Do desprestixio profesional ao acoso sexual

Na reunión celebrada co noso Círculo o pasado 28 de marzo, tratouse, entre varios, un tema tan importante como silenciado: acoso sexual. Nesta reunión participaron os xornalistas Gonzalo Brocos, Montse Dopico, Nicolás Navaza e Jesús Silva.

O acoso sexual poderíase definir como un tipo de violencia, que se produce no entorno laboral, cun comportamento verbal ou psicolóxico non desexado, co propósito de atentar contra a dignidade ou crear un entorno intimidatorio, hostil, humillante ou ofensivo. Na maioría dos casos, o acoso sexual afecta ás mulleres.

As mulleres, dende que nacemos, temos asignado o rol da competitividade. É dicir, para destacar temos que competir contra os homes e, incluso, moitas veces, entre nós mesmas. Por outra banda, soe asemellar que estamos agochadas trala sombra masculina. Montse Dopico ve así esta situación:

“Iso que che afecta no teu traballo diario son discriminacións moi sutís moitas veces, pero non hai datos. Fíxaste en que as túas opinións non contan, que incluso te desvalorizan, ou que che rouban as ideas… Por iso, ás veces, as mulleres temos que demostrar moito máis ca eles”.

Sen embargo, o seu compañeiro Nicolás Navaza non pensaba o mesmo, e así o reflexou:

“Non debería ser así, non deberías demostrar nada, xa que vales igual que o outro. É un problema de educación da xente, espero que cando se vaian renovando a xeracións isto vaia cambiando”,

Os homes deberían concienciarse de que o machismo está aí e que radica na nosa sociedade, teñen que romper cos roles tradicionais de xénero e concienciarse de que estamos a falar dun problema moi grave da sociedade actual. É isto un problema de educación? Moitas veces, as que non nos decatamos do que acontece somos nós, é dicir, non vemos certos actos machistas xa que moitas veces temos adoptado ese comportamento como normal. Polo tanto, ás veces, nós non estamos concienciadas, xa que, como ben dicía Montse Dopico, ser muller non significa estar concienciada da situación.

“En calquera caso os homes teñen que concienciarse, igual que as mulleres, que por ser muller non significa que estés concienciada”

Se permitimos certos “micromachismos”, algún comentario fóra de lugar, desprestixios de xénero ou aptitudes machistas, o paso máis grave e o que debemos evitar a toda costa é o acoso sexual. O acoso sexual é patente na nosa sociedade, hai moitos postos de traballo no que as mulleres son acosadas sexualmente pero, sobre todo, ocorre nas redaccións e no mundo dos medios de comunicación, que é o que a nós concirne. Disto saben moito os nosos colaboradores. Quen abriu a conversa foi Montse.

“Outra cousa que non comentamos o outro día e é moi importante, eu coñezo casos de acoso sexual, e non un nin dous, nas redaccións e hai moitísimo silencio sobre iso”.

Debemos pensar tamén que o acoso sexual non se dá simplemente nun posto de traballo no que se ten establecido un posto, senón que, nos contratos de prácticas de xornalismo que firma a USC tamén se produce este tipo de acoso. Jesús Silva falounos diso.

“Aínda que nas prácticas de convenio coa Universidade non hai brecha salarial de xénero, porque todos cobran o mesmo, si que é certo que tiven compañeiras de prácticas que se viron acosadas no seu posto de traballo. Por compañeiros homes, e noutros postos xerárquicos. E tamén quero dicir, non foron nin unha nin dúas, senón que nunha promoción de alumnas de prácticas houbo distintas experiencias, e iso é a realidade.”

A verdade é que é incrible que algo tan importante como isto estea tan silenciado. É unha pena que os compañeiros/as de traballo dda vítima non a poidan axudar debido ao silenciamento que hai con este tema. Montse Dopico expresou que a xente se decata do sucedido cando é demasiado tarde: “Entéraste máis tarde, cando o tipo xa llo fixo a varias […] Ou mesmo te enteras cando algunha denunciou, pero non é algo que se vaia contando, xa que é algo moi silenciado”

Unha das razóns pola que isto está tan silenciado é pola dificultade que hai á hora de demostrar este tipo de acoso. Montse explicouno así:

“E sobre iso hai moito silencio, porque ademais é algo que é moi difícil de demostrar, por exemplo, cando chega un compañeiro dicíndoche animaladas non tes a gravación nese momento, a tendencia social vai ser non crerte e, aínda por riba, es quen remata sendo a xulgada”

Os nosos colaboradores, como xornalistas que son, saben da cantidade de casos que houbo deste tipo, xa que, como ben se expresou anteriormente, nas redaccións non había só un ou dous casos. De todos os casos, houbo un precisamente que nos chamou a atención, e foi Nicolás quen nolo contou.

“Agora mesmo hai unha persoa contratada nun xornal de Galicia grazas a que lle quitou a denuncia á presunta persoa que a acosou. A rapaza tiña un contrato dunha ETT e fixérona fixa a cambio de que quitase a denuncia a quen lla puxo. A el non lle fixeron nada, el está blindado, e xa se estará xubilando”

O perfil do acosador ten que ver coa xerarquía e a súa situación de poder

O que se pode afirmar con seguridade é que os que fan este tipo de cousas sempre son os mesmos. Son persoas que conciben estas accións como normais, son persoas que, xeralmente, ocupan altos cargos e que é xusto diso do que se aproveitan, da súa situación de poder. Fixándonos xa en exemplos que estean nos medios podemos poñer o caso que saíu da Raíña Letizia. Durante seus anos como xornalista, fixéronlle moitas entrevistas de traballo; unha delas, para entrar en televisión española, feita por un xornalista moi coñecido, rematou cunha petición de sexo a cambio de enchufala na empresa. Letizia, daquela, non denunciou. Deberíamos pensar en tódalas mulleres que sufriron e sofren este tipo de situacións e non hai feito nada ao respecto. O acoso está nas redaccións, nas transmisións en directo, nos platós, nas oficinas, na rúa e, se se traballa na casa, incluso aí se pode sufrir acoso sexual. Non sabemos ata cando se manterá así a situación, pero o que si sabemos é que ante isto hai que denunciar.

De novo, estamos ante unha sociedade que segue vendo ás mulleres coma obxectos, coma iconos sexuais, coma xoguetes. Tanto homes coma mulleres debemos concienciarnos das situacións ás que estamos chegando e non permitir que ocorra nada máis. De novo, facemos unha chamada á educación global da sociedade para que isto non ocorra ou para que as mulleres denuncien en caso de verse nunha situación así.

Advertisements

55 comentarios en “Do desprestixio profesional ao acoso sexual

  1. Boas Sandra, fundamental este tema que tratas. O acoso sexual está presente no día a día de milleiros de mulleres en todo o mundo. En moitas ocasións, as manifestacións deste comportamento son fácilmente recoñecibles, pero, na miña humilde opinión, o problema tamén recae naquelas mostras de acoso moito máis sutiles.
    É fundamental unha reeducación en profundidade da sociedade para erradicar este tipo de mostras de maltrato para, como dis no teu post, chegar á completa igualdade entre homes e mulleres
    http://www.proteccion-laboral.com/acoso-sexual-trabajo-una-violencia-sutil/

    Liked by 1 person

    1. Ola Diego, moitas gracias polo teu comentario!
      Si, as mostras de acoso sutís son un problema moi grande nesta sociedade e, ademais, nos medios de comunicación é onde máis abondan. Nas reunións que tivemos cos nosos Círculos déronnos a ver as diferencias que se amosan entre os distintos xéneros, as formas de tratar a uns e a outros, e outras desvalorizacións que son moito máis sutís.
      Moi útil o enlace que aí me deixas, xa que, trata en xeral o acoso sexual no traballo e inclúe estes actos sutís dos que estamos falando. Como che dixen anteriormente, que ademais atopei nese artigo, “La sutilidad de estas acciones hace que sea muy difícil de probar y nos pone a las mujeres en un callejón sin salida.”
      Polo que podemos dicir que as mulleres ante situacións así de acoso, polo xeral, temos tódalas de perder.

      Gústame

  2. Estou totalmente dacordo co teu post. Antes de nada gustaríame saber se no voso círculo contades con algunha afectada por abuso sexual.
    Como ben sabes, eu realizo un proxecto vinculado coa muller e as desigualdades laborais. E gustaríame saber se atopas algun nexo de unión entre acoso laboral e acoso sexual.
    Por outra banda, no post falas de acoso dentro das universidades, concretamente a través dos contratos en prácticas.http://politica.elpais.com/politica/2017/01/20/actualidad/1484902980_751153.html, neste tipo de casos, son abusos por parte de catedráticos, a que cres que obedecen as causas deste factor, isto é que sexan catedráticos os que abusen de becarias.

    Liked by 1 person

    1. Ola Alejandro. Non, no noso Círculo non contamos con ningunha persoa afectada por abuso sexual, pero si con testemuñas, xa que estas persoas coñecen casos deste tipo de abuso que se produciron nas redaccións.
      Por suposto que hai un nexo de unión entre o acoso laboral e o acoso sexual. Iso si, non deben confundirse, pero teñen unha serie de puntos en común.
      Déixoche aquí un enlace no que se explican moi ben as diferencias e os puntos en común entre estes dous termos.
      http://www.elmobbing.com/mobbing-acoso-laboral-acoso-sexual
      En canto á segunda parte do teu comentario, penso que non entendeches exactamente a que me refería falando das prácticas da USC, ou que te confundiches ao poñelo no comentario, xa que me refiro ás prácticas remuneradas que firma a USC antes de rematar a carreira. Ben sei que pode haber casos de acoso nas aulas, si, pero non era ao que eu me refería. Son neses contratos de prácticas nos cales máis de unha rapaza sofre este tipo de acoso. A que tampouco te esperabas unha situación así?
      Espero haber arranxado as túas dúbidas Alejandro, un saúdo!

      Gústame

      1. Ao ter testemuñas de acosos sexuais, pódese deducir que as víctimas directas non son capaces e mesmo non dan a cara cara un público, por medo a sentirse incomprendida ou avergonzada?
        Eu referíame a acosos sexuais dentro das prácticas de postgrao, pero non podo comprender como a estas alturas , no 2017, se utilice a muller coma un obxecto sexual, algo ao que lle hai que poñer unhas barreiras lexislativas canto antes, isto é, ten que haber acción dende o goberno.
        Por outra banda, relacionado coa vinculación entre acoso laboral e sexual, adxúntoche esta noticia do 14 de abril: http://www.publico.es/actualidad/guardias-civiles-piden-protocolo-acoso.html
        Que opinas ao respecto?

        Gústame

      2. Si, Alejandro, máis que avergonzadas, poderíache dicir que as vítimas séntense incomprendidas e, aínda por riba de que normalmente se lles soe botar a culpa, síntense, á súa vez, culpables do acontecido.
        Pois si te referías ás prácticas de postgrao, nestas, os catedráticos non son os xefes das empresas nas que os bolseiros comezan a insertarse no mundo laboral. Por iso pensaba que te estabas a equivocar cando me falabas dos catedráticos. E si, estou totalmente de acordo contigo compañeiro en canto ás barreiras lexislativas para poder frear todo isto canto antes.
        En canto ao enlace que me proporcionas, sinceramente non sei que queres que che responda. Dígocho porque con ler o titular e as primeiras liñas da noticia xa me puxen de mal humor. É dicir, por ausentarte uns minutos do teu posto para poñerte unha compresa póñenche unha sanción? E aínda por riba, a xustificación foi “estamos en alerta antiterrorista”? É que ata me parece un chiste, unha tomadura de pelo e unha burla cara o sexo feminino. Paréceme surrealista e vergonzoso. Por outra banda, en canto a iso, o que me parece máis normal de toda esa situación surrealista, é que arquivaran o caso, porque, lóxicamente, non se pode expedientar a unha traballadora por facer algo que é natural para o sexo feminino. Non sei se ti estás de acordo conmigo, que opinas?

        Gústame

      3. Estou totalmente de acordo contigo. Un acto natural non se pode condenar da maneira que o fixeron de cara a esa integrande da Garda Civil, de feito, a mellor maneira de entender o caso ou de dalo a coñecer é facendo unha comparativa co caso masculino: se a un membro da Garda Civil, o expedientaran por ir facer as súas necesidades a xente botaríase enriba e reivindicaríase. No caso da muller fáltalle visibilidade, e para iso, unha vez máis temos que ocntinuar coa loita para normalizar casos como o da noticia que che adxuntei no comentario anterior.

        Gústame

      4. Pois si. Como ti dis, se se fai a comparativa e nos poñemos no caso contrario, a xente botaríase as mans á cabeza dicindo que facer as necesidades é algo normal e que por iso non deberían sancionar a ningúen. Mira ti por donde que para unha muller iso tamén é unha necesidade e é algo natural, pero claro, coma sempre, como é unha muller ten menos visibilidade e, como non, máis consecuencias para ela. Menos mal que a Garda Civil arquivou o caso, porque paréceme que levar isto adiante sería unha locura. Reivindicación, Alejandro. Esa penso que é a palabra.

        Gústame

  3. Resulta deleznable que unha muller teña que soportar este tipo de violencia no entorno laboral,ou nun contexto social calquera.
    É vergonzoso que un superior, na xerarquía de calquer tipo de empresa, se aproveite de xeito aberrante do cargo que ocupa, para humillar dun xeito tan repulsivo a calquera traballadora da empresa. E quen dí un superior, dí un compañeiro calquera.
    Ante unha situación deste tipo,e sabendo que pode soar un pouco forte, eu sempre me pregunto: ” se fose túa nai, ou túa irmán, ou a túa filla … Qué che parecería que algún compañeiro ou xefe, tivese o mesmo comportamento que ti estás a levar a cabo?”
    Supoño, que non sería do seu agrado.
    Se queremos respecto,temos que dar respecto. E o único xeito de lograr superar estes comportamentos, é mediante a reflexión e o cambio de comportamento. Unha vez máis, a reeducación é moi necesaria.
    Noraboa, Sandra, polo teu post.

    Liked by 1 person

    1. Moitas gracias Mariña, polo teu comentario e, moitísimas gracias pola túa noraboa en canto a este post. Alégrame que che gustara e que che incitase tamén a comentar.
      Non podo estar máis de acordo co que me expós, Mariña. Se queremos respeto, hai que dalo, iso está clarísimo. O cambio de mentalidade que se precisa é moi importante.
      http://elpais.com/elpais/2016/09/23/actualidad/1474651280_624353.html Aquí che deixo un artigo do xornal El País sobre un caso de acoso sexual. Ademais, reflíctese o pouco nivel de denuncia que hai por parte da vítima, a falta de colaboración dos compañeiros e do seu entorno laboral, etc. Isto non debería ocurrir, xa que, aínda por riba de que unha persoa está sendo acosada sexualmente, é a que sae mal parada e a que todo o mundo acaba xulgando, e iso non é xusto. Isto é o que ten que cambiar: o medo a falar e sentirse culpable cando ti es a vítima.

      Gústame

  4. Moi boas, Sandra. Antes de nada, parabéns pola publicación e o traballo que estades a realizar dende o Observatorio. Como xa comentei na xuntanza do pasado día 28, penso que a liña que estás a tratar (precariedade laboral da muller no xornalismo) é fundamental, e merece unha análise específica e en profundidade. Como todos sabemos, as situacións que se describen non son máis que outra manifestación dun problema moito maior, e que afecta a todas a profesións e ámbitos da sociedade. Pola miña parte, tan só podo falar en base a alusións e ás experiencias de algunhas compañeiras. Reitero que este tipo de casos vense agravados polas relacións xerárquicas, onde as figuras que ostentan o poder adoitan ser homes, e ocorre con máis frecuencia entre becarias e traballadoras novas. Prefiro non engadir moito máis ao que xa falamos na reunión, e que ti transcribes no post, xa que penso que neste caso as únicas opinións realmente pertinentes son as das mulleres que sufriron este tipo de acoso. Invítovos a contactar con máis xornalistas como Montse, e incluso con ex-compañeiras da facultade, para que aporten as súas vivencias persoais e opinións ao respecto. Penso que é a única forma de dar visibilidade a esta problemática. Moita sorte e un saúdo!

    Gústame

    1. Ola Jesús! Primeiramente moitísimas gracias, tanto por comentar neste post como pola noraboa en canto ao noso traballo.
      Entendo que soamente poidas falar en base aos testemuños das vítimas, pero polo menos é unha aportación máis de que se sabe que algo está a acontecer. Non son quen para rexeitar opinións de ninguén, xa que todo o mundo é válido para comentar aquí e para opinar, xa que non só se precisan opinións femininas, senón tamén as masculinas. Pois a verdade é que me gustaría contactar con elas, e que polo menos lesen este post, para que vexan que tamén se intenta falar de isto, ou para que comenten as súas vivencias e experiencias persoais.
      Un saúdo!

      Gústame

  5. El desprestigio que sufre la mujer en el mundo laboral es responsabilidad de toda la sociedad. Desde una educación como base hasta una regulación estatal sobre el acoso en el trabajo. Es vergonzoso que una mujer tenga que esforzarse el doble que un hombre para poder acceder al mismo puesto de trabajo. Desde luego que el acceso a los cargos directivos debería fundamentarse en los méritos personales, no obstante en una sociedad todavía patriarcal como la nuestra es prácticamente imposible que el 90% de los empresarios hombres estén en su puesto únicamente por su trabajo personal.

    Un caso llamativo de machismo por parte del estado está en el Boletín Oficial del Estado, en el Convenio sobre el trabajo Audiovisual. En él se indica claramente “Secretaria/o” mientras que únicamente se cita “Director” o “Productor”. No se trata de una errata sino de algo completamente intencionado, como han remitido desde el departamento.

    https://www.boe.es/boe/dias/2016/01/22/pdfs/BOE-A-2016-599.pdf

    Liked by 1 person

    1. Boas, Víctor.
      Ao igual que dis que os homes non están en postos tan altos unicamente polo seu traballo persoal, hai moitas mulleres que non chegan a ditos postos debido a que non teñen en conta todo o traballo persoal, os logros, as cualidades, etc.
      Déixoche aquí un enlace a un libro da análise da presencia das mulleres nos postos directivos de las empresas madrileñas e tamén facendo referencia a toda España.
      https://www.ucm.es/data/cont/docs/85-2014-01-20-Albert,%20escot,%20Fern%C3%A1ndez%20Cornejo,%20Mateos%202008%20presencia%20mujeres%20puestos%20directivos.pdf

      Gústame

      1. Si, Víctor, xa o sei.
        No meu anterior post tratei sobre a Muller Traballadora nos medios de comuninicación, e falo sobre o paternalismo, a fenda salarial, o tratamento das mulleres nos medios, tanto dentro do traballo como cando unha muller sae en portada, etc. Déixoche aquí o enlace ao meu anterior post por se queres votarlle unha ollada, xa que trato a fenda salarial como me puxeches nese comentario. Tamén falo sobre que as mulleres acostuman a ter máis contratos temporais que os homes, e que ao fin e ao cabo, todo suma e todo inflúe.
        https://observatoriodecomunicacion.wordpress.com/2017/03/09/a-muller-traballadora-nos-medios-de-comunicacion/
        E gustaríame matizar tamén que non é necesario ir tan aló (é dicir, a mirar a fenda salarial) para confirmar a persistencia do patriarcado, cando ás veces chega con oír falar 5 minutiños a unha persoa e darte conta da cantidade de frases machistas que poden saír da súa boca. Aínda así, moi boa puntualización sobre a brecha salarial, porque, como ti dis, un 26% é moita diferenza, e fai, que en comparación co home, ese 26% do tempo pareza que traballamos gratis. Iso si, desempeñando o mesmo traballo e sendo tan eficiente coma o sexo masculino.

        Gústame

  6. Ola Sandra, como sabes o meu grupo traballou este tema afondando nas causas e nas consecuencias de que suceda. Achégoche aquí os nosos últimos post, que seguro complementan a información que ti ofreces: https://observatoriodecomunicacion.wordpress.com/2017/04/03/mabel-perez-integrante-da-secretaria-de-ccoo-a-solucion-o-acoso-pasa-pola-deconstrucion-e-a-prevencion/
    https://observatoriodecomunicacion.wordpress.com/2017/04/11/angela-fraga-educadora-social-as-persoas-que-redactan-as-noticias-deberian-ser-penalizadas-en-caso-de-non-ter-certos-coidados-coas-informacions/comment-page-1/#comment-2630

    O máis remarcable é que para evitar que estas cuestións sigan acontecendo hai que deconstruir a realidade e, sobre todo, facer ver a quen sofre o que lle pasa. Os protocolos contra o acoso sexual no laboral tamén son moi necesarios e, penso, debería seguirse un procedemento moito máis efectivo no resto das áreas (nas aulas, por exemplo). O docente de económicas cuxo caso foi tan sonado na USC, por certo, reiterou a súa postura fai pouco. http://www.lavozdegalicia.es/noticia/galicia/2016/02/19/profesor-usc-span-langglvai-seguir-alterandome-escote-excesivospan/0003_201602G19P4991.htm

    Liked by 1 person

    1. Boas Claudia, o certo é que os fun lendo estes días mentres publicabades, xa que teño interese pola vosa temática (porque é similar á liña que sigo eu).
      Ademais de que intentemos facerlle ver o que acontece a quen o sofre, é importante tamén animar e promover que as vítimas denuncien os casos, non que se asusten que non digan nada sobre o que sofren, xa que así, acaban culpándose a elas mesmas, e iso non se podería permitir.
      En canto ao enlace que me proporcionaches, eu pregúntome, para que pides perdón se acto seguido dis que un escote vai seguir alterándote? E que non comprendo ás veces ese tipo de maneiras de pensar e de actuar.

      Gústame

      1. É necesario que alguén máis se encargue de denunciar o que unha compañeira/parella sofre no seu posto xa que, como dixemos, que cheguen a denunciar é moi improbable e as consecuencias rematan sendo nefastas para ela. Así mesmo e necesaria unha xustiza forte que as ampare cando o fagan, e que se penalice a aquelas empresas que acaban por despedir á vítima. Iso é completamente inaceptable.

        Sobre a pregunta que me fas teño unha resposta que se relaciona co anterior: ao final, as consecuencias tenas que sufrir a vítima. O verdugo sae de rosiñas sempre, polo que digamos que se toman a licencia de reiterar o seu pensamento. Total, que lles vai pasar a eles?

        Gústame

      2. Pois si que é necesario que alguén máis sepa o que lle está a ocorrer a unha persoa, estou totalmente de acordo, o problema é que a vítima ten medo a contalo porque as culpas sempre as vai levar ela, as típicas frases que soemos oír de “vai provocando”, “seguro que se estaba insinunando”, “a culpa é dela por tratar así aos homes”, etc. Frases que se oen a diario e que nos repugnan. Hai que darlle confianza á vítima para que ela se anime a contar o que está a suceder e para que así se anime a denunciar, que iso é o máis importante.
        Boa pregunta (que deduzo que é retórica) esa que dis ao final de “que lles vai pasar a eles?”. Pois como ben sabes, á sociedade na que vivimos non lles podemos pedir moito máis, porque sempre estamos coas mesmas, aínda por riba que somos as que sufrimos todo isto xeralmente, somos as que acabamos levando a culpa. Non sei ti, pero aínda non me explico o por que de todo isto.

        Gústame

  7. Moi boas compañeira! Moi interesante o teu post e o tema que tratas, que lamentablemente é moi actual. Resulta repulsivo que a situación das mulleres sexa tal e como a contas, destacando o dato de que ata dentro das propias prácticas da USC danse casos, tendo que aguantar as nosas compañeiras comentarios saídos de ton ou propostas indecentes. Por que non reciben o mesmo trato que os homes, aos que unicamente pregúntaselles por cuestións laborais? Isto debería de ser igual no caso das mulleres, pero no seu caso parece que interesa de todo menos os coñecementos, o cal dí moito da imaxe que por desgraza teñen algúns sobre a figura da muller. Como ben dixo Nicolás Navaza estos pensamentos esperemos que cos cambios xeneracionais se erradiquen progresivamente, así como os micromachismos, que non deben de ser considerados como algo menor, senón como parte importante do problema, por moi inconscientes ou insignificantes que poidan ser nalgúns casos. Sen dúbida é unha das cousas que antes se debe erradicar.

    No enlace que che deixo abaixo fálase sobre a situación actual no noso país, destacando a falta de colaboración nas empresas cando se perciben este tipo de comportamentos (os empregados alleos prefiren facer oídos xordos coma se non pasase nada) ou a falta de denuncias das afectadas (atemoradas, a maioría, por perder o seu posto se denuncian a súa situación).

    http://elpais.com/elpais/2016/09/23/actualidad/1474651280_624353.html

    Gústame

    1. Boas David, gustaríame matizar iso que dis sobre que aos homes só se lles pregunta por cuestións laborais, hai que destacar que tamén se lles pregunta que tal vai a liga de fútbol, se viron a polémica dalgunha xogada, quen será o pichichi, se viron a carreira de motoGP da fin de semana, etc. Mentres tanto, as mulleres, ademais de soportar comentarios indecentes, teñen que aguantar tamén actitudes paternalistas (como ben puideches observar no meu anterior post).
      En canto ao dos micromachismos estou totalmente de acordo, porque por moi pequena que sexa a ofensa, por algo se empeza, e cada vez as situacións así serán maiores e cada vez máis problemáticas.
      O enlace, moi útil David, a verdade é que é iso o que máis quero que se vexa, que o entorno laboral da vítima a veces pecha os ollos e fai oídos xordos e que noutros casos a vítima decida calar a boca e non dicirllo a ninguén por medo a que rematen xulgando a ela. Cabe destacar tamén que en moitos deses casos nos que a vítima non denuncia nin di nada, os seus compañeiros que ó mellor estarían dispostos a axudala, non poden facelo porque cando se decatan do acontecido é demasiado tarde.

      Gústame

      1. O tema dos micromachismos, penso, merece atención especial. En moitas ocasións nin nós mesmos dámonos de conta ao dicilo ou facelo polo normalizado que está, e iso é moi preocupante. É preocupante porque quere dicir que é un comportamento moi interiorizado na sociedade e que, polo tanto, custará máis erradicar. Sen dúbida os causantes do problema tamén son os donos da chave para a solucionalo; non debemos permitir ningún porque calarse é contribuír ao problema.

        Abaixo déixoche un enlace dunha noticia que relaciona este tema co teu post; un estudo sobre os micromachismos no traballo e os seus efectos. Destaca, xa de primeiras, o titular onde afirma que son tan perxudiciais como o acoso laboral ou que o machismo implícito produce os mesmos resultados que a sobrecarga de traballo ou as condicións laborais deficientes.

        http://www.eldiario.es/sociedad/micromachismos-sexismo-acoso_laboral-ciencia_0_424508035.html

        Gústame

      2. Pois si que é preocupante compañeiro, é preocupante que algún home diga un comentario machista pero, máis preocupante é que a muller non se dé de conta do comentario que dixo o home ou que lle pareza normal a actitude do home con eses comentarios. David, encantoume a frase “non debemos permitir ningún poruq ecalarse é contribuír ao problema”. De verdade que me encantou porque non pode resumir mellor esta situación. Iso quere dicir que non hai nin que rirlle as gracias nin tampouco calar a boca, senón que hai que revelarse e poñer a esas persoas no seu lugar.
        Unha vez lido o enlace do artigo que me ensinaches, para min tamén destaca “Las prácticas mas comunes son el uso continuado de lenguaje machista, ignorar o devaluar a las mujeres en reuniones o la justificación de la ausencia de mujeres en puestos directivos” porque, unha vez máis, volvemos ao mesmo. Estiven presente en momentos nos que unha muller falaba e ninguén lle facía caso, pero por contra, un home dicía o mesmo que esa muller pero con outras palabras e o tío era un “crack” por dicir aquilo, pero á muller nin se preocupaban por escoitala. Se isto acontece na vida cotiá, non me quero imaxinar como é a situación no ámbito laboral, porque iso ten que ser tremendo e inaguantable.
        Mira, por exemplo, este enlace que trata sobre Pérez Reverte (imaxino que saberás a polémica que hai tras el sobre as súas frases machistas e a súa ideoloxía) http://www.infolibre.es/noticias/tuitometro/2017/04/24/gilipollas_por_encima_nuestras_posibilidades_64228_1037.html non sei que opinarás ao respecto, pero coma esa situación, tivo moitas máis nas que, como non podía ser menos, deu moito que falar.

        Gústame

      3. O cambio debémolo facer dende abaixo, xa que é a única maneira de mellorar a situación. Penso que a chave está na xuventude, xa que creceu alonxada de certas costumes arcaicas arraigadas no noso país tras as duras situacións ocorridas no século pasado. Aínda así, pese a que o cambio xeracional semella trascendental, todavía seguen a “filtrarse” certos comportamentos deste tipo. Penso que á velocidade coa que evolucionamos nos últimos anos é un obxectivo posible aínda que a longo prazo, pero débese loitar por el e por unha sociedade máis xusta.
        Por outra banda e xa falando do link que me pasaches no comentario anterior, o feito de que unha persoa coñecida, sexa cal sexa a súa profesión (pero máis grave por tratarse dun intelectual), faga este tipo de declaracións en público é repulsivo. Non se da de conta que así o único que consegue é facer apoloxía do machismo e, polo tanto, contribuír co problema.
        Para finalizar e xa que comentei o tema, deixote un post onde se fala de figuras públicas, neste caso políticos, que realizaron comentarios similares. Non pode permitirse que os que supostamente representan á cidadanía fagan este tipo de declaracións e penso que terían que ser moito máis estrictos en canto ás sancións.

        http://www.huffingtonpost.es/2014/08/23/politicos-machistas_n_5700571.html

        Gústame

      4. Dende logo que o cambio hai que realizalo dende abaixo, tes toda a razón. Hai moita xuventude “contaminada” con actitudes machistas por culpa das situación que viven no día a día das súas casas. Isto depende moito da educación que leven estas persoas nos seus fogares, polo tanto, haberá moita xuventude que estará educada cuns roles igualitarios, pero haberá tamén moita outra que estará “contaminada”, como dixen antes e, como ti dis, que se “filtran” certos comportamentos.
        Ademais, David, pensa que non só fai apoloxía do machismo, senón que crea polémicas sen ter que ver con el. Non é necesario que para estar en boca da xente teñas que ser tan polémico ou, neste caso, tan repulsivo como acaba resultando á maioría do público. Lamentable é o que me parece.
        Si, onte lin un artigo dun caso así similar ao que me pós no enlace e, sendo sincera, quedei abraiada. Quedei abraiada ao ver que este tipo de homes poñen de excusa este comportamento diciendo “e que levaba dúas ou tres copas de máis”. Pero isto é normal? Son nenos (que nin os nenos deberían) para dicir esas cousas e así intentar excusarse? Lendo o post que me amosaches, non podo quedar máis abraiada do que xa estaba. Isto é alucinante. Máis nos vale cambiar esta situación, xa non só polo noso ben (o feminino), senón polo ben de todos e de toda a sociedade.

        Gústame

  8. Boas Sandra, penso que a forma que tes de mostrar esta problemática silenciada lle aporta moita visibilidade, dentro das nosas posibilidades. O meu grupo na segunda reunión co círculo tratou este tema e unha das primeiras conclusións que puiden sacar é que se trata dun tema terriblemente amplo e imposible de explicar nun post. Así e todo, resumiches moi ben os parámetros fundamentais, sobre todo o tema da concienciación que moitas veces se nos pasa por alto. As nosas integrantes recalcaban que o fundamental radica na educación, xa que se educamos os nenos dende pequenos cuns valores de igualdade, eliminando os machismos e os micromachismos, poderemos chegar a unha sociedade na que a muller poida ter o posto que realmente se mereza e este tipo de casos saian á luz.
    Unha das nosas integrantes nos comentaba que a solución ó acoso ten que pasar pola deconstrución (esa concienciación da que ti falas) e pola prevención. Explicaba que se poden chegar a resolver estos casos mediante protocolos de prevención, incluso chegando a botar do posto de traballo a acosadores e ofrecéndolle axuda a elas, ademais de fai posible previr este tipo de casos.
    Deixoche por aquí un informe da UGT dos protocolos de prevención:
    http://www.ugtbalears.com/es/PRL/Psicosociologia/Protocolos/Protocolo%20de%20acoso%20Laboral.pdf

    Tamén che deixo o enlace ao meu post sobre o acoso sexual nos postos de traballo que trata outros puntos de vista tamén interesantes:
    https://observatoriodecomunicacion.wordpress.com/2017/04/03/mabel-perez-integrante-da-secretaria-de-ccoo-a-solucion-o-acoso-pasa-pola-deconstrucion-e-a-prevencion/

    Liked by 1 person

    1. Boas Lucía, moitísimas gracias polo teu comentario e polas boas palabras. Estou moi de acordo contigo, non só é importante educar ás novas xeracións, senón que tamén debemos cambiar as xeracións actuais; un xesto, unha palabra, algo así que faga que as cousas cambien pouco a pouco.
      Por outra banda, non estou de acordo contigo no que dis de botar dos postos de traballo aos que fan este tipo de acoso, xa que, como ben expuxen no post, isto, polo xeral, é xerárquico. Polo tanto, as persoas que o exercen son persoas con postos de traballo superiores aos da vítima. Ademais, esta situación está moi silenciada, e debido a un dos casos que expuxen no post puideches comprobar que a cambio de quitar unha denuncia por acoso sexual podes gañar un traballo. As cousas son así, e non creo que unha das solucións sexa botar do traballo a estas persoas, cando elas son as que son as donas da empresa ou de dito traballo. No que si estou de acordo contigo é en axudar a que a vítima fale e conte o que lle está a acontecer, que non caian no silencio e na culpabilización de elas mesmas.
      Déixoche aquí un enlace a un artigo que trata sobre as raíces do acoso sexual no traballo:
      http://www.empleo.gob.es/es/publica/pub_electronicas/destacadas/Revista/numeros/30/recen6.pdf

      Gústame

      1. Perdoa Sandra, pero creo que iso que me explicas é beneficiar aos acosadores. Non sei se che entendín ben, pero se estas de acordo en que elas poidan ter voz e visibilizar esta problemática, como o van facer se a solución que ti ofreces é quitar as denuncias? Que solución crees que é a máis viable? Porque as vítimas do acoso sexual soen ser mulleres que están en condicións de precariedade e que necesitan os traballos, senón facía tempo que escapaban de alí. Así e todo, a solución non é quitar denuncias para gañar un novo posto. Na maioría dos casos o seu entorno laboral non a apoia, dándose os casos de acoso ambiental, que tamén trato no meu post. Polo tanto, se encontran nun entorno que lle é hostil onde non teñen apoios e teñen que pasar por iso soamente porque os acosadores son intocables? Eu non o vexo da forma que o ves ti, pero gustaríame que me explicaras que solución crees que é máis efectiva dende o teu punto de vista.
        Deixoche un enlace sobre o día a día dunha muller acosada:
        http://blogs.20minutos.es/tu-blog/2013/11/20/asi-es-un-dia-de-acoso-sexual-en-el-trabajo/
        Pd: non pretendo atacarche, só me gustaría entender o teu punto de vista

        Gústame

      2. Tranquila Lucía, non me sinto para nada atacada xa que o que eu che dixen non ten nada que ver co que ti me respondeches. Non pretendía para nada dicir iso, a verdade é que si eu pensase así sería un pouco retorcido despois de escribir este post, non crees? En ningún momento dixen que había que quitar as denuncias, xa que volvín a ler o comentario que che puxen para ver por que me entenderas mal. O que dixen é que as mulleres están nunha situación tan precaria que moitas veces prefiren quitar a denuncia para manter ese posto de traballo, o que quere dicir que necesitan ese traballo. Por min loxicamente que os boratía a todos fora dos seus postos, pero hai que ser un pouco realista e darse de conta de que a xustiza non é así, que nós sempre saímos peor paradas sexa como sexa. Ademais, esas persoas non perden os seus postos porque son as persoas que máis poder teñen na empresa, é por iso que eu non vexo a solución niso, porque son as persoas que máis poder teñen. É inxusto, sí. Porque esas persoas non deberían ocupar eses postos, non deberían comportarse como se comportan e non deberían facer máis da metade das cousas que fan. Por iso che digo que é moi fácil dicir que había que botar do traballo a esas persoas pero, se esa persoa é o dono da empresa, que se fai? Nada, porque a xustiza nunca está de parte do pobre e, se é unha muller, aínda menos. Paréceme moi mal que a situación estea así porque como muller aféctame en primeira persoa, pero como cidadá, tamén me afecta, xa que non me gusta vivir nunha sociedade así. Espero que entendeses agora o que eu che quería dicir, paréceme unha burrada que as mulleres quiten as denuncias, cando no meu post e nos demáis comentarios estou animando ás mulleres a que falen, se desafoguen, non permitan estas situacións e, o máis importante, que denuncien. Ata me fixo sentir mal que me entenderas así, perdoa por si non me fixen entender ben.

        Liked by 1 person

      3. Agora xa che entendín ben, de feito pareceume moi raro que despois do teu post chegaras a dicir algo así. Pero perdoa, culpa miña. Lamentablemente tes razón nas túas palabras. A muller nunca sae ben parada. Esa é unha realidade. A isto se lle suma que a xusticia é como é e beneficia a quen beneficia. Nunha das nosas reunións unha das integrantes nos comentaba que na maioría dos casos os xuíces non tiñan ningún tipo de formación en materia de xénero. É indignante.
        Sabes de onde hai tamén unha falta de apoios terrible? Dende os medios de comunicación. Na maioría dos casos, se che paras a analizar as noticias daste conta de que o que che fan ver é que elas non acaban ben, sempre se teñen que marchar dos seus postos de traballo mentres son eles os que se quedan e incluso chegan a ascender. Deixoche un par de exemplos de noticias:
        http://www.publico.es/actualidad/asciende-mando-denunciado-zaida-cantera.html
        http://cultura.elpais.com/cultura/2017/02/27/actualidad/1488187225_645431.html

        Deixoche tamén o post no que falamos sobre a nosa acción, onde intetamos corrixir titulares machistas e patriarcalistas:
        https://observatoriodecomunicacion.wordpress.com/2017/04/20/as-mulleres-tenen-voz/

        Gústame

      4. Claro Lucía, quíxenme referir a que a xustiza beneficia a quen beneficia, e que por moito que digan que é igual para todos, por desgraza non sempre é así.
        Acabo de ler as dúas noticias e paréceme indignante. Delas, non podería escoller a que máis me escoce o corpo, pero que ascendan a unha persoa que foi denunciada por acoso laboral non é unha boa medida para poder erradicar o problema, non sei, non sei a onde vai chegar todo isto.
        En canto ao voso post da acción penso que estades a desenvolver un bo traballo, a iniciativa do correo feminista é moi boa dende a miña perspectiva, e seguramente será de axuda para toda esa xente que se necesite desafogar e contar as súas desafortunadas anécdotas. Espero que consigades a acollida que vos merecedes porque estades a desenvolver un bó traballo. Un saúdo!

        Gústame

      5. Totalmente Sandra, o peor é que casos como este son moi numerosos entre as páxinas dos xornais, como xa che mencionei. Repítome, pero a educación é a clave para todo.
        Moitas grazas polas aclaracións e por todos os enlaces que me proporcionaches! Vos tamén estades a facer un moi bo traballo. Un saúdo!

        Gústame

  9. É unha desgraza que feitos como o que mencionas que lle ocorreu a raíña
    Leticia sigan pasando actualmente. Algunhas persoas ven as mulleres como obxetos e non saben apreciar as súas capacidades. Tamén é certo que cada vez isto ocorre menos porque a xente nova está educada de outra maneira. Inda que vendo o gran número de asasinatos a mulleres ou de acoso tanto no traballo como fora del cada vez perdo máis a esperanza de que as cousas melloren.

    Gústame

    1. Si Nuria, si. Máis desgraza é que isto lles ocorra tamén a persoas anónimas e nin sequera nós sepamos o que puido ocorrer. O caso da Raíña Letizia coñecémolo grazas a que alguén deciciu publicalo nos medios e que aparecese tamén en Internet, pero cantos casos non haberá que están tan silenciados que nin sequera os propios compañeiros da vítima poden sospeitar nada?
      Estou de acordo co que dis da educación da xente nova pero a medias, xa que moita xente está moi ben educada, cuns valores igualitarios e sen discriminacións de xénero pero, por outra banda, fíxate na cantidade de casos de violencia de xénero que hai, e fíxate tamén na cantidade de xente nova que participa nisto. Podería ser máis casos, si, pero penso tamén que poderían ser menos. E DEBERÍAN ser menos. Vexo tamén que ti mesma reflexionaches niso, pero bueno, din tamén que a esperanza é o último que se perde. Non a perdamos nisto, xa que isto de loitar pola igualdade de xénero é unha loita que non debemos abandonar e temos que gañar. Espero que ti, como muller, estés de acordo con todo isto, e que penses tamén que además de gañar a batalla, temos que seguir unidas.

      Gústame

  10. Ola Sandra,
    Tras ler o teu post, atópome profundamente apenada. Resúltame moi triste, que como dis, ademais da competitividade multiplicada á que nos enfrontamos, a demostrar a nosa valía (xa non só no xornalismo, senón noutras profesións ou grupos de poder), tamén teñamos que lidar con este tipo de situacións no traballo. É dicir, o feito de que teñamos que tolerar comentarios de compañeiros de traballo, xa sexan gabanzas ou proposicións incomodas, fai que a atmosfera, a cal xa non é proclive cara ao noso lado, complíquenos aínda máis a tesitura. Por encima de todo isto, destaco a última parte: o perfil do acosador. É irónico que a persoa que se supón que debería dalgunha forma, velar polo noso benestar e polo resto da empresa, sola ser a que se cre con maior forza e poder para actuar desta forma tan detestable. Finalmente, para culminar e agravar a nosa denuncia, atopamos a censura ou autocensura á que nos vemos sometidas; xa non soamente podemos ser despedidas, senón mesmo, capítulos como estes poden chegar a marcar a nosa carreira profesional. Por aquí déixoche un par de ligazóns que reflicte e apoian as declaracións do voso círculo.
    http://elpais.com/elpais/2016/09/23/actualidad/1474651280_624353.html
    http://www.actitudfem.com/entorno/trabajo/profesionistas/40-periodistas-francesas-publican-una-carta-abierta-contra-el-acoso-sexual

    Gústame

    1. Boas Lucía,
      xustamente esas ligazóns que me proporcionaches empregueinas para ler un pouco máis sobre o tema e incluso as puxen nalgún comentario. Deches no clavo xa que a min parécenme moi interesantes, porque dan a coñecer que todo isto segue a ocorrer porque os enlaces son actuais (tendo en conta que a noticia de El País é de setembro do ano pasado). O que me parece tamén moi mal é que os poderes políticos non fagan nada por erradicar isto. Son os que máis exemplo deberían dar e, por exemplo, en países como Francia son os primeiros en facer este tipo de vexacións. Pero, Lucía, sabes o que peor me parece? Que a sociedade insiste en intentar ensinar ás mulleres a como non ser acosadas nin infravaloradas, pero pola contra non pretenden ensinar ao sexo masculino a non facer este tipo de cousas, non sei que opinas ti disto, pero paréceme moi forte que a pesar de toda a información que se ten hoxe en día (aínda que este tema tamén esté moi silenciado) se siga, de novo, culpando sempre ás vítimas.
      Os custos sociais e humanos do acoso sexual pueden ser moi elevados. No peor dos casos pode terminar cun suicidio e, en tódolos casos fai que a vida das vítimas resulte insoportable, así como tamén o seu día a día e os momentos previos a ir a traballar, xa que soes ir de mal gusto. Déixoche aquí este enlace que o explica moito mellor, a ver que che parece.
      https://www.ituc-csi.org/IMG/pdf/Harcelement_ESP_12pgs_BR.pdf

      Gústame

      1. Defendo totalmente as túas palabras. E atrévome a engadir algo máis: É curioso que estas vexacións sucedan por todo o mundo, pero é aínda máis triste que ocorran en países como o noso ou Francia (fago referencia a eles porque son os que empregamos como exemplo) os cales se consideran estados democráticos, que defenden a igualdade entre xéneros. Con isto quero dicir, que me chama a atención que as mulleres sufran este tipo de situacións dentro dunha cultura que podemos considerar “moderna” ou “avanzada”en comparación a outras, en cambio, non somos capaces de castigar xustamente este acoso do que falamos.
        Espero, sinceramente, que estas noticias diminúan nos próximos anos, coa chegada das novas xeracións e a mellora do rol que se lle dá á muller nesta sociedade.

        Gústame

      2. Non podo estar máis de acordo contigo, Lucía. Ás veces presumimos de que somos moi “avanzados” e moi “modernos” pero ao final parece que as cousas seguen igual. Non quero dicir tampouco que non avanzaron, pero a situación móvese moito máis lento do que debería. Si, coido que a maioría da xente nova está moito máis concienciada da situación e de como deberían ser as cousas. Gustaríame ensinarche este enlace, no que se amosa, mediante gráficos, a desigualdade entre homes e mulleres no ámbito laboral http://www.elplural.com/2016/03/07/los-14-gr%C3%A1ficos-que-demuestran-la-desigualdad-laboral-entre-hombres-y-mujeres
        Vótalle unha ollada e xa me dirás que opinas! Saúdos!

        Gústame

      3. Opino que é moi triste que por razóns externas a nós e valías como profesionais cobremos menos, teñamos menos presenza nos postos de poder e nos vexamos obrigadas a aceptar que o embarazo é un problema para o traballo e non un privilexio. Tentei buscar algunha ligazón que puidese responder a esta situación… Este foi o máis xusto e cordo que puiden atopar:
        http://blog.infoempleo.com/a/las-mujeres-cobran-menos-los-hombres-espana/

        Gústame

      4. Totalmente de acordo, Lucía, tendo en conta que, ademais, o embarazo é algo natural nunha muller, e que se nos castigue por iso non me parece nada lóxico, a verdade.
        E aínda por riba de que temos que aguantar iso, cobrar menos, sufrir desprestixio (tanto social como laboral), discriminación, vexacións, etc. Non sei, dígoo agora e seguirei repetíndome todas a veces que faga falta. Hai que cambiar isto e cada vez vese que é moi necesario. Pola saúde da sociedade, pola nosa como cidadáns e como mulleres.

        Gústame

  11. Boas tardes, SM
    A túa publicación afonda un tema primordial na nosa sociedade. Trátase dunha situación que, baixo o meu punto de vista, non recibe a atención que merece. O acoso laboral é algo que, desgraciadamente, existe e leva moito tempo facendoo. Apéname ler estas declaracións e comprobar, unha vez máis, a situación pola que cada día ten que pasar unha muller.
    Aínda por riba, como ben dis, temos que aturar que se nos califique coma “competitivas” non só co noso sexo, senon tamén co contrario. Ridículo. Paréceme totalmente ridículo.
    Con todo, comparto contigo a opinión de facer un chamamento á educación (ou máis ben reeducación), que empece dende abaixo, dende os máis pequenos. Deberíamos movilizarnos e facer campañas en contra desta situación. Non che parece?
    Deixoche aquí un enlace que atopei na rede http://fontelles.com/5-indicadores-de-acoso-laboral/ sobre os posibles 5 indicadores do acoso laboral.

    Gústame

    1. Ben, grazas polo teu comentario Judit.
      Quería comezar puntualizándoche unha cousa, e é que estamos a falar de acoso sexual, non acoso laboral. Se o acoso laboral é grave, imaxínate como é o acoso sexual, que ademais é o que afecta ás mulleres xeralmente. Quixen facer ese pequeno inciso xa que ás veces a xente confúndeos pensando que son o mesmo e, non, no o son. Hai unha serie de elementos comúns no acoso laboral e no acoso sexual no traballo, pero tamén hai elementos diferenciadores.
      Déixoche aquí un enlace coas diferenzas e as similitudes para que vexas que aínda que ás veces poidan parecer o mesmo, non o son.
      http://www.elmobbing.com/mobbing-acoso-laboral-acoso-sexual
      Non te preocupes por non haber tido en conta a diferenza, xa que teño entendido que hai moita xente que os pode confundir, se tiveses algunha dúbida aínda así lendo eso podes dicirme!
      Respondendo agora á túa pregunta xa che digo que si, que ten que haber moita máis movilización en canto a este tema, máis unión e máis reivindicación. Dende o meu punto de vista hai que demostrar que as vítimas non están soas, que de todo se pode saír, e que tarde ou cedo, todo o mundo ten o seu merecido.

      Gústame

      1. Boas de novo, SM
        Ben é certo que estaba a confundir os dous, ou máis ben a mezclalos!! Moitas grazas polo enlace que me adxuntache no teu comentario, pois agora considérome un pouco máis experta no tema 😉
        Volvendo ao tema da movilización, considero que se trata de algo que urxe fomentar. Como ben dis, precísase unha maior unión e reivindicación. É necesario facerlle ver ás vítimas que non están soas, que as apoiamos as que non o sufrimos, e que moito máis as apoian as que sí. Con todo, ademais de centrarnos nelas, debemos reparar nos que abusan das mesmas… tamén debemos atacar, ir en contra deles, coa lei que nos protexe e que moitas veces se olvida. Non che parece?
        https://terrorismodegenero.jimdo.com/acoso-sexual/ deixoche aquí unha das múltiples asociacións sobre o acoso sexual, que cada día loitan para chegar a suprimilo ou para suprimir (por qué non ;)) a quen o mantén vivo.

        Gústame

      2. De nada Judit, a verdade é que é importante coñecer as diferenzas para poder recoñecer un tipo de acoso ou non, e penso que todos deberíamos coñecelas.
        Ademais de facerlle ver ás vítimas que non están soas e apoialas, hai que darlles unha confianza para que elas mesmas se poidan abrir a nós e poidan contar o que acontece ou encamiñalas e facer que rematen denunciando este tipo de acoso. Pois si, debemos ir contra eles, hai que frearlles os pés e, se non queren polas boas, haberá que ensinarlles a respetar a todo o mundo. Imaxino que a estas persoas non lles faría moita graza que lle fixesen o mesmo a algún familiar.
        Aquí che deixo unha guía sobre como denunciar e que medidas debe tomar a empresa frente sobre un caso de acoso sexual. Esto deberíamolo dar a coñecer o máximo posible, xa que non está de máis coñecelo todo (ou case todo) sobre o acoso sexual.
        http://www.bcn.cl/leyfacil/recurso/acoso-sexual

        Gústame

  12. Bos días, Sandra. Gustaríame, en primeiro lugar, felicitar ao voso grupo por atreverse a tratar unha temática como esta, tan silenciada e problemática. Día a día, asisto con impotencia a que estas situacións de acoso sexan tomadas como normais no día a día das mulleres traballadoras, non só xa no xornalismo, senon en calquera profesión. Como ben di Montse, as mulleres, debido á nosa situación de desvantaxe, temos, dalgún xeito, máis que demostrar que os homes para que a nosa valía sexa tomada en serio. A tendencia paternalista e infantilizadora da sociedade cara as mulleres lévanos a ser constantemente cuestionadas, o cal resulta lamentable se falamos deste século. Máis lamentable aínda resulta ver que esta situación é tan normal e rutinaria que nos casos de acoso ou abuso, os acosadores non sofren as consecuencias nunca, mantendo os seus postos e conservando as súas carreiras profesionais inmaculadas e exitosas. Lémbrame agora o caso de Teresa Rodríguez, portavoz de Podemos en Andalucía, que se enfrontou a unha situación machista e de descrédito da súa persoa no ámbito institucional. Déixote a súa testemuña e xa me dis que opinas.
    http://www.elperiodico.com/es/noticias/politica/teresa-rodriguez-denuncia-por-acoso-sexual-empresario-5710354

    Gústame

    1. Boas Marta. Primeiramente moitísimas gracias por comentar e, moitísimas gracias tamén polas felicitacións.
      Non só é que os acosadores non sofran as consecuencias dos seus actos, senón que aínda por riba quenes as soen sufrir son as mulleres. As propias vítimas son as que saen culpables. Culpable de ser acosada sexualmente? É indignante.
      Paréceme moi pertinente o enlace que me aportaches e, de novo, paréceme insultante que o home se defenda desa situación dicindo que o que lle fixo a ela foi unha “broma desafortunada” e que era porque levaba copas de máis. Esa é unha excusa para librarse do que se fai? Non son rapaces para poñer esas excusas tan ridículas, senón que son persoas adultas e, con nome. Agora que che aportei a miña opinión, gustaríame saber a túa.

      Gústame

      1. Coincido contigo, Sandra. É indignante esta tendencia existente de culpabilizar ou responsabilizar á victima deste acoso. Tanto se no acoso é na rúa, mediante preguntas como “que levabas posto?” “que facías sola a esas horas”, que poñen o foco do suceso directamente sobre a responsabilidade da víctima. No eido laboral, o paradigma se repite, en moitos casos a situación resultante é a da propia muller preguntándose que é o que fixo ela para chegar a esa situación. No caso plantexado con Teresa Rodríguez, atopamos ademáis un factor tristemente extendido: o de que a profesionalidade e valía da muller sexa continuamente cuestionado, inquerindo con nós actitudes que resultarían inaceptables se o foco da acción fose outro home.
        Por outra banda, teñen que existir algúns protocolos para conseguir que estas actitudes cesen, non si? Atopastes algunha solución, tanto ti como o teu grupo de traballo, cara esta problemática?

        Gústame

      2. Ademais, ensínannos a defendernos deste tipo de xente, a ir pola rúa acompañadas (sobre todo, se é de noite), e a milleiros de cousas máis. E eu pregúntome, por que non ensinan a eles a non facer iso? Por que somos nós as que temos que aprender a estar todo o tempo alerta e a defendernos? Penso que non o entenderei nunca.
        Si, estivemos preguntándolles aos xornalistas e, como testemuñas de algúns casos de acoso, dixéronnos que está todo tan tapado e tan silenciado que non te decatas do que sucede. E, basicamente, aí está o problema, no silencio. Non querer falar e denunciar é o erro máis grande (e non culpo ás vítimas, están aterradas, e é normal), por iso hai que darlles esta confianza e animalas a que se pode saír desas situacións, e dese mundo.

        Gústame

  13. Boas Sandra, é unha lástima a situación que estamos a vivir. É increible que a día de hoxe as mulleres esteamos tan desprestixiadas na sociedade. Como ben falas no teu post, o machismo no xornalismo expónse de dúas formas principalmente.
    A primeira son esas portadas denigrantes que se lle adican ao xénero femenino. Aquelas onde se reducen os logros das mulleres para tratalas como obxectos sexuais. Un claro exemplo son as portadas que se lle adican ás grandes deportistas. Se gañan algo, os medios non tardan en facer alusión ó seu entrenador ou marido. Tamén pode ser que se isto se omita totalmente e só se adiquen a describilas de forma física e sexual. Este artigo exemplifica o que acabo de dicir, citando algúns dos casos máis escabrosos: http://rpp.pe/multideportes/juegos-olimpicos/7-titulares-machistas-de-la-prensa-sobre-deportistas-de-rio-2016-noticia-986416
    A segunda forma é na que ti fixeches máis fincapé. O acoso nas redaccións. Quizáis un tema máis descoñecido polo seu silencio, como ben din Montse e Nicolás. Aquí deixo este artigo de Eldiario.es escrito por Olga Rodríguez para a campaña #amítambien: http://www.eldiario.es/zonacritica/pasado-machismo-redacciones-medios_6_613198689.html. Porque non hai nada que de máis visibilidade que compartir as testemuñas daquelas mulleres que viven o machismo nas súas propias carnes.
    Un saúdo e moi bo traballo!

    Gústame

    1. Ola Marta.
      Si, o machismo exponse de dúas formas ben diferenciadas. É certo que neste post fixen máis fincapé ao acoso nas redaccións pero no primeiro foi onde falei das portadas dos xornais e do machismo que nelas se reflictía. Déixoche aquí un enlace a ese outro post por si che apetece lelo e darme a túa opinión.
      https://observatoriodecomunicacion.wordpress.com/2017/03/09/a-muller-traballadora-nos-medios-de-comunicacion/
      Certo Marta, non hai nada que dé máis visibilidade que compartir todo iso, que contalo, escribir sobre isto e facer que o vexan o maior número de persoas posibles.
      Moitas grazas pola noraboa Marta, un saúdo!

      Gústame

      1. Vale Sandra, leereime o post que me adxuntas!
        Quería engadir que o tema vai estando máis visibilizado. Fai 5 días comezou a campaña “No me acoses,respétame” da man das xornalistas paraguayas,
        para pedir o cese do acoso machista que as mulleres sofren nas redaccións.
        (http://www.abc.com.py/nacionales/periodistas-impulsan-campana-contra-el-acoso-1587433.html). En México, no mes de Marzo, as xornalistas deportivas impulsaron a “Versus”co fin de frear o acoso e a degradación das deportistas nos xornais. (http://www.laizquierdadiario.com/Periodistas-de-deportes-se-organizan-contra-violencia-de-genero-y-acoso-en-redes-sociales). Ambos movementos tiveron unha inmensa repercusión, tanto nos seus países como a nivel global. En España, aínda que Eldiario.es impulsou a campaña que arriba mencionei, esta non tivo unha gran repercusión e ningún outro medio se uniu. O único que queda é preguntarse porqué no noso país ocorren estas cousas. ¿Será polo medo a unha élite establecida con moito poder? ¿É o silencio o que propicia isto ou o son as críticas que podes recibir por ser víctima do acoso? Esperemos que a situación vaia cambiando nun futuro.
        Un saúdo!

        Gústame

      2. Eu tampouco sei por que no noso país ocorre isto, pero en canto a esas dúas preguntas gustaríame responderche que quizais sexa unha mezcla delas. Non creo que sexa por ter medo a esa élite establecida de poder, senón quizais sexa porque sabes que contra eles non vas gañar, sexa o que sexa. Vivimos nun país no que, como teñas algo de poder, tes todas as papeletas para ser intocable en canto a moitos temas (e despois din que todos somos iguais en canto á lei, si…). E, sobre a segunda pregunta, non sabería responderche bem, xa que eu tamén ma fago, penso que o silencio propicia estas situacións, si, pero as críticas que se reciben seguramente tamén sexan un favor clave en canto a que isto siga sucedendo. A verdade é que eu non o vexo moi claro, xa que penso que neste país as cousas son así por diversos factores. Ti velo máis claro ca min? Porque eu en canto a iso aínda me quedan dúbidas. Oxalá poidamos chegar a un día no que se desglosen todos estes factores e poidamos ver todo máis claro para poder solucionalo ou, máis ben, erradicalo.

        Gústame

      3. Gustaríame recordar unha entrada do teu grupo para falar do tema: https://observatoriodecomunicacion.wordpress.com/2017/03/30/a-profesion-na-que-domina-o-silencio/. Nel Gonzalo Brocos explica que: “A profesión xornalística non é moi proclive a facer demandas en conxunto. Pero o problema de fondo é que a precariedade e a falta de traballo tamén fai que haxa menos solidariedade”. Solidariedade. Esa é a palabra. Considero que no noso país non se denuncia quizáis porque non existe unha verdadeira unidade xornalística onde todos defendamos unha causa xusta. Cada un está demasiado pendente do seu. Se a iso lle sumamos o medo, que eu creo que sí que existe, e a situación económica, as mulleres non están na mellor posición para reivindicar a súa dignidade.

        Gústame

      4. Pois si, Marta. Creo que non o poderías resumir mellor. Dende o meu punto de vista tamén existe o medo. Hai moito medo. Hai tamén moita falta de solidariedade e compañeirismo porque cada un está ao seu e mira polo seu. Tendo en conta o silencio en canto a estes temas (o acoso sexual sabemos que está moi tapado) e que as vítimas non denuncian por medo (tanto ás críticas, á culpabilización, a perder o seu posto de traballo, etc) da a ver que non están na situación máis favorable. E isto é o que hai que cambiar; ese medo, ese silencio, esas tapaderas, non sei, hai que cámbialo.

        Gústame

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair / Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair / Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair / Cambiar )

Google+ photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google+. Sair / Cambiar )

Conectando a %s