Patriarcalmente desiguais e laboralmente segregadas

O patriarcado e a segregación laboral son un feito imperante na realidade galega e española. No referente á calidade de vida, as mulleres seguen tendo menos oportunidades de mellora e de ascenso na escala social. Nas situacións de exclusión, son as mulleres as que saen peor amparadas; e se partimos dun suposto internacional nin sequera se lle recoñecen uns dereitos básicos.

A arma contra estas desigualdades está inventada: o feminismo, entendido como un movemento que procura a equidade. Aínda así, é certo que hoxe en día, a figura da muller feminista está ensuciada, principalmente polos medios de comunicación, xa que cada vez cobra máis valor aquela identidade da muller radical. Como dixo Mabel Pérez na segunda reunión: «feminismo é buscar outra construción social do mundo baseada na igualdade».

Desde comezos do século XXI, no referente ao ámbito laboral, as mulleres non teñen as mesmas posibilidades de acceso ao mercado en comparación coa poboación masculina, e como xa é sabido, tampouco as mesmas condicións de traballo. De novo, pódese aludir á segunda reunión, onde se reflexa perfectamente a través de palabras de Mabel Pérez, o infravaloradas que están as condicións de traballo femininas. Isto, como ben di: «vese nas reaccións dalgunhas mulleres en casos reais».

Por unha banda, destas verbas pódese comprender que as mulleres teñen traballos reducidos, entón aquelas ocupadas queren mantelo a todo custe. Por outra banda, dedúcese que unha muller que saca a luz un caso de machismo, ten menor posibilidade de traballar, polo feito de que trata de combater estas dificultades laborais.

Este informe da EPA (Enquisa de Poboación Activa) actúa coma un espello ante dita desigualdade: na actual situación dunha teórica recuperación económica, pódese observar como no traballo de “operadores de maquinaria”, aumentou en maior proporción a ocupación masculina que a feminina, ademais de reflectirse a tendencia á alta que seguiu nos últimos anos. A segregación laboral segue aumentando, o xénero segue sendo un factor que desencadea a discriminación e a vulnerabilidade das mulleres no mercado. Isto lévanos, unha vez máis, á primeira reunión co círculo, onde Sandra Rosendo, muller afectada, nos amosou coas seguintes palabras as actitudes paternalistas que rodean o traballo:<<cuando vienes con los labios pintados y con un poco de rimel vienes más guapa>>.

Unha cuestión de xénero

A falta de establecer unha verdadeira conciencia de xénero ocasiona dificultades para combater os estereotipos machistas que temos sobre unha muller. A miúdo non se teñen en conta aqueles trazos diferenciadores entre <<sexo>> e <<xénero>>, feito que facilita que os machismos perduren ao ver a muller como sexo débil, non valorando na mesma medida a actividade laboral dos homes e a das mulleres.

Por este motivo, hai que entender as diferenzas biolóxicas e fisiolóxicas; <<xénero>> alude á construción social e cultural que define os diferentes sexos. Desta dose teórica débese extraer que non existe un xénero máis forte co outro. Dependendo do contexto social e político pódense establecer trazos diferenciadores entre xéneros; pero cada sexo, ten as mesmas capacidades para obrar (en termos laborais): unha muller polo feito de ser muller non ten por que traballar de oficinista antes que noutra esfera laboral.

A feminización do traballo, pode ter consecuencias?

Diversos estudos, entre eles, este realizado por economistas da Universidade de Santiago de Compostela, amosan que unha maior presenza de mulleres dentro da ocupación laboral, permítelles as empresas pagar ao sector feminino un salario máis baixo. Ademais, este fenómeno induce a pensar que os homes teñen a posibilidade de evitar as ocupacións con menor salario en maior medida que as mulleres.

Todos estes datos son descoñecidos, pero como di o actor de cine, Daniel Craig: «Las mujeres son responsables de dos tercios de los trabajos realizados en todo el mundo y sin embargo ganan solo el 10% de los ingresos totales y solo el 1% de las propiedades (…) Así que, ¿estamos iguales? Hasta que la respuesta no sea sí, no podemos dejar de preguntarnos».

 Bibliografía:

Organización Internacional do Traballo (2016). “Las mujeres en el trabajo”. OIT, http://www.unesco.org/library/PDF/wcms_457094.pdf

Alonso-Villar, Olga y del Río, Olga (2010). “Segregation of female and male workers in Spain: Occupations and industries”, Hacienda Pública Española, 194, pp.91-121

Instituto Nacional de Estadística (2015-2016), Panel de Hogares de la Unión Europea. Microdatos para España y documentación en http://www.ine.es/prodyser/micro_phogue.htm

Advertisements

34 comentarios en “Patriarcalmente desiguais e laboralmente segregadas

  1. Sen dúbida resulta alarmante a situación que atravesan as mulleres no mercado laboral actual. Aínda que é certo que se avanzou bastante en comparación con fai un par de décadas, a situación dista moito de estar xa equilibrada. É obvio que aínda non é suficiente, pois non é entendible que en pleno século XXI as mulleres teñan diferentes prestacións que os homes desevolvendo o mesmo traballo (salarios máis baixos, menos presenza en altos cargos, maior dificultade para conseguir segundo que traballo, etc.). Tampouco considero que sexa unha situación que se de única e exclusivamente en España, pero resulta alarmante como aquí o número de mulleres en empresas é moito menor que noutros países punteiros de Europa.

    Neste enlace que che deixo (http://www.eleconomista.es/empresas-finanzas/noticias/6411255/01/15/Las-mujeres-apenas-ocupan-el-13-de-altos-cargos-en-Espana.html) fálase sobre a presenza das mulleres en altos cargos, ocupando en España tan só o 13,4%. Dos 1.735 altos cargos de primeiro nivel das 147 grandes compañías, só 234 son figuras femininas. No caso dás empresas de bolsa é aínda peor, dentro do Ibex 35 a presenza feminina descende ata o 10,3%. Este dato contrasta enormemente con este outro estudo do ano pasado (http://www.elmundo.es/economia/2016/03/03/56d81d34e2704eb57f8b45c0.html) realizado por EY e o Instituto Peterson en conxunto para a Economía Internacional onde se estima que as empresas rendibles cun 30% de mulleres en postos altos poden aumentar un punto porcentual a súa marxe neto, chegando ata aos 6 puntos de vantaxe en comparación coas empresas que non teñen mulleres nos seus altos cargos. Un dato para reflexionar.

    Gústame

    1. Cómpre sinalar que o que dis en primeiro lugar alude a unha serie de costumes sociais; mesmo o intelectual Karl Marx defendía que estes feitos (imperantes aínda na nosa sociedade) se remontan a prehistoria cando ás mulleres se lles encargaban traballos de recolección ,etc. traballos relevados a un segundo plano. Isto pódese tratar coma unha costume case ancestral, á que lle temos que facer fronte de maneira crítica.
      Como ben amosa esta publicación: http://www.eltiempo.com/opinion/columnistas/maria-a-garcia-de-la-torre/raza-apellido-universidad-77256 a estratificación social é un fenómeno causante da segregación laboral: as mulleres están nun estrato social diferente aos homes, algo que do cotiá se traslada ao eido laboral.Para combater isto hai que ir as esferas de maior interacción social e romper os muros que separan os homes das mulleres.

      Gústame

      1. Está claro que é un problema que vén de moi atrás e afortunadamente progresouse moito (aínda que insuficiente tendo en conta o tempo transcorrido) pero moi lentamente. Afortunadamente na nosa sociedade cada vez son máis comúns as queixas directas ante os medios (potenciadas pola aparición das RRSS) que en certo xeito infuyen nestes. As multitudinarias marchas pola igualdade tamén dan fe de que a sociedade ten constancia dos problemas de desigualdade que sofre. É obvio que non é suficiente pero estamos no bo camiño. Debemos ser críticos e non tolerantes cando vexamos situacións de desigualdade.

        O enlace que abaixo che deixo trata o tema da desigualdade laboral dende un informe realizado pola UXT, onde as mulleres teñen unha porcentaxe maior en paro, salarios menores, maiores dificultades para acceder aos altos cargos e demáis exemplos, e sempre falando de persoas con niveis de formación similar. En definitiva, protagonistas en negativo e o que resulta máis alarmante é que logo da crise eses datos han ir progresivamente a peor.

        http://comunidad.iebschool.com/iebs/recursos-humanos-2-0/desigualdad-laboral-entre-hombres-y-mujeres/

        Gústame

      2. Aínda que as queixas son máis directas, sobre todo grazas as redes sociais, as denuncias ante casos de desigualdade laboral, continúan tendo trascendencia: como falabamos na nosa segunda reunión, unha muller que denuncia xa vai estar mal vista no mercado laboral, baixo a súa característica de “rebelde”.
        Por outra banda podo corroborar a túa afirmación de que a crise afectou negativamente o emprego femenino, quedando estancado, logo do 2008, nun 60% de ocupación sobre o total de mulleres.

        Gústame

      3. As redes son unha boa ferramenta, unha canle a aproveitar para motivar as denuncias que a sociedade vexa no seu día a día. Permiten unha maior conexión entre nós e xogan co factor inmediatez, que agiliza moito o contacto con institucións ou medios. Doutra banda tamén temos a xente que lonxe de utilizalas para erradicar estes problemas, os fomenta, o cal entorpece máis aínda a situación e o camiño a atopar solucións. Así pois, considero que a sociedade debe mobilizarse en contra non só dos medios, senón tamén das persoas cuxas opinións só buscan ofender e crear odio.

        Doutra banda e enfocándonos máis no teu artigo, abaixo déixoche outro que explica moi ben as diversas dificultades que teñen as mulleres para acceder ao mercado laboral, non só xa para formarse, senón para, por exemplo, ocupar segundo que postos que están vistos como “traballo de homes”, o que se coñece como segregación sexual do traballo.

        http://dea.uib.cat/digitalAssets/128/128260_4.pdf

        Gústame

      4. Estou totalmente dacordo: hai que buscar honestidade por parte dos medios, e sobre todo hai que radicalizarse e tomar medidas consustanciais cara aquelas persoas que ben as redes coma un mero divertimento aproveitando para realizar manifestacións machistas contras as mulleres.
        A modo resume, atendendo á muller e ao ámbito laboral gustaríame facer referencia a este enlace de La Voz de Galicia: http://www.lavozdegalicia.es/noticia/galicia/2017/03/04/porcentaje-mujeres-xunta-supera-primera-vez-70-/0003_201703G4P2991.htm. A partir del, podemos deducir que a situación no emprego comeza a dar a volta, sen olvidar as precarias condicións laborais que facilitan o emprego rápido. A pesar disto, hai que quedarse co lado positivo: a taxa de ocupación feminina aumento ata situarse no 54% con respeto ao 49% de fai un par de anos. As cifras poden mellorar aínda máis pero para iso hai que continuar a loita.

        Gústame

  2. Hola Alejandro, un post con dosis de realidad.
    Leyéndolo me han surgido algunas curiosidades. Por ejemplo, cuando mencionas a una integrante de vuestro círculo de lectura, Sandra Rosendo, no mencionas su puesto de trabajo actual o en el pasado, ¿podrías decirme de qué trabaja Sandra? pienso que el puesto de trabajo condiciona la manera de pensar de muchas personas y por eso lo considero importante.

    Por otro lado, a medida que leía tu post me iba surgiendo la idea en la cabeza de que las mujeres solo cobran más en aquellos empleos en los que la imagen es algo esencial, como así lo afirma un artículo de La Nueva España publicado en octubre del pasado 2016: http://www.lne.es/economia/2016/10/21/trabajos-mujeres-ganan-hombres/2001349.html
    ¿Cuál es tu opinión respecto a este tema? El tópico de que las mujeres solo ganan más que los hombres en el ámbito de la moda quizá no esté tan desligado de la cuestión que te lanzo sobre la imagen.

    Un saludo.

    Gústame

  3. Ola Paula:
    En primeiro lugar, é necesario sinalar que faltoume atribuír a fonte do noso círculo de debate. Sandra Rosendoactualmente traballa nunha panadería, pero anteriormente traballou no CorteInglés onde se produciu o caso de actitude paternalista que reflexei no post. Neste caso, intentan utilizar as mulleres como un mero obxecto para vender.
    Por outra banda as mulleres cobran máis que os homes en certas esferas laborais nas que o acceso de homes é reducido: os traballos non remunerados son maioritariamente realizados por mulleres por falta de implicación masculina. O mesmo sucede no ámbito da moda, a cantidade de mulleres supera con creces o de homes.
    Aínda así, cómpre referírse a termos xerais, non enfocándose a ámbitos concretos. http://www.elmundo.es/economia/2017/02/20/58ab1ff1268e3e7d478b47d0.html
    Este artigo amosa a través de estudos que a brecha salarial segue latente, polo que referirse a moda ou aos traballos remunerados non é unha boa opción.

    Gústame

    1. Gracias por aclararme el puesto de trabajo de Sandra, tanto el pasado como el actual.
      Por otro lado, y tras la lectura de la noticia de El Mundo que me adjuntas, ¿quieres decir que la brecha salarial tiene el mismo alcance tanto para hombres como para mujeres? Yo diría que la brecha salarial femenina es bastante mayor.

      Por otro lado, ¿piensas que la brecha salarial de género podría estar asociada a la política de alguna manera? Como dice la noticia, desde el año 2002 (en el que esta brecha se situaba en el 28,88%) hasta el año 2006, la diferencia salarial bajó situándose al 26,33%. Sin embargo, en 2014 tras los recortes en políticas activas de empleo dirigidas a las mujeres, y la segunda reforma laboral, la brecha salarial subió al 23,25%.

      Gústame

      1. A ver, a brecha salarial non ten un equilibrio, xa que afecta en maior medida a mulleres que homes: concretamente, pódese afirmar que os homes cobran un 26´6% máis que as mulleres segundo un informe Casen (http://www.elmostrador.cl/mercados/2017/03/08/el-grafico-que-demuestra-que-la-brecha-salarial-entre-hombres-y-mujeres-cruza-todos-los-sectores-del-pais/). A pesar disto cómpre sinalar que a participación femenina no traballo sufriu unha gran evolución dende 1990 ao 2015.
        Por outro lado, podo responder que a brecha salarial está asociada en gran medida as medidas políticas, como dixo Mabel Pérez: para acadar a igualdade hai que realizar medidas de carácter lexislativo, algo que ven dado pola política.
        É normal que a brecha salarial subira a raíz dos recortes; como sinalei na primeira publicación, a partir de estudos de cc.oo, é que os recortes afectaron de maneira máis que negativa ao emprego femenina, representando así unha eiva.

        Gústame

      2. Entiendo, Alejandro. Gracias por dar a conocer a Mabel Pérez (miembro de tu círculo). Sin duda, es una voz que habla desde la experiencia. Y sí, coincido con ella en eso de que la brecha salarial está irremediablemente ligada a las medidas legislativas que se adopten por parte de los equipos de gobierno.
        Me gustaría dejarte por aquí un último dato que creo, resume toda nuestra conversación: de acuerdo a la Organización Internacional del Trabajo (OIT), si se continúa al ritmo actual, esta brecha no se cerrará hasta el 2086.
        En este enlace puedes ampliar información: https://economixpodcast.wordpress.com/2015/03/16/las-mujeres-ganamos-menos-que-los-hombres-en-todo-el-planeta-y-tu-mama-tambien/ es el blog de Mercedes D’Alessandro (doctora en Economía por la UBA) y Magalí Brosio (Licenciada en Economía por la UBA también).

        Gústame

      3. Un gran aporte pola túa parte Paula. A modo de resume, a min tamén me gustaría dar unhas pequenas pinceladas, e que mellor maneira de facelo para aludir a este titular de “eldiario.es”: <> (http://www.eldiario.es/zonacritica/Malos-tiempos-igualdad-genero_6_81951814.html). Publicado no 2012, este artigo en contraste con este outro http://www.lavozdegalicia.es/noticia/galicia/2017/03/04/porcentaje-mujeres-xunta-supera-primera-vez-70-/0003_201703G4P2991.htm, representa un gran contraste, do cal se pode deducir, que no ámbito laboral, as mulleres están cobrando máis forza, pero para continuar con avances, primeiro hai que continuar coa loita.

        Gústame

  4. Moi bo post, Alejandro. Creo que reflexa á perfección a situación actual das mulleres no que respecta ó eido laboral, especialmente. Pero tamén fas mención ó movemento feminista e ó tratamento do mesmo nos medios de comunicación, o que me parece imprescindible á hora de falar do tema.
    En primeiro lugar, gustaríame manifestar o meu punto de vista en relación ao tema, como muller que aspiro a conseguir un emprego digno nun futuro, á altura dos meus compañeiros varóns. Así pois, considero que a situación na que nos atopamos con respecto ós homes segue sendo moi desigual. As mulleres estamos infravaloradas, tanto no ámbito laboral coma no personal. A pesar de que a sociedade vai evolucionando, as mentalidades non evolucionan na mesma medida. Isto explica determinados comportamentos machistas e misóxinos que as mulleres teñen que sufrir constantemente. Creo que está claro que as mulleres estamos igual de capacitadas que os homes para facer o que nos propoñamos. Son as trabas da xente ignorante as que moitas veces nos impiden desenvolver determinadas tarefas, “porque non son propias de mulleres” ou “porque non a vas desempeñar igual de ben que un home”. Estes son algúns dos argumentos esgrimidos para menospreciar e subestimar as nosas aptitudes. Antigamente, dende pequenas educaban ás nenas dunha determinada maneira, sempre destinada a satisfacer os desexos dun home. Afortunadamente, a educación a nenos e nenas na actualidade é semellante. A xente traballa por educar na igualdade e no respecto, valores fundamentais para crear unha sociedade aberta e tolerante que nun futuro concede as mesmas oportunidades tanto a homes coma a mulleres.
    Chegados a este punto, quería preguntarche a túa opinión ó respecto. Qué medidas específicas pensas que se deberían establecer para previr casos de desigualdade laboral a causa do xénero? Cres que nalgún momento homes e mulleres disfrutarán das mesmas condicións laborais? Qué opinas da enorme brecha salarial presente na nosa sociedade?
    Por último, aquí che deixo un par de enlaces que me parecen interesantes
    http://www.nuevatribuna.es/articulo/economia-social/desigualdad-laboral-sufre-mujer-trabajadora-tiene-precio-terminos-salud/20161019153305132872.html
    http://www.elmundo.es/economia/2015/02/16/54e1f54c22601dcd748b4587.html
    http://www.lavozdegalicia.es/noticia/economia/2016/03/07/brecha-salarial-hombres-mujeres-mayor-cobra/00031457376633978693989.htm

    Gústame

    1. A sociedade vai evolucionando pero falata chegar a equidade. Asdiferentes medidas tomadas en educación ou a nivel lexislativo poden tachar a este goberno de retrógrado ao atentar contra o principio da igualdade enre homes e mulleres: por exemplo, non pode ser posible que a educación privada, en centros que segregan o alumnado, reciba as mesmas axudas que a pública, feito contrastado a partir da seguinte noticia: http://www.publico.es/espana/subvencion-ensenanza-privada-sube-30.html
      No relacionado coas túas preguntas, para previr casos de desigualdade laboral a causa do xénero habería que moldear unha sociedade desde 0. Ante a imposibilidade deste feito, eu destacaría como principais:
      -Modificacións no marco lexislativo, para dotar as mulleres dos mesmos dereitos que os varón (porque igual que dicía Mabel Pérez: os xuíces defenden que os abusos laborais son persoais, xa que o que para unha muller é unha vulneración dos seus dereitos, para outra igual non o é)
      -Protocolos de prevención: impartir cursos de carácter obligatorio dentro de empresas e institucións, para conseguir amoldar ao eido laboral a uns parámetros de equidade e respeto.
      Seguindo a traxectoria que seguimos, collendo conciencia crítica, e sendo esixentes cos casos machistas nas distintas esferas laborais, mulleres e homes acadarán as mesmas condicións laborais, pero para iso hai que radicalizarse (etimolóxicamente, ir á raíz dos problemas) e construír un novo mundo.
      A brecha salarial, é un feito imperante na nosa sociedade: excepto en traballo non remunerados ou en traballos relacionados co ámbito da moda, as mulleres gañan un salario menor (http://www.infobae.com/economia/2017/03/07/la-brecha-salarial-entre-hombres-y-mujeres-crece-en-empleos-menos-calificados/)

      Gústame

      1. Certamente moitos (eu incluída) tachamos de retrógrado o acual goberno, posto que é innegable que as mulleres continuamos en desigualdade de condicións en prácticamente todos os ámbitos da nosa vida, e a lexislación vixente non impide que situacións de marxinación e claramente machistas sexan castigadas penalmente. Polo tanto, estou de acordo contigo en que se debería modificar a lexislación actual e adaptala un pouco máis aos tempos nos que nos atopamos, para que deste xeito as mulleres estemos máis protexidas no que respecta a casos de discriminación laboral e outros tipos de discriminación.
        Aquí che deixo unha noticia que me parece interesante. Trata acerca do aumento dos postos de traballo ocupados por mulleres na Xunta: http://www.lavozdegalicia.es/noticia/galicia/2017/03/04/porcentaje-mujeres-xunta-supera-primera-vez-70-/0003_201703G4P2991.htm

        Gústame

      2. A pesar de que se fala dun aumento do emprego feminino en Galicia, tamén cabe destacar en que condicións laborais se produciu dito aumento:a precariedade e os contratos temporais por horas facilitaron ese incremento do que falan os medios.
        Por outra banda, o artigo que ti me adxuntaches alude a un 54% respecto a un 60% no caso dos homes; ao demais con respeto ao total de mulleres ocupadas baixo a admnistración do estado, dentro das Forzas Armadas e da Seguridade do Estado, representan unha ampla minoría con respeto aos homes, como ben amosa esta Enquisa de Poboación Activa:http://www.ine.es/daco/daco42/daco4211/epa0416.pdf

        Gústame

      3. Totalmente de acordo. O leve aumento de emprego feminino que se está a vivir nos últimos anos en relación a décadas anteriores ten como contrapartida a precariedade laboral e condicións de desigualdade para as mulleres, o que aumenta a brecha salarial e dificulta que se acade a tan ansiada equidade entre homes e mulleres. Esa enquisa que adxuntas é unha mostra de cómo as mulleres continuamos sendo relegadas a postos considerados “adecuados” para nós por unha sociedade retrógada, e con moitas dificultades para acceder ó mercado laboral que nós queremos. Sen dúbida, a mentalidade da xente ten que cambiar moito, pois aínda hoxe é algo moi chamativo que unha muller pertenza ás forzas armadas dentro do noso país, e iso non pode continuar así. Facer oídos xordos a un problema non soluciona nada; ó contrario, aínda o agrava máis.

        Gústame

      4. Unha vez máis pódese aludir á publicación en cuestión, ver como o panorama laboral galego e nacional está sometido a unha segregación laboral, algo que se pode contrastar co seguinte enlace: https://generoyeconomia.wordpress.com/2009/05/02/la-segregacion-ocupacional/
        Como dí Daniel Craig:“Las mujeres son responsables de dos tercios de los trabajos realizados en todo el mundo y sin embargo ganan solo el 10% de los ingresos totales y solo el 1% de las propiedades… Así que, ¿estamos iguales? Hasta que la respuesta no sea sí, no podemos dejar de preguntarnos”.

        Liked by 1 person

  5. O problema da desigualdade social entre xéneros é algo que leva moitísimo tempo implantado na sociedade, moitísimo antes da idade Contemporánea e dos inicios do capitalismo.

    Como dicía o filósofo alemán Karl Marx ”as mulleres están doblemente oprimidas; polo capital e polo patriarcado”. Isto quere dicir, que as mulleres ademais de estar explotadas laboralmente polo capitalista, tamén están explotadas na casa, polo tema da coida de fillos ou outros traballos que moitas veces se lles atribúe sen ningún tipo de remuneración económica.

    Así, pese a todo, mulleres e homes (explotados e explotadas laboralmente) pertencen a unha soa clase, á clase traballadora. Os capitalistas extraen un beneficio económico, a plusvalía, o traballo dos e das traballadoras. Cómpre señalar agora que o sistema capitalista sempre intenta segregar as loitas contra as inxustizas, evitando así, que se unan forzas para loitar contra o sistema. Temos como exemplo o antirracismo, antifascismo, nacionalismo, o caso a tratar do feminismo e un longo etcétera. O feito de que o sistema privilexie un xénero sobre o outro non é a consecuencia de ningún orden natural senón da necesidade imperante do capitalismo de impoñer as ideas da clase dominante para conseguir que a clase traballadora non teña conciencia do seu potencial revolucionario. A opresión de algúns sectores de la sociedad é unha condición sine qua non do capitalismo. Todo isto vese representado neste artigo https://www.marxists.org/espanol/tematica/mujer/autores/gago/2009/001.htm

    Todo isto refléxase en diferentes aspectos, como a xa comentada no post brecha salarial entre homes e mulleres, micromachismos, formas de conducta, é dicir, que maniféstase en ámbitos económicos, sociais e psicolóxicos. Mais agora todos nos preguntaremos coma romper coa desigualdade de xéneros, pois ben, aínda que soe utópico deberíanse unir forzas para rematar coa propiedade privada sobre os medios de producción e así rematar coa explotación laboral e a brecha salarial. Ademais, non era tamén para as mulleres do século XIX unha utopía poder desempregar os mesmos cargos que os homes? Non hai aínda unha equidade total, mais si avances.

    Raúl Novoa González, S3D3

    Gústame

    1. En primeiro lugar, como ti dis nun mundo capitalista e globalizado como é noso, resulta utópico romper coa propiedade privada sobre os medios de producción, pero o que non resulta utópico é combater e tomar medidas para conseguir a equidade a nivel laboral. Como ben dis, é difícil levar a cabo medidas significativas que combatan de golpe os machismos dentro da sociedade, e máis cando as accións do noso goberno resultan retrógradas: nos anos da crise, estudos que adxuntei na anterior publicación, confirman que os recortes levados adiante nos anos posteriores ao estalido da crise agravaron a brecha salarial e as condicións de traballo, onde uha vez máis as mulleres saíron peor amparadas (https://wordpress.com/post/observatoriodecomunicacion.wordpress.com/17726). Non existen solucións concretas para estes feitos, pero dende o meu punto de vista, para moldear unha sociedade laboral baseada na equidade, cómpre modificar o marco lexislativo e dotar as mulleres dos dereitos que cada día o machismo lle usurpa e sobre todo, tomar medidas de prevención a todos os niveis, dende educación ata calquera das esferas laborais.
      Por outra banda, permite dubidar sobre a túa afirmación sobre que ” non hai unha equidade total, mais si avances”, porque neste ano 2017 aínda somos coñecedores de novas coma esta: http://www.infobae.com/economia/2017/03/07/la-brecha-salarial-entre-hombres-y-mujeres-crece-en-empleos-menos-calificados/

      Gústame

      1. Así é, nos períodos de crises económicas (e cíclicas) do capistalismo as mulleres atópanse nos colectivos máis perxudicados, mais non podemos levar medidas significativas contra o machismo porque estamos dentro dun sistema de producción que é machista de nacemento e precisa do machismo en (maiores ou menores medidas) para sobrevivir.
        O que quero dicir con isto é que con medidas parciais nunca se solventará o problema (entre moitos outros) que trae o capitalismo como é o machismo. As loitas parciais, coma se indica no artigo que adxuntei no comentario anterior, só serven para segregar as diferentes capas do proletariado. Así, por moita mellora económica ou mellora educativa que se faga dentro do marco capitalista, isto non traerá o fin do machismo na nosa sociedade, xa que non se solventa o problema de raíz, senón que se lle poñen ”parches”. A única vía viábel para acabar con tódolos problemas que o capitalismo trae é rematando co sistema capitalista desde a raíz. Capitalismo e machismo van da man.
        Raúl Novoa González, S3D3

        Gústame

      2. En xeral, o capitalismo vai da man con todos os problemas relacionados co mercado laboral, comezando polo machismo e continuando pola precariedade.
        A solución máis radical (etimolóxicamente, entendendo radical como “ir á raíz dos problemas”), sería acabar co sistema capitalista, forma de economía plenamente asentada en toda a sociedade e globalizada. Acabar co capitalismo sería derrocar as multinacionais e dar un salto cara o s.XVIII e establecer unha economía de mercado (entre outras moitas opcións). Ante a inviabilidade do proceso é necesario sinalar que eu estou a favor de baixar do tren do capitalismo, pero dende o meu punto de vista, cómpre moldar a nosa sociedade e o noso modelo económico á equidade e por suposto, ao feminismo. Necesítanse grandes cambios, que virán dados se conseguimos proseguir a loita.
        Adxúntoche un link que reflexa a realidade galega, pero a que custo? http://www.lavozdegalicia.es/noticia/galicia/2017/03/04/porcentaje-mujeres-xunta-supera-primera-vez-70-/0003_201703G4P2991.htm

        Gústame

      3. En caso de derrocar o capitalismo, habería que ter un modo de producción diferente a el que sea totalmente equitativo e democrátivo, este podería ser o socialismo, non temos que retroceder ata o século XVIII. Desde o meu punto de vista, a loita contra o machismo debe facerse desde a loita contra o capitalismo, sempre cun obxectivo claro. Se non me cres, á historia me remito, e neste artigo podes ver coma o socialismo trouxo grandísimos avances para o feminismo, así, a URSS foi o primeiro país con sufraxio universal e dereito a divorcio. http://www.icl-fi.org/espanol/spe/34/rusa.html

        Ademais, a partires destes logros, os países capitalistas comezaron a ceder no ámbito de dereitos humanos (aínda que non tanto coma os socialistas), xa que as masas víronse moi influenciadas por estes. Pese a todo, o capitalismo non pode sustentar estes dereitos humáns de forma estábel.

        Respecto ao artículo que compartes está moi ben que haxa máis mulleres incorporadas ao ámbito laboral, mais cantas destas mulleres son iguais en dereitos aos homes co seu mesmo cargo? Se les o artigo que te pasara no primeiro comentario, verás coma se indica nel que aínda que haxa mulleres de clase altas, estas sofren igual o machismo da sociedade, sempre tendo que estar pendentes do que dirán.

        Gústame

      4. Non é que non te crea Raúl, e que temos que situarnos no 2017, e tratar de establecer un modo de produción comunista no século XXI paréceme algo utópico; os intereses das clases hexemónicas loitarían contra dita transformación social.
        As condicións laborais precarias afectan tanto a homes coma a mulleres, aínda así, en sectores como o dos videoxogos, tan só un 22% dos realizadores de videoxogos son gamers. http://www.mujeresdeempresa.com/las-mujeres-en-la-industria-de-los-videojuegos/
        Ademais de ser unha porcentaxe máis que baixa, a cultura e as tradicións sociais fan que sometamos as actuacións e labores das mulleres a un segundo plano, que as infravaloremos, polo que temos que comezar con pulir estas pequenas cousas nas esferas laborais.

        Gústame

  6. Querido amigo, penso que o teu post é moi apropiado para os tempos que corren. Por desgraza, hoxe en día a situación da muller no mundo laboral continúa a ser inferior respecto a dos homes. No eido do xornalismo, estas diferenzas entre homes e mulleres son máis visibles polo continuo trato da muller coma un obxecto. Normalmente, sobretodo na televisión, adoitan poñer a homes e mulleres cun aspecto físico atractivo, o que alimenta a polémica de se están ahí polo que seu traballo ou pola súa aparencia. Gustaríame saber a túa opinión sobre esta recente noticia de Sara Carbonero http://www.elmundo.es/loc/2017/01/31/588f7d58268e3e686f8b45e9.html . Este caso, amosa, a outra cara do machismo e das diferenzas entre homes e mulleres impostas polo actual sistema, ¿parecehe ético que Sara Carbonero chegara a traballar en diversos informativos sen rematar os seus estudos pola súa aparencia física por riba de outras mulleres que houberan rematado os estudos?

    Gústame

    1. O que ti comentas faime aludir a terceira reunión do noso círculo, onde se trataron temas coma este relacionados co machismo nos medios. O caso de Sara Carbonero representa un entre moitos: a muller polo feito de ser muller infravalóranselle as súas accións, e no caso dos medios de comunicación dáselle máis importancia á imaxe que a súa capacidade para traballar; desta maneira, estase utilizando unha muller como obxecto, pero non só pasa no ámbito xornalístico:http://www.juegosriojaneiro2016.com/allison-stokke-la-atleta-mas-bella-del-mundo-rio-2016-la-espera/2016/03/30/
      Este caso dos xogos olímpico chama moito a atención, que se valore máis o corpo e a beleza que as súas propiedades como atleta de élite.

      Gústame

      1. É verdade Alejandro, que de ser Sara Carbonero home ao mellor non teriamos este debate. Ao mellor si que ten unhas habilidades xornalísticas superiores á media aínda sen ter rematado os seus estudos, pode ser. Pero penso que aínda así non é xusto para o resto de compañeiros e compañeiras xornalistas. Claro que as diferenzas exténdense a tódolos eidos do mundo laboral, pero o caso que nos abrangue agora é o xornalismo. Sandra Moares explica moi ben neste artigo os problemas derivados do machismo na nosa profesión https://observatoriodecomunicacion.wordpress.com/2017/04/19/do-desprestixio-profesional-ao-acoso-sexual/ . O caso de Allison Stokke por desgracia tamén é bastante común. Como amosa este artigo, non é a única valorada máis polo seu aspecto que polo que fai http://www.lavanguardia.com/gente/20170418/421775438727/la-codiciada-beckham-femenina.html

        Gústame

      2. Gran publicación a de Sandra Moares; a información de interese que amosa fíxome cometarlle na súa publicación.
        En canto a noticia que me enviaches podería destacar varios erros xornalísticos:
        1.-Comparar a Alex Morgan con Beckham fai que lle reste importancia a figura da muller, e para min non son casos comparables.
        2.-Este artigo fundamentase nun titular errado: non se pode utilizar ese titular cando vas falar da carreira profesional dunha atleta de élite.
        Por outra banda gustaríame compartir contigo o seguinte artigo: http://www.elconfidencial.com/deportes/otros-deportes/2015-05-13/carolina-marin-fernando-rivas-badminton_792475/. Neste caso o protagonista da noticia pasa a ser “Rivas”, en ningún momento se valoran os premios obtidos de Carolina Marín.

        Gústame

      3. Desde logo, a de Sandra é unha gran publicación. Respecto a idea do titular, tamén penso que é pouco apropiado para as ideas que expón a continucación. O caso de Carolina Marín non é máis ca un síntoma da situación do deporte español en España, sempre nun segundo plano. Por sorte, as nosas deportistas están rompendo cos estereotipos e vellos ideais sobre a figura da muller no deporte. Fernando Carpena, presidente da RFEN fala de que porfin as axudas son iguais ca nos homes http://www.20minutos.es/deportes/noticia/deportes-femeninos-arrasan-exitos-2227298/0/

        Gústame

      4. Aínda que as axudas sexan igual que para os homes, no fútbol e en calquera deporte, a dicisión femenina segue excluída da axenda mediática.
        A modo de resumo podo concluír que as mulleres están segregadas tanto laboralmente coma noutras esferas, e como dicía Angela Fraga: “hai que radicalizarse, ir á raíz do problemas e combatelos dende a raíz”. A loita ten que continuar se se quere conseguir a equidade, amigo Carlos.

        Gústame

  7. Gran publicación a de Sandra Moares; a información de interese que amosa fíxome cometarlle na súa publicación.
    En canto a noticia que me enviaches podería destacar varios erros xornalísticos:
    1.-Comparar a Alex Morgan con Beckham fai que lle reste importancia a figura da muller, e para min non son casos comparables.
    2.-Este artigo fundamentase nun titular errado: non se pode utilizar ese titular cando vas falar da carreira profesional dunha atleta de élite.
    Por outra banda gustaríame compartir contigo o seguinte artigo: http://www.elconfidencial.com/deportes/otros-deportes/2015-05-13/carolina-marin-fernando-rivas-badminton_792475/. Neste caso o protagonista da noticia pasa a ser “Rivas”, en ningún momento se valoran os premios obtidos de Carolina Marín.

    Gústame

  8. Logo de ler o teu primeiro post, estiven esperando a poder ler o segundo, xa que me quedara con ganas de ler máis sobre isto.
    Debo darche a noraboa polo teu post, Alejandro, xa que coido que falas de algo que non só debería estar publicado neste blogue, xa que deberíase publicar en tódalas partes, mandar ligazóns a redes sociais, e que toda esta temática fose moito máis vista e máis lida.
    Por outra banda, chámame a atención que, de 5 persoas distintas que che comentaron, 3 delas sean homes. Chámame moito a atención, xa que nos meus post, hai moita ausencia de comentarios masculinos. A ti non che chamaría a atención?
    Gustaríame puntualizar, tamén, que ademais de que as mulleres non teñen as mesmas oportunidades ca os homes, soen ter máis contratos temporais que os homes. Ademais, cabe destacar que vivimos no país con máis contratos temporais da Eurozona, aquí che deixo un enlace que detalla todo iso.
    http://www.elespanol.com/economia/20160302/106489707_0.html
    Cabe destacar tamén que non só existe isto en España, senón que nesta situación vense implicados todos os países do mundo. No noso caso o que nos afecta primeiramente é o país onde vivimos que, sacando unha cita do artigo que che pasei aí, di: “Esta es la tierra del empleo precario y los contratos en fraude de ley”

    Gústame

    1. Temas coma este deberiamos darlles visualizacións na rede, facelos mediáticos, pero non é fácil xa que hoxe en día ten máis cabida na axenda mediática un gol de Cristiano Ronaldo que a falta de dereitos da mulleres dentro do mercado laboral.
      Por outra banda, aínda que a situación en España é moi complicada, comparándoa con países como Arabia Saudí, non é das peores. Sei que neste caso sería polarizarse, xa que en países coma este a vida dunha muller valórase da mesma maneira que a vida dun animal; de feito a penas se lle conceden dereitos, algo que se refleza na seguinte noticia: http://internacional.elpais.com/internacional/2017/04/25/mundo_global/1493123964_739798.html

      Gústame

      1. Douche a razón de que a muller en Arabia Saudí está en peores condicións que en España. Pero Alejandro, ten en conta que neses países hai unha cultura distinta. E, en canto a que teñen o mesmo valor ca un animal, seguundo as cousas que veo nos telexornais, xa que digo que ás veces parece que os animais teñen máis privilexios ca elas. E iso si que é unha pena.
        Debido a iso que dis de que hai que anunciar e compartir estas cousas na rede, por iso decidín falar sobre esta temática neste blogue, e publicar sobre isto. Por iso mismo, douche de novo a noraboa por escribir sobre esta temática e sobre a muller.

        Gústame

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair / Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair / Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair / Cambiar )

Google+ photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google+. Sair / Cambiar )

Conectando a %s