se poderían levar a cabo, como por exemplo a implementación de medidas de conciliación entre a vida laboral e persoal, o acceso das mulleres a postos directivos, etc.
      http://www.igualdadenlaempresa.es/redEmpresas/distintivo/docs/Informe_final_III_JT_Red_DIE._Igualdad_salarial.pdf

      Gústame

      1. Penso que tes razón no relativo a que aínda nos queda moito por avanzar para chegar ó exemplo que che puxen. Creo que a maior barreira que temos é a pasividade coa que moitas veces nos atopamos. Pasividade no sentido de falta de concienciación, que na miña opinión, só se consegue coa educación. Por iso, se necesita que as mulleres nos deconstruamos para logo poder empoderarnos. A ONU puxo, nunha das súas páxinas, un bo exemplo de como ten que ser o empoderamento feminino, aínda que está claro que non é necesario ningunha directriz para a loita feminista.
        http://www.unwomen.org/es/partnerships/businesses-and-foundations/womens-empowerment-principles

        Doutra banda, respondendo a túa pregunta, creo que hai moi poucos homes dispostos a baixarse o soldo para que llo suban ás mulleres. Pero o problema é o mesmo, a falta de concienciación que só se consegue educando á sociedade nuns valores feministas de igualdade e de valoración da muller.
        Deixoche tamén un enlace moi interesante que trata sobre os prexuizos que moitas veces frenan ás mulleres:
        http://economia.elpais.com/economia/2016/03/10/actualidad/1457626306_756772.html

        Gústame

      2. Ademais, pensa que no exemplo que me puxeches estanse falando de soldos de actores moi cotizados, e seguramente non lles afecte moito esa baixada de salarios. Coido que si a situación se move a salarios normais, os homes non estarían tan dispostos a iso.
        Pareceume moi interesante o segundo enlace que me puxeches, xa que é certo que, por exemplo, hai momentos nos que hai mulleres que imitan actitudes máis propias dos homes para sentirse un pouco máis respetadas, tanto por outras mulleres coma polos homes.
        Debido a outros comentarios que recibín e que fun lendo, case todas estamos de acordo en que o principal nesta concienciación é a educación. Ben, se todas estamos de acordó, que é o que falla? Xa que imaxino que outras moitas mulleres pensarán coma nós.

        Gústame

    2. Penso que aquelas que che comentamos é porque estamos interesadas no tema e temos unha ideoloxía en materia de xénero moi similar. Por iso coincidimos en que é fundamental a educación. Así e todo, o outro día nunha reunión co meu círculo, unha muller me comentaba que xa non é necesario educar, senón des-educar á sociedade. E ten razón, porque o que necesitamos é derribar os pensamentos e actos machistas que nos privan dos nosos dereitos. Con todo, tamén había outra muller que pensaba que o movemento feminista actualmente estaba moi radicalizado e que non se identificaba con el. Creo que isto é o que ocorre moitas veces coa maioría das mulleres, as cales acaban considerando normais actitudes que non demostran máis que o sistema patriarcal no que vivimos. Creo que esa é a peza que falla, non estás de acordo?

      Liked by 1 person

      1. Coincido contigo en varias cousas. A educación, dende logo, é o máis importante. Pero en canto ao de des-educar a sociedade non sabería que dicirche, é dicir, penso que derribar simplemente os pensamentos ou actos machistas é algo complicado se non ensinamos a facer outras cousas. É dicir, para derribar todo iso hai que ensinar á sociedade o que é bo facer, polo tanto, dende o meu punto de vista aí xa estamos educando de novo. Polo tanto, acepto unha des-educación ligada a unha educación posterior, xa que, dende o meu punto de vista, des-educando quedámonos escasos.
        En canto á radicalización do movemento feminista non sabería que dicirche, xa que hai moitos tipos, e coido que non todas as feministas son iguais. Pode haber unhas máis radicais que outras, non cho nego. Pero tamén me parece moi extremista que ela mesma diga que non se sinte identificada, xa que, como che dixen, non todas as feministas son tan radicais como ela pode pensar. Aínda así, tamén estou de acordo en que hai moitas mulleres que pensan coma o exemplo que ti me puxeches, e que por iso chegan a aceptar situacións e aptitudes machistas. E é iso o que non podemos facer, nin aceptar estas situacións nin tampouco dicir que non nos sentimos identificadas, xa que cada persoa ten unha personalidade e unha ideoloxía, polo tanto non todas as mulleres pensan igual nin todo o feminismo está radicalizado ao meu parecer, non sei ti que opinarás ao respecto.

        Gústame

      2. Sen dúbida, é necesario instalar uns valores previos antes de des-educar a sociedade, pero son os que a loita feminina leva tentando implantar dende o nacemento do movemento.
        Doutra banda, tes completamente a razón. Hai moitos tipos distintos de feminismos e nigún debe ser negado nin preponderado. Simplemente, débense que unir para lograr uns obexectivos comúns.

        Gústame

  8. Aínda que soe redundante Sandra, totalmente de acordo, parece practicamente imposible non estalo. Quería agregar que este é un tema que tratei tamén no meu contacto co círculo e é un tema que a miúdo falo co meu círculo de amigos, e para a miña sorpresa non están de todo de acordo, dín que non existe un requisito que obrigue as mulleres que aparezan nos medios a presentarse cun cánon de beleza e que simplemente soe coincidir( beleza e eficacia) e que en todo caso non se escolle a máis guapa por enriba da máis competente. A verdade cada vez que falo con eles deste tema, paréceme surrealista. Gustaríame deixarche o nome dun PDF que posiblemente che interese abordando este tema da muller e dos medios:”La presencia de estereotipos en los medios de comunicación: análisis de la prensa digital española”

    Agora gustaríame facerche a seguinte pregunta: cres que existe algún cambio visible nos últimos anos con respecto a figura da muller nos medios de comunicación? e con respecto a figura da xornalísta? cres que estan valoradas da mesma forma co sexo oposto?

    Liked by 1 person

    1. Ola Ana, déixasme abraiada. De verdade que non podo dar crédito a que no teu círculo de amigos haxa opinións dese estilo. Cantas alumnas non hai nunha facultade de xornalismo? Casualidade que sempre coincida beleza con eficacia e coñecementos? Sabes o peor de todo? Que esa xente que o di é xente nova, e non sei como pensamos avanzar cara condicións mellores cando novas xeracións pensan desa forma.
      Así como curiosidade, cando o teu círculo de amigos di cousas como as que me acabas de contestar ti que fas? É dicir, entras a debate ou das a conversa por perdida?
      A ver, sí, penso que cambios hai, xa que antes era case imposible ver a mulleres xornalistas. Pero cambiou no aspecto de que agora hai moitísimas máis xornalistas e para escribir non te tes que esconder por ser muller. En canto á figura da muller penso que a cousa cambiou, pero moi pouco, porque cara a sociedade seguimos sendo coma un obxecto, un producto, porque as imaxes que soemos ver nos medios non son as mesmas cando saen homes que cando saen mulleres. E bueno, gustaríame que estivesen moito máis valoradas do que están, porque penso que en comparación co sexo masculino, están moi, pero que moi desfavorecidas.

      Liked by 1 person

      1. Eu tamén quedei abraiada cando me comentaron que non lles parecía que fose así a verdade, pois só hai que mirar a televisión… Cando comento co meu círculo de amigos o tema pois sí. O principio entro en debate, pero tanto ti coma eu coma todo o mundo sabe o difícil que é cambiar o pensamento dun xove de 20 anos… asi que acabo por rendirme non sen antes cuestionarme como poden pensar de ese xeito, pero bueno, toda-las opinións son respetables, non?

        En canto o tema da muller coma xornalista, estou dacordo que polo menos non nos temos que esconder (máis faltaba) e que existen avances, pero sígueme parecendo unha vergoña que apenas existan xornalistas deportivas, ou comentaristas de deportes que non sexan… patinaxe ou gimnasia artística… O que pretendo dicir é que, moitas veces parece que somos máis libres do que en realidade somos. Hai estudos que mostran como o porcentaxe máis alto de mulleres están nas seccións de cultura e sociedade, mentres que en seccións como economía ou política apenas teñen presencia…

        Que opinas disto? non crees que somos menos libres do que verdadeiramente cremos?

        Gústame

      2. Dende logo, Ana, todas as opinións son respetables, pero non sei que queres que che diga en canto a este tema. Paréceme moi forte que xente tan nova pense así, e coma muller, indígname a máis non poder.
        Respostando á túa pregunta xa que digo que dende o meu punto de vista non somos libres, non o somos para nada. Gustaríanos ser libres, dende logo. Pero sabemos que calquer cousa que fagamos está sendo en posición infravalorada en canto ao home. Así é que sempre teremos que facer máis méritos e máis esforzos para ser recoñecidas coma eles.
        Moito hai que cambiar para conseguir que cada vez máis xornalistas se adiquen ao xornalismo deportivo e, concretamente, a seccións coma o fútbol e o baloncesto, por exemplo. Moitas barreiras hai que romper para conseguir iso, xa que moitas veces, polo simple feito de ser muller, xa nin nos deixan opinar sobre deportes porque moi fácilmente soltan “cala que non sabes nin o que é un fora de xogo”, cando ao mellor hai veces que nós sabemos tanto ou máis ca eles.

        Gústame

  9. Boas Sandra, como non, aquí tes a unha muller máis que se suma a comentar. De acordo coas miñas compañeiras e supoño que coa meirande parte das mulleres da nosa sociedade, penso que sí; un bo físico nas mulleres é o gran punto de partida para un traballo e máis para un como o que nós aspiramos a ter. Nos homes pola contra, valoran outras cousas. Unha muller ten máis dificultades para atopar un traballo xa que pode quedarse embarazada, pois nas entrevistas de traballo o: “pensa ter fillos de aquí a un tempo?” é xa un fixo. Para cando o atopan, corren o risco de cobrar menos que os seus compañeiros e ás veces quedar relegadas a tarefas das que poderiamos dicir que son “menos prestixiosas”. Para quen non estea conforme con isto, digamos que non sempre é así, hai casos nos que non, pero só con que haxa un, xa debería estar nas portadas dos xornais. O problema é que non é un caso, é unha tendencia, e as portadas dos xornais todavía non lle ofrecen o caso que merecen.

    O machismo existe e segue rixindo a sociedade, quizáis a diferenza sexa que agora está máis encuberto. Se antes tiñan que despedir ou non contratar a unha das poucas que traballaba por ser o que somos, dicíano sen tapuxos, total eles eran os intocables e ninguén os ía desbancar. Agora as cousas estánselles poñendo algo máis complicadas e non se atreven a gritar, pero semella que que esteamos gañando máis terreo non lles gusta, por iso entre eles se cubren as costas e a nós aínda nos dificultan, dentro do que poden, un pouco máis as cousas. Mesmo na televisión por exemplo, nun telediario, só hai que fixarse nas recentes incorporacións femininas e nas masculinas. Elas chaman a atención, sen ter en conta os gustos de cada un, pero representan o que o canon impón como beleza, diría que ata son máis novas. Eles son competentes, listos e iso lles chega. As mulleres tamén, se están aí é porque o merecen, pero unha vez máis, a nós pídesenos un requisito máis ca eles.

    Liked by 1 person

    1. Ola Rita, por suposto, as mulleres que responden a eses cánones, dende logo, non teñen a culpa de que as escollan para traballar. Onde máis podemos ver situacións así é na televisión, que as mulleres que saen sempre chaman a atención.
      Por outra banda, nos medios nos que non se lles ve a cara aos traballadores (medios online ou impresos) os homes seguen predominando, incluso, ás veces, podémonos fixar nas firmas das noticias. A maioría das firmas corresponderán a homes. Á hora de facer reportaxes, normalmente, corresponde a homes. Non te tes fixado, Rita?
      Como ti dis, aínda que o machismo nesta sociedade esté encuberto, sabemos que a sociedade española é unha sociedade machista e patriarcal. Cada día amósase máis e iso fai que nos decatemos de que necesitamos pegar un bo berro para que se nos escoite clamar polos nosos dereitos.

      Liked by 1 person

      1. Sí que me teño decatado Sandra, o machismo laboral segue latente pero xa non só nos medios de comunicación, senón en case todos os ámbitos laborais. Por exemplo hai uns días oín falar dunha noticia que conta que estibadoras de toda España saen ás rúas para demostrar que son tan capaces coma os homes, que no traballo desempeñan as mesmas funcións e con responsabilidades por igual para rebatir a idea do Goberno de que é un colectivo para homes.

        «Las trabajadoras sí han constatado un “intento de exclusión” por parte del Ejecutivo, que a su juicio trata de hacerlas “invisibles”. “Por más que lo intenten no lo lograrán. Somos mujeres, somos estibadoras y contamos con el apoyo de nuestros compañeros”, han advertido.»
        http://www.expansion.com/empresas/industria/2017/04/30/5905d72aca47410b278b45b3.html

        Doutra banda, en liñas xerais, podemos afirmar que coa crise, a muller é outra vez quen sae peor parada. As taxas de desemprego en España son moito máis altas no sector feminino que no masculino. Segundo a Encuesta de Población Activa (EPA) o aumento de paro entre xaneiro e marzo deste ano sufrírono mulleres, con 21.700 desempregadas máis; pola contra, o número de homes parados descendeu en 4.500.
        http://www.elmundo.es/economia/macroeconomia/2017/04/28/5902384546163fe4348b4645.html

        Discriminación é algo do que todavía non nos libramos, oxalá mirar o panorama social e laboral dentro duns anos e poder dicir que vivimos en igualdade, pero por agora só nos queda loitar por uns dereitos e condicións dignas do que nos merecemos.

        Gústame

  10. Lamentablemente non che pode faltar máis razón compañeira. No xornalismo, do mesmo xeito que en moitos outros ámbitos, o machismo segue sendo tema de debate. A figura da muller é continuamente vendida como mero obxecto. Estamos xa cansados da figura de “muller guapa e boba” que está presente en todos os programas de televisión, especialmente nos de humor e debate. En canto ás caras máis coñecidas dos informativos os homes son predominantes. Nos nosos días inténtase vender unha imaxe de equidad nas cadeas que non se reflicte coa realidade. Resulta alarmante o feito de que as mulleres presentadoras adoitan selo de programas de “cotilleo” e similares sen apenas presencia nos programas máis cultos.
    No link que che deixo abaixo fálase sobre a posible orixe deste problema, máis aló da problemática social, que é a presenza de programas do estilo Sálvame, Gran Hermano ou similares que venden unha imaxe terriblemente sexista da muller que nós, como espectadores, non deberíamos permitir.

    https://www.diagonalperiodico.net/la-plaza/cartas/29318-medios-comunicacion-y-machismo.html

    Liked by 1 person

    1. Boas David, non sabes a ilusión coa que lin este comentario, xa que es o único home que comenta no post e, de verdade que cho teño que agradecer. Tes razón de que as caras máis coñecidas na televisión son de homes, xa que, seguro que si che fago unha pregunta sobre presentadores de televisión máis coñecidos dirías personaxes como Pedro Piqueras ou Matías Prats, non si? Iso é un erro moi grave que temos na sociedade española.
      Xa non só en canto a presentadoras, senón a traballadoras, en canto a programas do corazón a maioría das traballadoras son mulleres. Pola contra, en programas de debate político ou deportivo o que predominan son os homes e mesmo, en moitos casos hai só unha muller pero para mediar o debate. E falando de deporte, só un 5,89% das noticias tratan sobre o deporte feminino. E eu pregúntome, cal é a diferencia para que se desprestixie ó sexo feminino desa maneira?
      http://www.eldiario.es/norte/euskadi/informacion-deportiva-olvida-mujeres_0_162384114.html

      Gústame

      1. Encantado de facelo compañeira. Eu penso que a problemática vai máis aló dos medios de comunicación, quen non son os únicos culpables. En certo xeito pagan as consecuencias dunha sociedade sexista á que ao mesmo tempo alimentan. Cambiar este tipo de cousas é algo moi complicado pero que depende de nós, a cidadanía, para conseguilo. Fai falta conciencia social e educar conforme a uns valores igualitarios. Tampouco debemos permitir certas manifestacións que estamos máis que afeitos a ver en medios e no noso día a día. Considero que se está a traballar niso (algo innegable pois a sociedade cambiou moito nos últimos anos) pero que aínda queda un longo camiño por percorrer.

        No seguinte artigo que che deixo fala sobre a escasa evolución que os medios sufriron neste tema no último lustro, demostrando todo o que queda aínda por facer. É moi interesante, por exemplo, o apartado onde se explica a presenza feminina segundo a temática, contestando ao que falamos anteriormente de que en todos os ámbitos a presenza feminina é menor. Destaca tamén o dato das funcións que exerce a muller nos programas, con tan só un 9% como expertas.

        http://www.elperiodico.com/es/noticias/sociedad/presencia-mujeres-los-medios-comunicacion-misma-que-hace-cinco-anos-4701963

        Gústame

      2. Por suposto que a problemática vai máis alá do mundo dos medios de comunicación, xa que nisto está implicada toda a sociedade. A conciencia social é moi importante pola parte dos homes, xa que non todos pensan que estas cousas acontezan a día de hoxe. En menor medida, tamén é necesaria a concienciación social para as mulleres. En canto á educación, é moi importante para a sociedade, formar e informar sobre estas problemáticas, facer algún tipo de acción que contribúan a visibilizar dita situación e axudar a que poidamos vivir nun lugar máis xusto e máis igualitario posible.
        É certo o que di ese enlace no que se plasma que non estamos avanzando, temos a misma presenza nos medios que fai cinco anos. Sabemos de sobra que estamos igual de capacitadas ca os homes, pero non entendo o por que de situacións así polas que a cousa non vaia para adiante, e que nin sequera se me ocorre ningunha hipótese pola que pensar que a situación é así. Imaxino que os medios van acorde á sociedade, e mentras esta siga sendo machista, os medios e o que iso conleva, tamén o será, non si?

        Liked by 1 person

  11. Boas de novo, Sandra!
    Respondendo á túa pregunta, paréceme que a solución máis correcta coa que podemos afrontar a situación é educando e reeducando. O primeiro, aos novos rapaces que nacen cada día e, o segundo, a toda a poboación que (por desgraza) cree aínda superior ao home frente á muller.
    Se non estás de acordo conmigo, cal sería para ti a mellor forma de porlle fin a desigualdade tan latente coa que “convivimos”?
    Volvendo á miña opinión persoal, paréceme que o que ocorre nos telexornais sen dúbida é un reflexo da sociedade, que segue valorando ás mulleres polo seu aspecto físico e utilízaas como reclamo visual, pero os medios teñen na súa man a opción de cambiar esta percepción visibilizando outros modelos de muller que proxecten outros valores. Somos moitas as mulleres que vemos as noticias, aínda que os directivos das cadeas empéñense en pensar que o público só está formado por homes en plena efervescencia hormonal. Queremos uns medios que nos representen a todas; as mulleres somos moito máis que unha talla, un escote ou unha idade.

    Gústame

    1. Lamentablemente, Judit, estou totalmente de acordo contigo. É dicir, penso que é moi necesaria a educación nas novas xeracións e a reeducación da sociedade actual. Ademais, penso que non só hai homes que se creen moito máis que as mulleres, senón que hai moitas mulleres que ven esas accións coma se fosen normais, e non actúan contra elas xa que “é normal”.
      Si, os medios teñen nas súas mans o cambio, pero se non o fan é por algo, porque quizais non lles interesa, ou simplemente porque poden estar supeditados polos intereses ou poderes económicos, sociais, políticos… Está claro que si eles cambian iso, a concepción da sociedade ira cambiando pouco a pouco, xa que todos empregamos os medios de comunicación de forma cotiá. Non pensaches iso tamén?

      Gústame

      1. Recoméndoche esta páxina que me parece moi interesante e che pode inspirar para seguir escribindo sobre o tema: https://lasprincesastambienfriegan.com/
        Respondendo á túa pregunta, sí que o pensara e paréceme que estás no certo. Confiemos en que pouco a pouco a concepción da sociedade respeto ao asunto vaia cambiando. Con todo, recalco a necesidade da reeducación da cidadanía.
        Paréceme que en pleno siglo XXI non se poden admitir certas actitudes coma “normais” cando non o son, posto que un home é exactamente igual ca unha muller, e por elo, necesitamos que así se mostre en todos os ámbitos, e (canto menos) ante o público.

        Liked by 1 person

      2. Grazas, Judit pola túa recomendación, nunca está de máis ler un pouco de crítica cultural dende o feminismo.
        Eu, a verdade é que confío en que nalgún momento chegue a suceder ese cambio que todas queremos. Penso que si se fixeron avances en todo tipo de cousas (medicina, tecnoloxía, alimentación, ciencia, etc) tamén se poderán facer no ámbito do feminismo. Somos xéneros diferentes, pero tanto homes coma mulleres somos persoas, polo tanto somos igual de válidos, cos mesmos dereitos e cos mesmos deberes. Non si?
        Gustaríame matizar esa última frase, xa que, máis que mostrar esa igualdade ante o público, deberíamos amosala ante a sociedade. Do resto, estou totalmente de acordo contigo Judit.

        Gústame

  12. Respondendo ao último comentario que me fixeches (non sei o moitvo polo cal o blog non me deixa facelo no propio comentario) os medios seguirán a ser machistas namentres a sociedade tamén o sexa. Van da man. E non só os medios, pois todo se ve afectado por unha clase de valores moi anticuados que non se corresponden coa progesión e a evolución que foi acadando a sociedade. É a única maneira de entender o motivo polo cal a sociedade non se define como machista pero sí que o é. Trátase de moitas costumes a cambiar (na linguaxe, na cultura, etc.) e debe de ser un cambio xeracional para evitar cometer os mesmos erros no futuro.

    Por outra banda debemos ser nós, a cidadanía, quen non debe permitir comportamentos ou expresións machistas freándoas ou impedíndoas de ser posibel. Neste artigo que te deixo fálase da situación actual no noso país onde se trata de responder ás preguntas que nós plantexamos, é España un país machista? Tendo en conta as nosas tradicións ou costumes non todas son tan iguaitarias como nos gustaría.
    E aquí e onde nos atopamos na actualidade, loitando porque a igualdade sexa non só legal, tamén real.

    http://www.huffingtonpost.es/2014/08/22/espana-machista_n_5698864.html

    Gústame

    1. Si, teño que darche toda a razón, pero non só ten que cambiar a cidadanía, xa que, tamén penso que, para conseguir este cambio, os poderes políticos e grandes postos xeráquicos teñen que ter presencia. Por suposto que nós tamén temos que ter a iniciativa de non permitir este tipo de actos e reivindicarse.
      Moi interesante ese artigo que me puxeches, unha frase que me impactou bastante foi “Una de cada 20 mujeres europeas, violada”. E, como datos nacionais, aportan “en España prodúcese unha violación cada 8 horas”, paréceme arrepiante.
      Por outra banda, se esta publicación captou a túa atención, déixoche aquí un enlace á miña última publicación, que ten unha temática que segue esta liña e, ademais, na que falo tamén do acoso sexual.
      https://observatoriodecomunicacion.wordpress.com/2017/04/19/do-desprestixio-profesional-ao-acoso-sexual/
      Espero que che guste, saúdos!

      Gústame

  13. Boas Sandra,
    Súmome aqui á liña de comentarios resaltando outra cara do machismo que impera na televisión: a diferencia de idade entre elas e eles. Se ben nas cadenas públicas e nalgún caso en privadas atopamos xornalistas veteranas con numerosos informativos ou programas ás costas, estas continúan a ser minoría. A explicación, claro, atopámola na túa entrada. Vexo que en xeral os comentarios inciden no xornalismo televisivo, no que as situacións diarias de machismo danse diante da cámara e son máis visibles. Non obstante coido que esta situación esténdese ao resto de medios. Os grandes medios de prensa escrita- ABC, El Mundo, El País, La Voz de Galicia) a nivel estatal- continúan a facer unha lectura machista de numerosas noticias no que as mulleres son protagonistas. Non falemos xa da lectura que se fai de reivindicacións feministas; como por exemplo a cobertura de manifestacións ou protestas. Pero é que ademais nos cadros de responsabilidade é moi infrecuente ver o nome dunha muller. Na prensa é de agradecer a publicación en Galicia de medios que tratan de revertir esta situación. Non sempre o consiguen, mais é un gran avance. Sermos, a edición galega do Salto, Praza Pública. Non sei, claro está, como funcionan as súas redaccións ou os micromachismos que se poidan dar nas súas sedes no día a día. A nivel estatal medios como la Marea tamén axudan a normalizar pouco a pouco un xornalismo igualitario, por dentro e por fora. Na radio non sei como anda a cousa, fixéchedes algún análise ou faláchedes dalgún medio radiofónico?

    Liked by 1 person

    1. Continuando coa prensa escrita, gustaríame incidir un chisco máis na segregación horizontal que adoita darse en moitas redaccións. Observade quen asinan as novas por temáticas. Malia estaren moi feminizadas, a especialización política aínda hoxe ten nomes maioritariamente masculinos, mentres que sanidade ou educación son áreas cubertas por mulleres.

      Liked by 1 person

      1. Boas Iolanda. Pois si, aínda que haxa seccións nas que participen moitas mulleres, a cousa está complicada no mundo da política. Non só o vemos claramente nos xornais, senón que isto na televisión tamén é bastante notorio. Por exemplo, nos debates políticos botamos en falta a presencia de máis mulleres e, en moitos casos, bótase en falta a presenza de mulleres. Seguindo a misma liña de escaseza de mulleres segundo distintos tipos de sección, poderíamos mencionar a escaseza de mulleres nas páxinas de opinión. Se collemos un xornal decatámonos de que moi poucos artigos de opinión son asinados por mulleres. E, a verdade, paréceme incrible que a opinión dun xénero ou outro non sirvan o mesmo.
        Será porque a sociedade escoita mellor as opinións en boca dun home que en boca dunha muller?

        Gústame

    2. Bo día Raquel, primeramente, grazas polo teu comentario.
      A verdade é que a gran maioría dos comentarios van dirixidos ao xornalismo televisivo (onde, como ti dis, nótase moito máis a diferencia de xéneros). Pero tamén atopamos estas diferencias no mundo da prensa escrita, xa que nos xornais, aínda seguen a ser unha gran minoría as mulleres que escriben sobre política. Podemos ver certo avance e fixarnos que nalgunhas seccións a presenza das mulleres aumentou, pero non na política, nin na sección de artigos de opinión.
      Por outra banda, non fixemos unha análise exhaustiva sobre os medios radiofónicos, pero o que si estivemos mirando é que o número de mulleres traballando en radios é superior ao de homes (cabe destacar tamén que as mulleres radioíntes son as máis numerosas do medio). Debo dicir tamén que, nos estudos que se realizaron en canto ás diferencias de xénero déuselle moita máis importancia á televisión que á radio, xa que, o primeiro estudo que se realizou en España foi en 2007 (tendo por diante numerosos estudos de publicidade e televisión). Déixoche un enlace dun estudo feito por María Teresa Piñeiro Otero, da Universidade de Vigo, cuxo obxectivo foi analizar a presencia e uso das voces femininas na publicidade radiofónica, ó igual que a súa distribución respecto das súas homónimas masculinas. Neste estudo tamén se analizou a presencia das voces femininas na programación semanas das principais cadeas privadas radiofónicas (SER, COPE e ONDA CERO).
      http://www3.udg.edu/publicacions/vell/electroniques/congenere/comunicacions/pdf/03_Mujeres_radiadas.pdf
      Estiven informándome por aí (debido a iso a miña tardanza en responderche) e, unha vez lidos varios artigos e estudos, podo dicir que as mulleres son as que traballan por detrás, é dicir, non as oímos pero están aí. Déixoche aquí unha cita dun artigo que atopei e, con ela, o enlace a dito artigo:
      “la inmensa mayoría de las mujeres profesionales de la radio son “las currantes” de muchas de las estrellas-hombres que dominan el actual panorama radiofónico”.
      http://www.mujeresenred.net/spip.php?article1578

      Liked by 1 person

  14. Considero moi interesante,ó igual que necesario,o artigo aquí exposto por Sandra Moares.

    Resulta denigrante o trato que se lle confire á muller nos medios de comunicación, ó igual que en moitos outros eidos desta nosa sociedade. Dá a sensación de que a túa profesionalidade vai da man da mera aparencia física.

    Pero qué cabe esperar dunha sociedade que ten como base cultural a superioridade do home fronte a muller? É sostible esta crenza?Asolutamente,non.
    O problema,é a educación recibida. Fomos educados en estereotipos ( home = agresivo e forte / muller = dócil e sumisa ).
    A relixión tamén contribuíu a reforzar estes estereotipos. Nela, a muller representa o pecado ( no caso da cristiana, Eva é a que incita a Adán a que coma a froita prohibida ).
    En política e relixión, son moi poucas as mulleres que destacan, se facemos unha comparativa co xénero masculino.
    E isto,a que é debido? Simplemente, prexuízos.
    O problema radica en seguir educando ás futuras xeracións nestes prexuízos. Se queremos cambiar esta construcción social que temos instaurada, debemos empezar o cambio por nós mesmos. Un detalle tan sinxelo como pode ser evitar un comentario machista,será unha batalla gañada.
    Contribuamos todas/os e cada unha/un de nós a crear unha sociedade na que a igualdade e o respecto sexan a base da mesma.

    Liked by 1 person

    1. Boas tardes Mariña. Moitísimas grazas polo teu comentario e, como lle dixen a moitas das persoas que aquí comentaron, debo dicir que lamentablemente tes a razón en todo o que dis. Ademais do que dis de que a relixión contribuíu a reforzar os estereotipos, o machismo da nosa sociedade vén desa herdanza que ten que ver coa relixión: a queima de bruxas, a dominación do home sobre a muller, etc. Tamén Santo Agostiño de Hipona promovía estas situacións, xa que afirmaba “El marido ama a la mujer porque es su esposa, pero la odia porque es mujer”, ou mesmo Santo Tomé de Aquino, que non se quedou atrás afirmando “debe estar sometida al marido como su amo y señor, pues el varón tiene una inteligencia más perfecta y una virtud más robusta”. Enriba destes cementos machistas fóronse construíndo as diferentes sociedades cristiás e, unha delas, a nosa. Déixoche aquí un enlace a un artigo dun blog, no que se reflexa con exhaustividade a relación entre o cristianismo e o machismo.
      http://blogs.eltiempo.com/confesiones/2008/01/31/el-cristianismo-si-es-machista/
      Na sociedade actual podemos atopar estas diferencias de xénero en que as mulleres non poden dar misas, ou que non poden acceder a postos como o bispado ou o papado, por exemplo.
      Por outra banda, estou totalmente de acordo (como non) en que o cambio ten que comezar por nós mesmos, e educar desta maneira ás novas xeracións, xa que, dende moi novos poden ver claramente estas diferencias de xénero; tanto en informativos de televisión, na publicidade, en programas de entretemento, nas rúas a violencia de xénero… Si, tamén, algo que a nós nos parece moi sinxelo como pode ser evitar dicir un comentario machista, para algunha xente parece ser que lles é moi complicado, xa que non me explico en que ambiente se deberon educar (ou en que época) para ter que aguantar algúns comentarios dalgunhas persoas. E, por suposto, como ti dis, é algo no que todos e cada un de nós temos que participar, tanto homes como mulleres temos que unirnos en algo así para rematar con tanta desigualdade e discriminación.
      No informe titulado “La discriminación, raíz de la violencia” determínase que a discriminación contra a muller é a raíz fundamental que sustenta a violencia de xénero. Invítote tamén a que lle votes unha ollada.
      Saúdos e, de novo, moitas gracias polo teu comentario!

      Gústame

  15. Respondendo á pregunta de se está patente o machismo no mundo do xornalismo e nos medios de comunicación?, lamentablemente teño que dicir que si. Isto pódese apreciar, por exemplo, nas características das presentadoras dos informativos ou programas de televisión, as cales deben ser xoves e atractivas.
    Pero non só está presente o machismo no ámbito do xornalismo. Está presente en toda a sociedade. A diario, todas nós sufrimos os denominados micromachismos, que baixo o meu punto de vista, como dicía aquela campaña, de “micro” nada, a través de comentarios, e actitudes por parte de compañeiros, familiares, pero incluso de outras mulleres.
    Baixo o meu punto de vista, esta é unha lacra que debemos erradicar, a través do fomento do respecto e da igualdade a través da educación. Pero non só da educación na escola, senón tamén con pequenos xestos como dicía Mariña Vaama, criticar un comportamento machista ou non rir unha “gracia” que ofenda a unha muller.
    Estamos na obriga de cambiar estes comportamentos pero, para iso debemos implicarnos todos, incluídos os poderes políticos, comezando pola igualdade salarial.

    Gústame

    1. Boas Pilar, gracias por comentar neste post!
      En canto ao físico e á beleza das presentadoras de televisión pódoche dicir que nunha das nosas reunións co noso Círculo de colaboración falouse diso e unha membro dixo que ela sabía que había castings de beleza para presentar programas de televisión.
      Si, o problema é de toda a sociedade, e debe erradicarse tamén en toda a sociedade, non por partes. Claro, por suposto, cando falamos de educación neste ámbito referímonos a unha educación en xeral, en tódolos ámbitos posibles, xa que non creo que educando só aos nenos poidamos paliar con este problema.

      Gústame

  16. Efectivamente, penso que aínda hoxe a opinión das mulleres segue sendo minusvalorada. As páxinas de opinión reflíctenno con claridade: apenas hai sinaturas de mulleres e as que existen non adoitan centrarse en política e economía, que seguen a ser percibidos como os temas fortes nos medios de comunicación. Algúns, en xeral ‘alternativos’ e dixitais, procuran en certa medida reverter isto e están a axudar a visibilizar voces femininas autorizadas en eidos moi diversos.
    Noutros casos, en medios máis colaborativos nos que pode publicar case calquera persoa que tome a iniciativa de enviar un artigo co único obxectivo de que llo difundan, sen agardar cartos a cambio, vemos tamén que a maioría das sinaturas son masculinas. E por que é así? Pois coido que ten moito que ver coa educación sexista que reforza tanto a autoestima masculina e limita aínda máis a feminina. É máis fácil que un home pense de si mesmo que o que ten que contar, que as súas reflexións sobre calquera asunto, son de sumo interese.

    Gústame

    1. Si, a verdade Iolanda, é que o que se pode ver é que os medios novos e dixitais son os que intentan cambiar a situación e axudan á visivilización da muller en distintos ámbitos.
      Por outra banda, respostando ás colaboracións sen recibir diñeiro a cambio, tamén estou de acordo. Xa que ademais, ás mulleres sempre lles costa máis falar de algo ou dar unha opinión sobre algo, e penso que é por iso de que mentras se reforza a autoestima masculina, vaise limitando a feminina. Polo tanto, se consideramos que imos a falar de algo que á xente non lle vai interesar, non escribiremos, ou non intentaremos que nos publiquen iso, xa que pensamos que o que nós dicimos/pensamos non ten tanto valor. E iso é un erro grave, xa que, como dicimos unha e mil veces, todos somos iguais e todos temos as mesmas capacidades.

      Gústame

  17. Creo que non podo estar máis dacordo con esta publicación. Nunca entenderei porque, en pleno século XXI inda se considera a muller como un obxeto comercial ou como alguén inferior ao home. Tamén considero que se avanzou moito con respecto ao pasado pero inda queda moito camiño que percorrer nesta temática.
    Por outro lado, tamén considero que no mundo do xornalismo se ten en conta o físico dunha muller á hora de escollela para determinadas tarefas porque se considera que así se vai a vender máis. Estou moi orgullosa de que se traten temas así e de que a xente nova, coma min, se preocupe deste tema e intentemos melloralo entre todos e todas; sobre todo entre todas. Un saúdo Sandra!

    Liked by 1 person

    1. Ola Nuria, moitas grazas por comentar!
      O que me parece máis incrible de todo é que haxa moita xente que aínda vendo todo isto diga que o machismo nos medios non existe, cando con observar os niveis da brecha salarial, podémolo ver sinxelamente.
      Estou totalmente de acordo contigo en que o físico dunha muller condiciona moito á hora de ter unha función ou outra nun traballo. O físico, a cara, a vestimenta, o peinado, etc. Todo isto se esixe nunha muller, pero pola contra, a un home por que non? Cabe destacar que as aesixenccias actuaisde vestimenta feminina son moito menores ás que había antes, xa que actualmente as mulleres visten dun xeito máis informal. Déixoche aquí un enlace que fala de isto:
      http://bluper.elespanol.com/noticias/reto-vestir-mujeres-noticia
      Por outra banda, temos aquí un caso contrario da televisión italiana, no que se censura a vestimenta das mulleres e non a dos homes:
      http://www.lavanguardia.com/television/20160603/402246889329/rai-censura-presentadora-escote-vestidos-cenidos-motivos.html
      Alégrome de que che gustara o post e de que te animaras a comentar, moitísimas grazas!

      Gústame

  18. Gustaríame poder dicir que ao teu post lle falta razón, que o machismo xa non existe en ningún ámbito da nosa vida e que fomos gañadoras na nosa loita da igualdade, pero por mala sorte, aínda non é así, aínda nos queda moito por conseguir. E quero rematar citando unha frase que dixo Iolanda Casal “Fan falta máis reivindicacións pola nosa parte, para que nos poidan oír dunha vez por todas e darse conta de que o que pedimos é o que necesitamos, que son os nosos dereitos”. Bo traballo Sandra.

    Gústame

    1. Ola Xeila, moitísimas gracias por comentar!
      Oxalá puidésemos dicir iso, oxalá puidésemos disfrutar dunha situación algo digna, sen tanta discriminación. Como ti dis, queda moito por conseguir, moito por loitar e moito polo que reivindicarse, porque como ben apuntas ahí a cita de Iolanda Casal, ten toda a razón. Basicamente resume todo o esencial que queremos conseguir. Non pedimos tanto, xa que, como ela declarou, son os nosos dereitos. Se queres afondarun pouco no tema invítote a ler o meu seguinte post, que trata sobre o acoso sexual. https://observatoriodecomunicacion.wordpress.com/2017/04/19/do-desprestixio-profesional-ao-acoso-sexual/comment-page-1/#comment-3879
      Un saúdo e moitas grazas!

      Gústame

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair / Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair / Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair / Cambiar )

Google+ photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google+. Sair / Cambiar )

Conectando a %s