A muller e o traballo, dous factores atacados polas palabras

Estamos no século XXI, tempos nos que existen inconveniencias sociais difíciles de combater tales como a linguaxe sexista a cal contribúe en gran medida a perseverar as diferentes formas nas que se manifesta o machismo.

Para comprender esta postura cómpre sinalar en primeiro plano que o machismo adopta diferentes posturas e está vixente en varios ámbitos da vida: as mulleres desde sempre sufriron unha serie de discriminacións palpábeis que relegaron ao sexo feminino a estereotipos e roles secundarios na sociedade. Unha destas posturas son os micromachismos. Como se poden definir? Pois ben, este concepto pódese definir como unha manifestación que a miúdo pasa inadvertida como machismo, isto é, un machismo que non fai saltar as nosas alarmas a maior parte das veces.

Nesta publicación, vaise a facer fincapé principalmente no vocabulario, de cómo inconscientemente nos  someten dende que nacemos a unha preeminencia oral do xénero masculino ao feminino. Un exemplo disto último pode ser cando utilizamos o home para aludir á humanidade. Nestes aspectos, como se sinalou na primeira reunión co círculo, é necesaria acción feminina e feminista entendendo esta como igualdade.

Unha vez determinados os campos anteriores, tomándoos como pautas desta publicación, vaise proceder a trasladar accións antes descritas cara o ámbito laboral, outra das variábeis fixas do noso estudo. Segundo un estudo publicado en Sage Journal, a maior parte das prácticas machistas dentro de empresas ou outros contextos de traballo pódense englobar no concepto definido anteriormente como micromachismo. Este tipo de violencia non se pode categorizar como de baixa intensidade, xa que nestes tipos entra o uso continuado de linguaxe machista – o feito de usar na expresión oral un xénero máis que outro, ou mesmo a utilización dun mesmo xénero para ambos, non deixa de ser un machismo-. De novo, este tipo de linguaxe contribúe a devaluar a linguaxe da muller, ademais de fomentar un carácter nocivo para calquera actividade laboral, algo coñecido como clima organizacional sexista.

Este tipo de micromachismos (linguaxe machista ou sexista) coñécense como coercitivos debido ao carácter dominante que adopta o home fronte á muller, caracterizado por esa presión moral ou psicolóxica. Tamén se pode tratar de tratamentos machistas os silencios cando unha muller aporta unha idea ou un recurso e mesmo o uso dunha comunicación paternalista ou ignorar a muller polo feito de ser muller. Neste último caso pódese extrapolar ao mercado laboral: existen estudos que demostran que o esperable dun home non é o mesmo que o esperable dunha muller. Esta postura, deuse a coñecer na primeira reunión co círculo, cando Pilar Gómez afirmou que nun dos diversos traballos que tivo, “non existía unha discriminación clara, pero si se adoptaban actitudes paternalistas  manifestadas a través da linguaxe.” Asimesmo, segundo Elena Rivas, a pesar de que “as mulleres traballan con igual comunidade tanto con homes como con mulleres” sen embargo, as mulleres oblígaselles a vestir no traballo dunha maneira determinada. O último caso representa un lazo de unión con Sandra Rosendo, quen resultou afectada por unha actitude paternalista: “cuando vienes con los labios pintados y con un poco de rimel vienes más guapa”. Desta maneira, pódese observar o tratamento que se usa para comunicarse coas mulleres, unha linguaxe machista que grava con lume o paternalismo no mercado laboral.

É por iso que a sociedade ten que evolucionar, e para evolucionar ten que facelo dende as xeracións máis novas, inculcándolles unha conciencia feminista e forzando un uso dunha linguaxe correcta dende o punto de vista da igualdade. Para poder levar a cabo estas medidas cómpre analizar o por qué das palabras utilizadas e dar un paso máis e estudalas. A modo de resumo pódese especificar a necesidade dunha renovación dun sistema político e social que crea unha controversia co prototipo de identidades que pretende forxar o feminismo: (…) A reprodución cultural -representacións sociais, repertorios de coñecemento, imaxinarios colectivos- serve á integración social e á socialización (…) a grupos sociais e ás tradicións culturais que as configuran.

POSIBLES CAUSAS

A sociedade galega, dirixida por un goberno centralizado asentado nunha ideoloxía conservadora e neoliberal estalle a aportar un retroceso ao mercado laboral dende a perspectiva de xénero causada así mesmo pola falta de formación e de concienciación de calquera estrato social. Este goberno do que falamos aprobou unha lei educativa que fai da segregación unha realidade que reflexa a falta de coeducación un dos elementos básicos para modificar a desigualdade.

Un exemplo das actuacións que debería levar a cabo o Goberno pódense observar nun informe de El País no que se recollen algunhas medidas tomadas pola Real Academia Española para desvencellar o sexismo lingüístico dalgunhas guías de linguaxe non sexista promovidas por diversas institucións. Por outra banda, anulan distincións necesarias para tratar de acadar a igualdade necesaria na multitude de ámbitos no que as palabras xogan un gran papel, tales como colexios ou institutos de educación secundaria. Por outra banda, cabe sinalar as seis pautas que debe cambiaar o goberno de España, segundo a ONU, se queren acadar a igualdade; tales pautas están vixentes nesta publicación do xornal Praza.gal. 

BIBLIOGRAFÍA:

Brabeck, Mary. 2015. “Psychology of Women Quarterly”. SAGE Publishing.  http://journals.sagepub.com/home/pwq

Uris Lloret, José María. 2014. “La violencia de género en el ámbito laboral”. Tesis doctorales en red.  http://www.tdx.cat/handle/10803/134054

Regader, Bertrand. “Micromachismos: 4 muestras sutiles de machismo cotidiano”. Psicología y mente blog. https://psicologiaymente.net/social/micromachismos

Gabinete de Comunicación CC.OO. 2009. “As políticas de austeridade e a reforma laboral provocan un intolerable retroceso na igualdade”.

Alejandro Gómez Fernández (S2A4)

Advertisements

40 comentarios en “A muller e o traballo, dous factores atacados polas palabras

  1. O machismo é unha problemática moi preocupante na nosa sociedade. Que alguén poida pensar que por natureza un sexo sexa superior a outro dame realmente medo e o máis preocupante pode ser que a nosa linguaxe aposte por este machismo.

    A igualdade hoxe en día é cada vez máis real, é unha pena que o ámbito lingüístico non respalde esta igualdade. Neste artículo publicado por Mayte Rius no xornal La Vanguardia (http://www.lavanguardia.com/estilos-de-vida/20140307/54402851720/el-sexismo-que-ocultan-las-palabras.html) podemos ver exemplos da linguaxe sexista que nos rodea.

    Realmente o que máis me chama a atención é o caso do masculino xenérico. Accións coma o desdoblamento dos sustantivos teñen que poñerse en uso dende xa. Coméntalo ti mesmo no post, usar a palabra “home” para referirse ao ser humano é a mostra perfecta do machismo que encubre o noso vocabulario, o ideal sería escribir homes e mulleres e non xeralizar cun sexo.

    Mención aparte merecen as profesións, que en moitas ocasións non permiten denominar un oficio en femenino co pretexto de que podría confundirse á hipotética muller que practicase a profesión cun obxeto. É o caso de “Músico” que non permite o paso a “Música” como oficio xa que pode confundirse coa arte de combinar sons e melodías. Unha mostra máis da lingüaxe machista que nos rodea.

    Gústame

    1. O machismos por suposto é unha da problemáticas máis destacadas das que nos rodean, pero as que, dende o meu punto de vista, teñen que preocupar son os micromachismos encubertos, xa sexa a través da linguaxe; de roles de xénero; o de discriminacións inconscientes, isto é, a sociedade ten unha percepción inconsciente das diferencias. Este último caso pódese vincular co mundo dos deportes femininos, que están marxinados das portadas de xornais especializados de tirada nacional. Na portada de hoxe do Marca, por exemplo (http://www.marca.com/), non aparece nin unha soa noticia en portada nin en páxinas posteriores. As única noticias nas que aparecen mulleres tan só buscan o amarillismo e a morbosidade d@ lector/-ra.

      Polo motivo anterior, ten que haber un cambio na sociedade, e gran parte del esta nos medios e outra gran parte de man do goberno. Como mencionei no meu post, o goberno centralizado que nos rixe, aproba medidas educativas que non intentan combatir as desigualdades. Polo tanto, de non tomar medidas significativas, as xeracións vindeiras estarán contaminados desas lacras machistas que rodean a sociedade. No seguinte caso, presentoche unha noticia que reflicte perfectamente o panorama laboral e político na muller: http://www.publico.es/politica/ciudadanos-indemniza-ex-jefa-prensa.html. Ciudadanos, un dos partidos que está nunha aparente coalición co PP, tivo que indemnizar a ex-xefa de prensa de Albert Rivera ante unha denuncia por “humillación persoal e profesional polo feito de ser muller”.

      Unha vez máis, cómpre coller conciencia, e darse de conta que as mulleres teñen que coller voz, e na sociedade ten que resoar a igualdade e ten que reflexarse en todos os ámbitos que nos rodean: dende colexios ou universidades (sen olvidar o acoso da Facultade de Ciencias Económicas e Empresariais, no que unha alumna foi agredida verbalmente por un comentario sexista do profesor: http://www.20minutos.es/noticia/2675916/0/polemica-universidad-santiago/comentario-sexista-docente/facultad-economicas/, ata o ámbito político ou ao laboral.

      Gústame

      1. Empezando cos micromachismos encubertos cabe dicir son un problema realmente grave para a nosa sociedade. Calquera práctica humana por moi sutil que sexa non pode reflectir actitudes machistas. Centrándonos no ámbito da linguaxe podemos apreciar expresións coma “nenaza” que se dice frecuentemente entre os máis novos e encubre unha linguaxe machista.

        O caso do deporte é moi peculiar, porque é certo que os medios máis importantes a nivel nacional como o MARCA que ti citabas non dedican a cobertura suficiente a cubrir estos deportes. Ademais está comprobado que o público responde cando televisan deportes femininos, como por exemplo o último partido que se televisou da selección española femenina que tivo un gran éxito de pantalla: http://www.rfef.es/noticias/audiencias-seleccion-espanola-femenina-recibe-ademas-estadio-gran-apoyo-television .

        Pasando ao caso da facultade de económicas que ti mencionabas na tua resposta: http://www.20minutos.es/noticia/2675916/0/polemica-universidad-santiago/comentario-sexista-docente/facultad-economicas/ atopámonos cunha situación de acoso claro, ás persoas que ocupan postos de traballo públicos coma pode ser este profesor non se lles debe permitir este tipo de comentarios que deberían ser denunciados e sancionados.

        Gústame

      2. Unha sutileza non pode representar un machismo, como ti ben dis. Exemplos como o de “nenaza”, que é moi frecuente entre as xeracións máis novas, teñen que desaparecer. O mesmo caso que o de “maricón” ou diversos “insultos” que habitualmente se utilizan, e están atacando os dereitos dun sector minoritario na sociedade. Para combatir estas lacras da linguaxe, unha vez máis destaco que hai que inculcarlles aos máis novos o femenino como xenérico.

        Retomando o tema do deporte femenino, é necesario sinalar que aínda que o rating da selección española feminina foi alto, que me dis do rugby femenino? En calquera portada non parece nin que existe, a pesar de ser un deporte con acollida: na copa mundial femenina participaron 12 equipos: https://es.wikipedia.org/wiki/Copa_Mundial_Femenina_de_Rugby

        Por outra banda, respecto ao suceso da facultade de económicas, cómpre sinalar que ata o s. XXI, estas situacións non se denunciaban. Esta situación pódese contrastar coa ideoloxía que manifesta un eurodiputado polaco a través da súa mensaxe máis que machista: http://www.lavanguardia.com/internacional/20170301/42437102174/mujeres-ganar-menos-hombres-eurodiputado.html. Como ben amosa o xornal, parece unha frase sacada dunha obra do s.XV, pero realmente trátase dunha sesión do Parlamento Europeo en 2017.

        Liked by 1 person

  2. É evidente que a linguaxe é un reflexo da propia cultura, e dado que nos asentamos sobre unha sociedade patrialcal e machista, as nosas palabras veñen marcadas por iso.
    Paréceme un tema moi interesante porque mostra que as ideas sociais afloran nos detalles máis pequenos e precisamente iso é o que fai que se asenten. Por que nun grupo mixto de nenos e nenas queda raro referirse a el como “as nenas”? Sempre vai a haber algún neno que salte con: “eh! que eu non son unha nena!”.

    Coma solución a isto, dende a linguaxe de cada cidadán na súa esfera privada ata a linguaxe nos medios de comunicación penso que hai que empezar a difundir o concepto da “linguaxe inclusiva”, unha forma de comunicarse que inclúe ás mulleres e non fai diferenzas ademáis de eliminar os estereotipos verbais asignados a cada sexo.

    Nesta guía de Elvira Altés, do Instituto Nacional das Mulleres, ven recollido de xeito claro e conciso a necesitade desde tipo de lenguaxe e a súa importancia dende a influencia dos medios de comunicación. http://www.inmujeres.gub.uy/innovaportal/file/21519/1/37_t-lenguaje.pdf

    Gústame

  3. É evidente que a linguaxe é un reflexo da propia cultura, e dado que nos asentamos sobre unha sociedade patrialcal e machista, as nosas palabras veñen marcadas por iso.
    Paréceme un tema moi interesante porque mostra que as ideas sociais afloran nos detalles máis pequenos e precisamente iso é o que fai que se asenten. Por que nun grupo mixto de nenos e nenas queda raro referirse a el como “as nenas”? Sempre vai a haber algún neno que salte con: “eh! que eu non son unha nena!”.
    Coma solución a isto , dende a linguaxe de cada cidadán na súa esfera privada ata a linguaxe nos medios de comunicación penso que hai que empezar a difundir o concepto da “linguaxe inclusiva”, unha forma de comunicarse que inclúe ás mulleres e non fai diferenzas ademáis de eliminar os estereotipos verbais asignados a cada sexo.
    Nesta guía de Elvira Altés, do Instituto Nacional das Mulleres, ven recollido de xeito claro e conciso a necesitade desde tipo de lenguaxe e a súa importancia dende a influencia dos medios de comunicación. http://www.inmujeres.gub.uy/innovaportal/file/21519/1/37_t-lenguaje.pdf

    Gústame

  4. Paréceme moi interesante e, sobre todo, moi necesario tratar o tema dos micromachismos. Se a isto lle engadimos falar tamén da permanencia dunha linguaxe sexista, tal e como ti fas no teu post, xa temos o primeiro paso feito, é dicir, darnos conta de que hai algo que se está facendo mal. Para min isto é clave, xa que moitas veces non nos damos conta de todos aqueles aspectos machistas que permanecen nos nosos días. Isto é precisamente o problema que agochan os micromachismos. Moitas veces son manifestacións sutís e subterráneas que non fan saltar as nosas alarmas.

    Non é novidade o clima machista que rodea o ámbito laboral. Estamos fartos de ver como moitas mulleres son desprestixiadas e incluso ignoradas polo simple feito de ser mulleres. Gustaríame neste punto compartir esta noticia para recalcar con cifras o que ti tamén dis: http://www.lavozdegalicia.es/noticia/vigo/2017/02/26/conquista-pendiente/0003_201702V26E35991.htm . Nela, fálase da desigualdade, da ‘brecha’ entre xéneros que evidencia a discriminación que as mulleres seguen a sufrir. Son moitos os casos nos que se evidencia: ben nunha taxa de emprego inferior á masculina, na cantidade menor que cobramos aínda que desempeñemos os mesmos traballos que os homes ou ben en que apenas chegamos a unha quinta parte dos cargos directivos das empresas. Parafraseando a autora do artigo: aínda nos queda esa conquista pendente.

    Tal e como di un dos enlaces do teu post, a educación é moi importante para combater esta práctica. O que aprendemos de cativos e a linguaxe empregada reflicte as nosas crenzas e pode interiorizar moitas actitudes de corte sexista. Botei en falta algo neste apartado, que me dis dos xoguetes sexistas? Podería ser este outro exemplo dun micromachismo? Fai pouco estiven de voluntaria na cruz vermella e moitos rapaces clasificaban os coches e os deportes en ‘xogos para nenos’, deixando as bonecas para as nenas. Algo estamos facendo mal se en pleno século XXI persisten xoguetes sexistas, os cales supoñen un retroceso pola igualdade. (Déixoche un enlace que trata este tema: http://www.lavozdegalicia.es/noticia/pontevedra/pontevedra/2015/12/13/juguetes-sexistas-supuesto-retroceso-lucha-igualdad/0003_201512P13C5991.htm ).

    Gústame

    1. Primeiramente destacar que estou totalmente dacordo contigo, simplemente e necesario sinalar que no ámbito laboral ademáis de ignorar a muller polo feito de ser muller, tamén se determina que modelo teñen que adoptar físicamente, tal e como lle pasou a Sandra Rosendo, militante do noso círculo. Neste caso o xefe atacouna verbalmente con un micromachismo encuberto: ““cuando vienes con los labios pintados y con un poco de rimel vienes más guapa”; o xefe estase poñendo por encima dela, suxeríndo ou case mandándolle vestir dunha maneira determinada por ser muller. Con respecto ao que falabas ti, de ignorar a muller polo feito de ser muller hai que comezar a cambialo dende a política: http://www.publico.es/politica/ciudadanos-indemniza-ex-jefa-prensa.html. Un partido como Ciudadanos, que forma parte do goberno, que representa á cidadanía, non pode manifestar estas actitudes machistas que perpetúa o clima organizacional sexista.

      Con respecto ao que comentaches dos xoguetes sexistas teño que confirmar que pouco a pouco están xurdindo cada vez máis iniciativas que promoven o xogo non sexista, o que favorece a igualdade de xénero dende o ámbito familiar: http://www.playgroundmag.net/noticias/audi/Juguetes-sexistas-iniciativas-cambiar-estereotipos-juego-machismo_0_1888611129.html. Hai que romper coas estructuras á que acostumamos o noso cerebro e romper con cousas como isto: http://postdigital.es/2014/09/26/inteligente-papa-bonita-mama-ropa-sexista-el-corte-ingles-retirar-p12125/. Romper cos roles de xénero dende os máis novos axurará a mellorar as habilidades tanto de nenas como de nenos: os roles do fogar serán totalmente regulares o ambiguos, calquera pode facer calquera cousa.

      Non nos podemos olvidar de darlle unha visión universal ao feminismo, simplemente nos reducimos a Galicia o España, pero que hai do resto de países do mundo? Polo que se pode observar en noticias como esta: http://www.publico.es/internacional/racismo-sexista-canal-publico-italiano.html, en certas partes de Europa seguen florecendo as desigualdades de xénero. Este é o momento de comparar a situación con outras rexións como Arabia Saudita, do Oriente Medio. Neste país a parte de estar rexido por unha monarquía absoluta, o machismo está máis que vixente, algo demostrable a través disto: http://www.publico.es/internacional/machismo-arabia-saudi-consejo-mujeres.html. Aínda que poida aludir a unha cuestión de cultura, ideolóxica ou de relixión, o machismo está integrado na sociedade ata o punto de crear un Consello de Mulleres sen mulleres.

      Gústame

      1. Exacto. Tal e como ti dis, no ámbito laboral non só se desvaloriza a muller polo simple feito de ser muller, tamén entran en xogo outras actitudes tales como a súa vestimenta.
        Gustaríame acompañar o teu artigo sobre o partido de Ciudadanos con outro que nos conta unha situación da cal probablemente xa oíches falar: http://www.publico.es/politica/eurodiputado-justifica-mujeres-menos-inteligentes.html. Que teñamos que seguir escoitando burradas como a que soltou este eurodeputado polaco a día de hoxe non me entra na cabeza. Segundo el as mulleres deben de ganar menos ‘porque son máis débiles, máis pequenas e menos intelixentes’. Pero non é que me sorprenda moito a súa resposta, posto que até fai pouco a propia RAE calificaba o termo feminino como sexo débil.
        Seguindo co tema dos xoguetes sexistas, eu tamén coñezo varias iniciativas que tentan combater esta realidade. Porén, penso que é algo que tamén se ten que levar a cabo dende o mundo educativo. Non debemos de ignorar a importancia e o peso que ten unha boa e igualitaria educación nos máis cativos.
        Aproveito que falas dun programa de radio de contido sexista e xenófobo para reflexionar sobre moitos programas ou series que día a día enchen os nosos televisores. Probablemente máis de un se che veu a cabeza. Recentemente houbo un gran revolta nas redes sociais polo polémico ‘programa’: Mujeres y hombre y viceversa. Deixoche por aquí un artigo que trata un pouco como xurdiu devandita revolta: http://www.elmundo.es/blogs/elmundo/momen-tvs/2016/10/13/myhyv-asi-se-hace-apologia-del-acoso.html.
        Por último, ao comparar a situación que temos aquí coa de outros moitos países como Arabia ou Oriente, esta xa vai moito máis alá. En Arabia, por exemplo, a muller apenas pode realizar moitas actividades sen consentimento do marido. Neste país a muller está totalmente supeditada ao home. O feito de que neste país se presente un consello de mulleres sin mulleres non me chama tanto a atención, o cal debería claro está. Pero vendo a triste situación que vive a muller neses países, non me espero outra cousa. Un tema que se me veu a mente ao falar da situación da muller nestes lares, é o da ablación: http://www.elconfidencial.com/alma-corazon-vida/2017-03-08/violencia-genero-ablacion-mutilacion-genital-femenina_1343080/. Un tipo de violencia da que moi pouca xente fala.

        Gústame

      2. En resposta ao que ti dis sobre política eu regreso ao ámbito político nacional, xa que por proximidade afectanos en maior medida. Vou facer fincapé na actitude que adoptou o ministro de Interior en funciones, Jorge Fernández Díaz, resumida nunha das súas afirmacións: “Deseo que esto, en ningún caso, afecte a la selección española” (http://www.eldiario.es/sociedad/Fernandez-Diaz-caso-Torbe-Deseo_0_525647622.html). É necesario facer visible que esta actitude tomouna un membro do goberno español.

        Ao igual que comentei noutras ocasión, dentro da industria dos xoguetes non se pode deixar pasar os anuncios sobre xoguetes, neste caso si que se observa distinción de xénero que fomenta a diferenciación de xoguetes para nenas e para nenos. O que hai que acadar é un xenérico femenino, para inculcarlles as vindeiras xeracións unha mentalidade feminista; para iso tamén haberá que modificar parámetros da linguaxe para conseguir unha linguaxe inclusiva por exemplo, partindo dos medios de comunicación. Cómpre facer unha contrarreferencia ao que mencionaches sobre a RAE: a Real Academia Española, foi das primeiras institucións en plasmar o feminismo do vocabulario, un vocabulario actualizado (https://hipertextual.com/2016/07/rae-lenguaje-de-genero).

        En canto o tema da ablación hai que comezar destacando a complexidade do mesmo. Meténdonos neste tema xa estamos tratando marcos ideolóxico e culturais. Hai que combatir a mutilación genital femenina, pero tamén a masculina. Estas manifestacións culturais son difíciles de mudar, xa que son “costumes” ancestrais; aínda así, a MGF está sendo un tema moi resonado, según un informe de OMS cada vez máis países e órganos a nivel internacional intentan combatila, procedendo a facer controis de disminución, etc. Asimesmo dotanos de información tanto técnica como a nivel social e cultural. http://www.who.int/mediacentre/factsheets/fs241/es/

        Gústame

      3. Vaia! Non coñecía as declaracións de Jorge Fernández Díaz. Paréceme curioso que nun tema tan polémico coma é o caso Torbe a moitas persoas, entre eles a Jorge, lle preocupe máis a selección española e non o verdadeiro problema: a presunta violación a menores.
        De feito, actualmente estamos vendo nos medios de comunicación un caso similiar que lle afecta neste caso a Cristiano Ronaldo, comparto contigo unha noticia na cal se fala do tema: http://www.mundodeportivo.com/futbol/real-madrid/20170414/421695759839/cristiano-ronaldo-pago-violacion.html . Non sei se realmente houbo ou non violación, pero gustaríame facer fincapé aquí nunha actitude que suelen compartir a meirande parte da sociedade ante unha violación e esta é a de culpabilizar a víctima. Que se a vestimenta, a forma de ser, as apariencias…todo vale á hora de culpar a víctima e quitarlle peso ao violador. É inaceptable que isto siga ocorrendo actualmente, como se fosen as mulleres as responsables de que abusen delas. Comparto aquí un enlace onde se ven moitas reaccións nas redes sociais ante unhas agresións sexuais que ocorreron en Brasil: http://verne.elpais.com/verne/2016/05/30/articulo/1464598834_069834.html. Sobre todo chamoume a atención a seguinte frase: “No enseñemos a las mujeres a no ser violadas; enseñemos a los hombres a no violar”, e é que estase precisamente facendo iso, ‘ensinar’ e non actuar contra o verdadeiro responsable. Cara onde estamos indo?
        No tocante ao que me dixeches da RAE e máis da ablación, non teño moito máis que dicir que xa non trataramos.

        Gústame

      4. Con respecto ao que dis finalmente, podo aludir á última reunión na cal algunhas das integrantes do noso círculo trouxeron noticias para ser correxidas. Nestas noticias reflíctese unha actitude paternalista, na que o home convertese no protagonista do feito informativo aínda que non o sexa. O seguinte enlace reflexa perfectamente esta realidade: https://lalineadefuegodig.com/2017/03/19/titulares-que-demuestran-el-machismo-en-los-medios-y-la-politica/
        Agora quedanos a incognitiva sen resolver: os medios fano por buscar o amarillismo, ou estamos antes un machismo mediático?

        Gústame

  5. Entendo a definición de micromachismo que aportas “manifestación que a miúdo pasa inadvertida como machismo, isto é, un machismo que non fai saltar as nosas alarmas a maior parte das veces”, mais non creo que de verdade iso exista. Un micromachismo é un machismo. Nada é pequeno, todo debe contar coa suficiente importancia para ofrecer unha solución que palíe o problema.
    É certo que existen palabras ou feitos que, a primeira vista, non nos cheguen a parecer machismos, e iso é porque estamos tan acostumadxs a escoitalo, que non crea alerta. Un exemplo diso é como ti dis a linguaxe sexista. Palabras como ‘home’ para referirse a humanidade; ‘alumnado’ para referirse aos nenos e nenas que acoden a esa escola ou mesmo algunhas profesións, como anteriormente comentaban.

    Existen varias ferramentas para combatir isto e non formar parte/apoiar unha fala que non represente a tócalas persoas. Unha delas proporciónaa a Universidade da Coruña, ofrecendo unha guía para non empregar unha linguaxe sexista. Adxunto enlace: https://www.udc.es/export/sites/udc/oficinaigualdade/_galeria_down/documentos/GUIA_LENGUAJE.PDF

    Esta idea de superioridade do home en tódolos aspectos da realidade cotia non pode seguir vencellada ás mentes dalgunhas persoas. A educación, as políticas do noso país, e o máis importante, nós mesmos, temos que cambiar isto.

    Gústame

    1. Totalmenta dacordo no sentido de: os micromachismos, representan a mesma gravidade que un machismo, polo tanto como ti dis, nada é pequeno. Pero o que realmente manifesto é a forma que adopta un micromachismo: a maioría de casos trátanse de machismos encubertos, como pode ser a utilización da forza moral que utiliza o home pa someter á muller. Neste caso merma a súa capacidade de decisión, intentando doblegar á muller. Como detaco no post, Sandra Rosendo, militante do noso cículo, aportanos o exemplo perfecto para esta situación; o seu xefe díxolle: “cuando vienes con los labios pintados y con un poco de rimel vienes más guapa”.

      É necesario destacar o que ti ben dis: a idea de superioridade non pode seguir na cidadanía. Cómpre cambiar, saír de cousas como estas que caracterizan a nosa vida cotiá (http://www.huffingtonpost.es/soraya-chemaly/10-gestos-sexistas-dia-a-dia_b_5661135.html). Para chegar ao ámbito familiar cómpre realizar cambios a nivel político e a nivel de educación; xa que como mencionei na publicación: ” a falta de coeducación favorece a desigualdade”. O futuro da política non pode estar de man de Donald Trump, un individuo que manifestou ser machista en máis dunha ocasión: http://www.eldiario.es/rastreador/frases-estupidas-Donald-Trump_6_478112190.html.

      Gustaríame saber os sexismo nos videoxogos: comunmente, as rapazas teñen fama de non xogar a videoxogos como o Fifa. Que opinas ao respecto; verdade, mito? Persoalmente descoñezo torneos de esports, competicions en liña, nos que participen mulleres, algo que comeza de pequeno como un sexismo acaba designando un xénero para cada xogo, ao igual que pode pasar nos deportes: o fútbol é coñecido o masculino, ao feminino non se lle da cubertura: http://as.com/.

      Gústame

      1. Voltamos ao mesmo: ese exemplo de ‘micromachismo’ que proporciona Sandra Rosendo “cuando vienes con los labios pintados y con un poco de rimel vienes más guapa” non está encuberto; remata sendo unha clara manifestación de machismo. Sigo pensando que denominar “micro” a algo, inmediatamente lle quita gravidade. Independentemendo do caracter/tipo que adopte ese intento de superioridade, de se é obvio ou de se está encuberto.
        Totalmente dacordo con que un dos homes máis poderosos sea misóxino, machista, racista e todos os adxetivos que se lle poidan engadir, non pode liderar unha política xusta e igualitaria para todos.

        As rapazas tamén xogan a videoxogos, de feito un 48% dos usuarios de videoxogos en Estados Unidos son mulleres. https://www.xataka.com/videojuegos/las-chicas-tambien-juegan-a-videojuegos-y-cada-vez-mas

        Non atopie ningunha referencia á hora de que as mulleres elixan o Fifa como o seu videoxogo. O que si, é que o Fifa 16 incorporou 12 equipos femininos. http://www.chilango.com/general/las-mujeres-tambien-juegan-fifa/

        Non quero caer no erro de xeralizar: cada persoa elexirá o videoxogo que máis lle chame a atención. Creo que depende dos gustos. Non do sexo.

        Gústame

      2. Buscando máis información, poiden observar que micromachismo é a forma máis común de denominalo, pero cómpre ter en conta que este termo pode representar unha metáfora de encuberto, aínda que si é certo que a forma máis correcta é utilizar o termo machismo e engadirelle o carácter que adopta, tal como neste caso, machismo encuberto ou “sutil”.

        Por outra banda, relacionado coa integración femenina nos “esports” e nos videoxogos, eu quería diferenciar entre as mulleres que xogan aos videoxogos e as mulleres que son “gamers”, porque neste último caso só nos atopamos cun 6% de mulleres, algo que demostra o reputado xornal “The New York Times”: https://www.nytimes.com/es/2016/01/26/las-mujeres-que-juegan-videojuegos-evitan-el-termino-gamer/.

        Unha vez máis, o tema anterior pódese extrapolar ao ámbito laboral, neste caso a industria dos videoxogos. A cifra de mulleres no sector do desenvolvemento dos videoxogos e moito máis reducida que a de homes: queda estancada nun 22%, isto é, de todos os traballadores da industria de videoxogos, tan só un 22% son mulleres, e noutras partes do sector tecnolóxico máis baixas.(http://www.eldiario.es/juegoreviews/noticias/Faltan-mujeres-industria-videojuego_0_487151850.html)

        Gústame

      3. A industria dos videoxogos está, en medida, monopolizada polo sexo masculino. Algo que me parece indiscutible pola maioría dos videoxogos que están dispoñibles e do caracter dos mesmos. Non obstante, é un problema de educación, non social.
        Un exemplo disto é o clásico videoxogo no que Mario tiña que salvar a súa princesa, que sempre estaba encerrada nun castelo. Esta idea desenrólase máis na seguinte páxina http://www.elmundo.es/tecnologia/2015/10/02/560e961146163fe3308b4587.html

        Se as mulleres tivesen máis presencia no mundo da industria dos videoxogos, quizais este problema do que estamos a falar -tan só o 6% son gamers- podería solventarse. Porque as mulleres, e non só as mulleres, calquera persoa vai ter diferentes gustos e opinións; e se o mercado ofertado até o de agora non é do seu gusto, é obvio que non queiran formar parte diso.

        Gústame

      4. Estou dacordo coa monopolización, por parte dos homes da industria dos videoxogos. O que se necesita é facer xogos xenéricos, que non sexa un Super Mario, como ben ti dis, pero que respeten temas que sexan preponderantes en ambos xéneros, xa que na maioría de videoxogos só se pensa nun target masculino.

        En resume, necesítase unha revolución de xénero que brinde a igualdade, tanto a nivel de ocio, como a estracto social. Desta forma faránse as cousas adaptadas a un modelo xenérico feminista, unha intervención de ambos xéneros (cooperación) e por suposto coeducación son as claves para acadar a igualdade. Como exemplo disto pódese falar da intervención masculina nas reivindicacións do Día da Muller (http://praza.gal/movementos-sociais/13786/outro-dia-das-mulleres-a-procura-da-igualdade-real/)

        Gústame

  6. Moi esclarecedor o artigo, sen dúbida. A loita contra o machismo na sociedade comenza a mudar cousas e cada vez somos máis conscentes do que debería ser a igualdade de xéneros. Tal e como fas referencia más arriba, hai medios de comunicación que todavía olvidan certas novas obviando a súa importancia polo xeito de estar protagonizadas por mulleres, sen embargo, proxectos como o englobado polo xornal eldiario.es con eses actos de micromachismo que defines é realmente útil e serve como plataforma para denunciar (http://www.eldiario.es/micromachismos/).
    Malia todo, segue a facerme dubidar o apelar ao “micro”. Baixo a miña opinión, denominar micro é considerar que existe un macro e aínda que se pretenda aludir a unha realidade máis ou menos visible, diversifícase o propio concepto e acaba perdéndose na nada, e incluso tendo máis valía o machismo, que é ese dano realmente grave. Son machismos que podemos deixar pasar?, son males menores?.

    Gústame

    1. Nesta publicación utilicei micromachismo porque é a forma máis común de denominalo, pero cómpre ter en conta que este termo pode representar unha metáfora de encuberto, aínda que si é certo que a forma máis correcta é utilizar o termo machismo e engadirelle o carácter que adopta, tal como neste caso, machismo encuberto ou “sutil”.
      Este tipo ou carácter que adopta o machismo hai que combatelo dende todos os sectores sociais, comezando pola política e rexenerando a todos os políticos. Como ben amosa o seguinte enlace, no Parlamento Europeo, o eurodiputado polaco anunciou que a brecha salarial era lóxica debido a que unha muller é menos intelixente: http://www.lavanguardia.com/internacional/20170301/42437102174/mujeres-ganar-menos-hombres-eurodiputado.html.
      Un tema que se pode botar en falta son os machismos ocultos na vida cotiá, dos sexismo que ata fai pouco marcaban a moda dos bebés, por exemplo (http://www.elconfidencial.com/sociedad/2015-04-10/los-bodies-sexistas-de-zara-que-generan-polemica-ninos-listos-y-ninas-guapas_757075/). Que opinas ao respecto?

      Gústame

      1. Concordo en que hai que combater esta actitude machista dende todos os estamentos, comenzando pola política, pero tamén sen olvidar a educación ós máis cativos, que é algo que tamén mencionas neste artigo. Penso que neste senso, os xoguetes son unha boa maneira de concienciar dende pequenos a unha xeración que xa debe iniciar ese cambio de mentalidade. Así, actitudes como a de grandes multinacionais como El Corte Inglés, con catálogos de xoguetes sexistas e no que se fai claramente divisións entre xoguetes para nenos (tales como coches de polícia, de bombeiro, videoxogos, etc.) e xoguetes para nenas (destacando os kits de cocina, de limpeza, as bonecas…) non axudan nada a parar esta diferenciación absurda. Sen dúbida, é moi lícito e entendible que un neno decida xogar como bonecas como que unha nena soñe con ser un superheroe, polícia ou bombeiro. Este caso é, para min, outro de sexismo ou machismo “sútil” do que estamos a falar e é algo que non debemos obviar.
        Deixo un par de artigos que falan sobre esto que estamos a comentar: https://hipertextual.com/2016/07/el-corte-ingles-sexismo-juguetes
        http://www.mediaset.es/12meses/campanas/doylacara/catalogo-Toy-Planet-estereotipos-sexistas_0_1905225479.html

        Gústame

      2. Totalmente dacordo contigo, pero simplemente destacar que xa que falamos de igualdade léxica, é necesario anular tamén a palabra “estamento” que aínda que existen estamentos sociais, hai que acadar a igualdade léxica e aludir a toda a sociedade como tal, como un só estamento.

        Por outro lado, comparto claramente que os xoguetes son unha boa maneira de inculcar unha conciencia feminista, pero o que realmente pode ter máis importancia son os anuncios sobre xoguetes. Os anuncios son un instrumento para chamar a atención sobre un producto (http://g7grafico.com/para-que-sirven-los-anuncios-publicitarios/), pero os anuncios transmiten sensación, ideas, etc., as cales quedan gravadas no seu subconsciente e deixan marca nas súas actuacións.

        Gústame

      3. Comparto claramente a túa opinión no tocante aos anuncios. Fai uns anos era máis común que estes anuncios tiveran unha clara actitude machista, aínda que hoxe non está erradicado. Nestes dous artigos (https://www.marketingdirecto.com/actualidad/checklists/20-anuncios-vintage-que-llevan-el-machismo-al-extremo, http://www.antevenio.com/blog/2016/11/los-15-anuncios-mas-sexistas-machistas-de-espana/) ponse de manifesto como segue a ser una asignatura pendente. A concienciación feminista ten que estar presente tamén nun espazo como os anuncios, que como ti dis, transmiten sensacións e ideas, e poden chegar a facer ideas preconcebidas engañosas e perxudiciais para a sociedade.

        Gústame

  7. É evidente que a linguaxe é un reflexo da propia cultura, e dado que nos asentamos sobre unha sociedade patrialcal e machista, as nosas palabras veñen marcadas por iso.
    Paréceme un tema moi interesante porque mostra que as ideas sociais afloran nos detalles máis pequenos e precisamente iso é o que fai que se asenten. Por que nun grupo mixto de nenos e nenas queda raro referirse a el como “as nenas”? Sempre vai a haber algún neno que salte con: “eh! que eu non son unha nena!”.
    Coma solución a isto , dende a linguaxe de cada cidadán na súa esfera privada ata a linguaxe nos medios de comunicación penso que hai que empezar a difundir o concepto da “linguaxe inclusiva”, unha forma de comunicarse que inclúe ás mulleres e non fai diferenzas ademáis de eliminar os estereotipos verbais asignados a cada sexo.
    Nesta guía de Elvira Altés, do Instituto Nacional das Mulleres, ven recollido de xeito claro e conciso a necesitade desde tipo de lenguaxe e a súa importancia dende a influencia dos medios de comunicación. http://www.inmujeres.gub.uy/innovaportal/file/21519/1/37_t-lenguaje.pdf

    Gústame

    1. En primeiro lugar cómpre recalcar a gran realidade que defendiches: a linguaxe é o reflexo da propia cultura. Antes podíase dar o caso que exemplificaches ti, dentro dun grupo mixto, un neno saltaría se se refire alguén ao grupo como “nenas”; hoxe en día fixéronse avances neste campo, aludindo de novo ao teu caso, se nese grupo mixto hai maioría de nenas pódense referir como tal, no caso contrario, como nenos. É necesario ter en conta estes pequenos deyalles, porque son realmente os que macan a diferenza dentro da sociedade.

      Por outra banda, a “linguaxe inclusiva” nos medios de comunicación é un obxetivo importante por alcanzar, este trátase dunha linguaxe non sexista, un vocabulario igualitario. O dicionario sobre léxico de “Fundéu” aportanos máis información sobre este tema: http://www.fundeu.es/noticia/lenguaje-inclusivo-6151/. En caso de dúbida, artículos coma este pódenlle servir a un xornalista para resolver dúbidas e facer un bó uso do comentario.

      Gústame

  8. O artigo reflexa perfectamente a situación das mulleres neste eido. Desperta moita incomodidade ao reflectir a realidade de tal xeito. É moi necesario darlle visibilidade a este tema, xa que se pensa que está moi avanzado cando en verdade non o está. Non fai falta ir máis alá desos micromachismos dos que falas: o pensamento automático de que as mulleres o fan peor, as sucesivas miradas a partes do seu corpo e esa linguaxe que ti dis que se pode pasar por alto.
    Os avances en verdade serán cando os micromachismos (aquí deixo algúns dos máis comúns: https://psicologiaymente.net/social/micromachismos) non sexan pasados por alto e se tomen cartas sobre o asunto respecto a eles. Cando esto ocorra, os medios empezaran a darlle cobertura e deixará de ser unha situación ou uns vocablos “normais” ou aceptados.
    Estou dacordo contigo cando falas de que unha das principais causas é a existencia dun goberno centralizado, pero o goberno non vai a mudar se non ve reaccións na rúa. Quero decir, se a xente toma isto como unha situación cotidiá e só un pequeno grupo responde negativamente, non van a ter esta situación coma un caso no que é necesario tomar medidas principalmente.
    En conclusión, coma en case todos os temas sobre desigualdade, a principal acción ten que ser nosa e ser conscientes de que o é. Facelo porque en verdade facemos iso, e non protestar un día e despois esquecernos. Se todos facemos iso, ao final, seremos escoitados.

    Gústame

    1. Estou totalmente dacordo contigo, pero tras documentare sobre o tema e recibir varios comentarios constructivos no meu post, decidín que micromachismos, aínda que é a maneira máis común de denominar a estas mostras “sutiles” de machismo, o termo correcto pode ser “machismo encuberto”, como ben nos amosa un blog que segue a actualidade en psicoloxía: http://www.actualidadenpsicologia.com/machismo-encubierto-micromachismos/.
      Por outra banda, cómpre facer fincapé nos casos de acoso laboral, algo que en 2017 segue vixente, e mesmo se pode poñer un exemplo galego: o caso balta sobre acoso laboral. (http://praza.gal/politica/13793/en-marea-e-bng-cargan-contra-feijoo-por-amparar-a-baltar-investigado-por-acoso-sexual/)

      Gústame

      1. Penso que o cambio de termo é correcto. Xa que a definición de micromachismo non deixa de ser un machismo que nos resulta “normal”.
        Neste artigo tratar á discriminación e acoso laboral como violencia de xénero, algo co que estou totalmente dacordo, e reflexan con moita exactitude as situacións máis cotidianas nas empresas movidas polo patriarcado: http://www.compromisoempresarial.com/rsc/2016/11/la-discriminacion-en-el-trabajo-otra-forma-de-violencia-de-genero/

        Gústame

      2. Estou completamente dacordo con ese artigo, no informe que adxuntei na miña publicación, feito por “El País”, amósase que cada vez se teñen máis en conta os erros léxicos do noso idioma, contamininado como ben se sabe por machismos, etc.
        Compartoche unha noticia de Praza.gal, que reflexa algunhas propostas de cambio do meu post, concretamente co que mencionaba sobre cambios nos medios de comunicación: http://praza.gal/movementos-sociais/13938/o-acordo-para-eliminar-os-anuncios-de-prostitucion-na-prensa-galega-fai-cinco-anos-incumprido/. Claramente, hai que continuar con este movemento social e combatir este tipo de actos e publicacións (sobre todo en xornais nacionais) para conseguir a equidade de xénero.

        Gústame

      3. A publicidade sempre foi sexista, e eliminar eso creo que é un dos pasos máis complicados. Sempre se ve a unha muller anunciando productos de limpeza, a unha nena xogando cunha cociña ou cun boneco e a un neno con un coche ou barco. Por outra banda, cando esto non é así, resúltanos “raro” e penso que o enfoque non é correcto.
        Ademais, é moi común como en anuncios de colonias ou desodorantes as mulleres son un mero obxecto sexual ou un trofeo para o home. Un dos anuncios máis criticados foi a campaña de Axe do ano 2012: https://www.youtube.com/watch?v=DXwzGkK5S78.
        Claramente, hai que seguir loitando.

        Gústame

      4. O que dis en primeiro lugar, vincúlase directamente cos “roles de xénero”,forma que adopta o machismo na nosa vida cotiá, pero que pouco a pouco están a desaparecer desta esfera social: dentro do fogar, hoxe en día é común ver un home cociñando na mesma medida que unha muller. Este é un gran paso para que a publicidade non faga referencias a vida cotiá antiga.
        http://www.antevenio.com/blog/2016/11/los-15-anuncios-mas-sexistas-machistas-de-espana/, non podemos olvidar anuncios coma estes, que estan na realidade mediática. Para isto hai que fomentar o espirito crítico e establecer unha loita social contra estes feitos tan imperantes en anos pasados e vixentes neste 2017.

        Gústame

  9. O teu artigo está moi acertado Alejandro. Resulta innegable que a lingua é sexista, pero todo ven derivado dunha sociedade, dunhas costumes e, en definitiva, dun país que en liñas xerais e moi lamentablemente tamén o é. Habería que cuestionarse si en verdade é a lingua a que é sexista ou somos nós, como falantes (e por iso encargados de dotar de significado ás nosas palabras) os culpables de que o sexa.

    Para tratar de solucionar este gran problema debemos intentar inculcar outra clase de valores e non permitir as múltiples faltas de respecto que podemos ver nos medios de comunicación a diario. O público debe ser esixente e intolerante cos tratos inadecuados. E deben ser os primeiros en exercer de exemplo.

    Déixoche un interesante artigo de Mayte Rius para A Vanguardia no que se trata o tema do sexismo na linguaxe enfocado desde múltiples puntos de vista. Dende o uso do masculino como xenérico ou as múltiples palabras despectivas que existen para o xénero feminino pasando polos hábitos lingüisticos.

    http://www.lavanguardia.com/estilos-de-vida/20140307/54402851720/el-sexismo-que-ocultan-las-palabras.html

    Gústame

    1. En primiero lugar ti fas referencia aa unha linguaxe sexita e realizas unha cuestión:é a linguaxe a que é sexista ou somos nós como falantes? Neste caso estamos nun terreo conflictivo que dificulta a resposta; pero dende o meu punto de vista vivimos nunha sociedade que somete ás xeracións máis novas a un estilo de vida asentado no catolicismo e por suposto, no machismo; aínda que non pode servir como xutificación á hora de utilizar unha linguaxe sexista, sí e unha parámetro que resulta moi influínte en nós. Isto, como xa mencionei en máis ocasións, cómpre combatilo en todos os ñambitos, sobre todo dende o ámbito dos medios de comunicación e da política, os cales inflúen na nosa maneira de pensar e de ver o mundo. Un exemplo de accion que hai que mudar a nivel político pode ser a seguinte:http://internacional.elpais.com/internacional/2017/03/02/actualidad/1488449299_579937.html.
      Hai que partir da base que este tipo de linguaxe non pode ser utilizada nunha sesión do Parlamento Europeo; un órgano con tanta trascendencia como ese, non pode suxerir ideas machistas e ten que falar con máis propiedade. Isto pódese extrapolar a España: Todos escoitamos falar do lema que acompaña bus tránsfobo de HazteOír, lema que cruzou o Atlántico e se esta dando a coñecer de maneira conflictiva por Estados Unidos (http://internacional.elpais.com/internacional/2017/03/02/actualidad/1488449299_579937.html).
      Para combatir a linguaxe sexista, primeiro hai que dotar a sociedade dun espiritu crítico que boten atrás acción como as que mencionei anteriormente.

      Gústame

      1. O problema radica directamente na nosa educación. Como ti dis, o españois estamos moi influenciados por unha serie de valores herdados dunha época distinta onde o cristianismo xogaba un papel fundamental. A sociedade, aínda que todavía o é hoxe en día, era moito máis machista (mulleres que non podían traballar, non podían facer nada sen o permiso do seu marido, etc.) e iso aínda repercute no presente. Aínda que é certo que agora se inculca unha educación máis igualitaria aínda queda moito no que traballar. A resposta saberémola no futuro, cando se poida xulgar si o xeito no que se están a facer as cousas consegue erradicar todos aqueles costumes machistas que posteriormente víronse reflectidas nos distintos ámbitos, como por exemplo na linguaxe.

        No seguinte artigo (https://magnet.xataka.com/en-diez-minutos/ellos-ellas-y-la-rae-el-debate-del-sexismo-y-el-lenguaje) trátanse varios puntos que deberan ser correxidos na linguaxe. Este tipo de cousas con pequenos xestos e axudan a construír una sociedade máis igualitaria no futuro. Non se trata de grandes cambios tan máxicos coma imposibles, senón de pequenos xestos que cambien as cousas pouco a pouco.

        Gústame

      2. Como xa recalcamos en máis dunha ocasión, un dos primeiros ámbitos no que debe penetrar o feminismo debe ser na educación, e como debe facelo? No seguinte artigo, o autor especifica de que maneira ten que incidir a igualdade:”La educación debe estar dirigida, bajo mi punto de vista, hacia la formación del individuo como persona, como ser humano, con una buena base moral, intelectual, física… y debe estar orientada siempre hacia la libertad del mismo”.(http://educacion-enrique.blogspot.com.es/2011/10/la-educacion-feminista-y-la-libertad-de.html)
        Na formación dunha persoa non debe haber distinción de xénero, o que se debe é fomentar a coeducación e fomentar as propiedades ou características de cada persoa, independentemente do xénero.
        Como ven dis, son pequenos detalles que marcan a diferencia entre países, por este, entre outros motivos, Finlandia ten un dos mellores sitemas educativos do mundo.(http://www.aulaplaneta.com/2015/01/22/noticias-sobre-educacion/las-diez-claves-de-la-educacion-en-finlandia/)

        Gústame

  10. A educación xoga un papel vital neste asunto. Erradicando o problema dende os máis cativos alcanzaremos nun futuro unha sociedade máis igualitaria pero é un problema que vai máis aló. Trátase de concienciación social e obviamente vai máis aló da educación. En todos os ámbitos deberíase facer un cambio para logralo.

    E é que a sociedade defínese como anti-machista pero, con todo, os episodios de machismo son continuos no día a día. No artigo que che deixo discútese sobre o tema; se a sociedade non se define como machista porque hai tantos casos? Algo para reflexionar.
    Tamén fala sobre a figura da muller na cultura popular con bochornosos exemplos como as chicas-modelo nos podios deportivos ou pensamentos retrógradas sobre mulleres do estilo “A que goza do sexo é unha guarra”; pensamentos e costumes que, lamentablemente, son demasiado frecuentes e deberían ser erradicados da nosa sociedade.

    http://www.elperiodico.com/es/noticias/opinion/feminismo-cultura-educacion-4594214

    Gústame

    1. En primeiro lugar, estou completamente dacordo co que dis no primeiro parágrafo. A educación é un factor decisivo, pero se realmente a sociedade quere alcanzar a igualdade cómpre radicalizarse, ir á raíz dos problemas e combatilos. Para iso a muller ten que cobrar maior protagonismo, non pode quedar relevada a un segundo plano, polo que en primeiro lugar cómpre fcaer unha modificación no marco lexislativo para facer avances palpabeis na sociedade e que non se repitan casos de abusos sexuales, entre outros, tales como: http://www.publico.es/politica/ciudadanos-indemniza-ex-jefa-prensa.html

      Gústame

  11. Hola Alejandro, veño de ler o teu post xa que comentei no da túa compañeira Claudia e recomendoume ler o teu. Unha vez lido nun puiden evitar comentarche, xa que o machismo é algo que está tan ligado á nosa sociedade que, francamente, cabréame.
    Por unha banda, esos micromachismos dos que falas, para min, de “micro” non teñen nada, son faltas que se ven día a día e que moitas veces percibimos (aínda que outras veces sexan tan sutís que nin nós mesmas nos cheguemos a dar de conta) e son actos ou expresións que nos desvalorizan totalmente.
    Por outra banda, estou totalmente de acordo contigo en que ten que haber unha reforma na lingua. Quedeime coa túa frase “utilizamos o home para aludir á humanidade”, e iso representa, claramente o sexista que é a lingua española, porque coma ese exemplo, temos moitos outros que ti ben soubeches expresar no post.
    Tamén me gustaría puntualizar o tema da vestimenta, da apariencia, a maquillaxe, o peinado, etc. Por que a un home non se lle esixe tanto coma a unha muller? A muller fai un traballo distinto cando vai maquillada que cando non?
    Déixoche aquí un enlace cun artigo acompañado duns vídeos sobre os micromachismos. Recoméndoche que lle botes un vistazo e me digas que opinas en canto a isto.
    http://www.eldiario.es/micromachismos/

    Gústame

    1. Estou dacordo que o machismo é algo que a día de hoxe ten gran protagonismo na sociedade. En que se nota? Pois como remarco na miña publicación, a través da voz das distintas persoas que conforman o noso círculo, os machismos releva as mulleres a un segundo plano social; no ámbito laboral infravalóranse as mulleres e mesmo se chegan a utilizar como meros obxectos (como ben dis ti, no caso da maquillaxe ou da vestimenta).
      Gustariame que lle botases un vistazo ao seguinte post que publiquei, que alude a segregación laboral, algo que inconscientemente está máis que vixente, e algo que hai que combater como se fixo cun suposto similar: os reoles de xénero. Cando falamos de segregación podese falar de roles de xénero dentro do traballo, pero que consecuencias ten e como se pode eliminar da cidadanía? https://wordpress.com/post/observatoriodecomunicacion.wordpress.com/25140

      Gústame

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair / Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair / Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair / Cambiar )

Google+ photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google+. Sair / Cambiar )

Conectando a %s