Educación e información: as chaves para evitar o sensacionalismo

PÉREZ DÍAZ

O mércores pasado acudimos a unha reunión co noso círculo, na cal tratamos diversos temas de interese para eles. Empregamos varias noticias que serviron de precedente para falar acerca de varios aspectos relacionados cos medios de comunicación.

Un dos temas tratados foi o tratamento académico que se fai sobre a diversidade sexual e o tratamento do colectivo LGTBI desde as aulas e o ámbito académico en xeral. Os membros do círculo tiñan diversas opinións respecto a este tema, pero destacaron en conxunto a importancia da información e a concienciación sobre a diversidade de xénero.

Os medios fan un tratamento sensacionalista e incluso morboso do tema, en moitos casos motivado polo ánimo de conseguir máis lectores debido a que o colectivo LGTBI está cobrando importancia e polo tanto visibilidade nos medios, aínda que o tratamento non sempre sexa o correcto e respetuoso que debera ser. Outro dos puntos que inciden neste tratamento morboso é a falta de coñecemento e a desinformación, algo no que os integrantes do círculo coincidiron.

En noticias como a de Cassandra Vera, a tuiteira acusada de inxurias contra as vítimas do terrorismo a causa dunha serie de tuits o tratamento informativo foi moi negativo, pois en moitas ocasións as informacións que se resaltaban e incluso as que ocupaban titulares nos medios era a súa condición de transexual, algo irrelevante completamente para a situación que se estaba a xulgar, que en absoluto tiña relación con iso.

En relación a esta noticia analizada durante a reunión, un dos aspectos que salientaron Hugo e Nacho é que actualmente hai máis noticias sobre transexualidade porque “está de moda” e é un arma que usan os medios para vender máis. Non importa o contido das noticias, senón o mediáticos que poidan resultar esos titulares e cantos lectores capten. Ambos coincidiron que a morbosidade e o sensacionalismo están presentes en moitas publicacións. Rick sen embargo discrepou nisto xa que pensa que a acción dos medios é importante para a visibilización e que non é que sexa algo que na actualidade está de moda, senón que hai maior orgullo por parte do colectivo e máis forza para loitar que fai uns anos.

Mentres que Rick está a favor do Gay Pride e das numerosas actividades que o colectivo LGTBI realiza para lograr a visibilización, Hugo insiste en que non se sinte representado mediante estas accións por chegar a ser actos un tanto exhibicionistas ou esaxerados que non logran representar a todo o grupo.

A pesar de que os membros do círculo cren que a prensa é un organismo moi manipulable que cambia todo ó seu antoxo, Nacho aportou unha reflexión moi interesante durante a reunión: “Todo lo que salga en la tele es bueno porque me hace ver que no estaré rechazado toda la vida, aunque no me identifico con la gente que acude al Pride o que exagera su condición.”

Outro dos temas a tratar na reunión foi o documental “Yo soy Jazz” que trata sobre unha nena transexual que vive en EEUU. Os membros do círculo e en concreto Hugo e Nacho coincidiron en que o documental era moi sensacionalista pois o tema era tratado como un espectáculo e incluso coma se fose un reality. Compararon o programa con outro no que se trataba a vida de dúas persoas con acondroplasia (enanismo) polo que todo era moi morboso e sensacionalista. En ambos programas dábase información que podía ser interesante pero ó mesmo tempo contábanse cousas demasiado persoais que buscaban sacar unha parte moi íntima que só demostraba o sensacionalista e morboso do programa. O documental aportaba información sobre o proceso de transición, o cal podía ser útil para as persoas trans, pero o tratamento informativo non lles pareceu adecuado en absoluto.

Pensan que hai ferramentas que aportan moita máis información que estos programas, como poden ser os vídeos de Youtube, onde moitas persoas trans mostran a súa evolución nas distintas fases da transición a modo de vídeovlog, dando unha visión moito máis real e humana do proceso, cos aspectos positivos e negativos, cos medos propios dun proceso así e tamén coas alegrías polos novos logros. O círculo en conxunto apoia este tipo de iniciativas por ser alentadoras e polo carácter de axuda e apoio que ofrecen.

En sintonía coas noticias analizadas (estas e outras) xurdiu un debate moi interesante, que foi a desinformación xeral que existe sobre o colectivo LGTBI como realidade e sobre todo co grupo trans. Todos coincidiron na enorme falta de información sobre estos temas, tanto no ámbito sanitario como no educativo ou na poboación en xeral.

Ante estas actuacións dos medios desde o noso grupo e grazas á colaboración do círculo pensamos que a educación é chave para lograr a normativización. A inclusión de cursos, asignaturas ou proxectos de apoio á diversidade son básicos para lograr a visibilización e a aceptación do colectivo.

Non cren que deban impartirse asignaturas específicas nin nos colexios, nin en institutos ou universidades, pero os membros do círculo pensan que si sería beneficioso que se impartisen charlas, xornadas de inclusión e en xeral programas de visibilización do colectivo xa nas idades máis temperás. Isto axudaría a numerosos nenos e nenas a sentirse incluídos na sociedade desde pequenos e favorecería o respeto e a normalización da diversidade de xénero.

23 comentarios en “Educación e información: as chaves para evitar o sensacionalismo

  1. O post non se sacude o pó típico dun traballo de aula. Distante, incluso, co grupo de persoas coas que están compartindo a conversa, dándose voz entrambos. Lémbrolles que este é un medio orientado a análise e que é importante que os convidados tomen a palabra e desenvolvan o contexto. Soamente dous enlaces, non amosan o contraste co relato dos medios. Mágoa.

    Gústame

  2. Despois de ler o post gustaríame apuntar varias cousas. En primeiro lugar estou de acordo na importancia de educación e da información para lograr a total integración do colectivo LGTBI. A información é sempre algo básico para poder entender, comprender e opinar sobre un tema. Móstrome tamén de acordo cos membros do círculo en que non creo que sexa necesario unha materia exclusiva, pero si apoio un incremento de charlas tanto extraescolares como dentro do propio currículum escolar que aborden o tema, e que sexan accesibles para públicos de idades tempranas.
    Estou tamén de acordo con que os medios a veces fan un tratamento morboso do colectivo. Aparecer na prensa supón visibilidade pero non considero que esta sexa de todo favorable cando a información se fai desde o sensacionalismo e porque é un tema de moda, como vos mesmos indicades. A visibilidade do colectivo LGTBI debería ser un compromiso. Por iso paréceme un gran acerto a creación de asociacións de prensa que coñezan o tema. Xa no 2013 fundouse APERCOM, Asociación de Periodistas y Comunicación LGTB, pero non sei ata que punto axudou a erradicar a desinformación. Tamén existe un “código deontolóxico” para erradicar a extravagancia e o amarillismo, este foi distribuído en outubro pola Federación Estatal de Lesbianas, Gais, Transexuales y Bisexuales (Felgtb) e gustaríame saber que opinades ao respecto. É necesario, funciona? No mesmo ámbito hoxe ha sido presentada a Asociación de Prensa LGTB+ (APLGTB+) co obxectivo de erradicar a LGTBfobia, espero que avancen e logren o obxectivo.
    http://ecodiario.eleconomista.es/sociedad/noticias/8709979/10/17/La-federacion-lgtb-alerta-a-la-prensa-del-sensacionalismo-hacia-su-colectivo.html
    Tamén considero que os vídeos en Youtube son unha canle extraordinaria de axuda. E ao igual que os membros do círculo considero que o documental “Yo soy Jazz” é puro sensacionalismo, xa que parece máis unha serie de ficción para adolescentes ou un reality que a vida real.
    Por último gustaríame mostrar a miña opinión sobre o caso de Cassandra Vera. Ao marxe dos delitos que se lle imputan paréceme unha falta de respeto por parte do xuíz tratar o seu nome como un seudónimo e creo que é neste aspecto no que hai que mellorar. Non podemos acadar a inclusión se, ademais de ter unha sociedade desinformada, temos unhas autoridades públicas que mostran tales faltas de respeto, que as considero moito máis graves que o tratamento dos medios do que falades, xa que proveñen de institucións e persoas que deben velar pola igualdade e a integridade.

    Liked by 1 person

    1. En canto á pregunta que nos fas en referencia á necesidade do código deontolóxico que procura a erradicación da extravagancia e o amarelismo, debemos dicir que se trata dunha ferramenta que foi creada co ánimo de conseguir que os medios de comunicación conseguisen adquirir toda a información necesaria para tratar todos os temas relacionados co colectivo LGTBI+ dun xeito correcto. Tratando co noso círculo comprendemos xa nun primeiro momento como a desinformación é un problema moi grave na sociedade actual que debemos erradicar. Coa intención de axudar neste arduo traballo, a asociación FELGTB tratou de crear unha guía na que os xornalistas puideran aprender a transmitir os conceptos básicos que son adecuados no tratamento correcto da diversidade sexual e de xénero (http://www.felgtb.org/temas/bisexualidad/documentacion/i/329/257/guia-de-buenas-practicas-para-medios-de-comunicacion ). En canto á súa utilidade, é innegable o feito de que a sociedade avanza a un paso lento e tardío, pero avanza. É dicir, aínda que poidamos atoparnos nunha situación de ignorancia e incluso en moitas ocasións desprezo cara este colectivo, calquera axuda contribúe a un cambio na mentalidade de moitas persoas. Se no momento no que os medios transmiten determinada información o fan dun feito concienciado e substituíndo determinadas expresións ou imaxes que o que fan finalmente é perpetuar os estereotipos e a discriminación cara este colectivo, conseguirán que algunhas persoas (sen saber cantas exactamente, pero algunhas) cambien o seu modo de entender as cousas e abran os ollos cunha información que non tiveran antes. Os seres humanos entenden as cousas como se lles son explicadas, e é necesario un método que poida ensinar como facelo nunha primeira persoa.

      En referencia co que falas do caso de Cassandra Vera coincido na túa opinión de que se trata dunha completa e clara falta de respecto. É certo que as autoridades públicas cometeron un erro ao tratar o seu nome como un pseudónimo. Non obstante, non podo afirmar que este feito sexa moito peor que o caso dos medios de comunicación posto que, aínda que a inclusión é imposible sen unhas autoridades públicas que entendan e coñezan este tipo de situacións e as traten con completa normalidade, son os medios os que chegan á xente. Invítote a que pases pola seguinte noticia do medio LGTBI dosmanzanas , no que si que se leva a cabo un tratamento mediático adecuado (https://www.dosmanzanas.com/2018/01/transfobia-procesal-la-fiscalia-ignora-la-identidad-de-genero-de-cassandra-vera-se-refiere-a-ella-en-masculino-y-califica-su-nombre-de-pseudonimo.html ). Sen uns medios que informen e ensinen a aquelas persoas que ocuparán eses cargos públicos nun futuro e a toda a poboación en xeral, non podemos esperar ningún tipo de cambio.

      Resposta de: Yasmina López.

      Gústame

      1. Estamos de acordo en que a sociedade avanza, aínda que a veces parece que damos un paso adiante e tres cara atrás. Sen embargo, quizás deberíamos pensar que os medios son un reflexo da mesma e o sensacionalismo e os estereotipos é o que vende, polo que a raíz do problema pode non estar na prensa. Gustaríame saber a que te refires con que é necesario un método que poida ensinar como facelo en primeira persoa? Que propós?
        Por outro lado considero que obviamente o trato morboso ou vexatorio dos medios é imperdoable, pero sigo vendo máis grave que ese tipo de tratamento o fagan as persoas que representan as institución públicas, ao Estado e a xustiza, que é a encargada de loitar contra estes comportamentos.
        Respecto o que comentas de ensinar á xente considero que non podemos cargar con toda a culpa aos medios, a ensinanza non depende nin única nin principalmente deles.
        http://www.elcomercio.es/gijon/jueza-deniega-cambio-nombre-transexual-asturias-20180120000723-ntvo.html
        http://www.aragondigital.es/noticia.asp?notid=25337&secid=9

        Gústame

        1. Se ben é certo que a prensa é de determinada maneira porque a sociedade é así, non debemos esquecer a responsabilidade social dos medios de comunicación. Son eles os que crean o imaxinario social, polo que é moi importante ter en conta como falan e porque o fan así. De feito, no noso post no que analizamos máis concretamente o sensacionalismo explicamos máis detalladamente a importancia disto. (https://observatoriodecomunicacion.wordpress.com/2018/03/16/o-uso-sensacionalista-do-colectivo-lgtb-nos-medios/). Aínda que a raíz do problema non se atope na prensa, esta ten a capacidade e sobre todo o deber de solventar na medida do posible esta situación.

          Respecto ao método de ensinar en primeira persoa referímonos á necesidade de que as persoas sean plenamente conscientes da situación de opresión ao colectivo LGTB, polo que propostas como a análise da linguaxe lgtbfoba que todos usamos no día a día sen decatarnos pode ser un bo exercicio para detéctalo.
          Na nosa opinión, debido a que os medios de comunicación chegan a máis persoas, e como dicía antes conforman o imaxinario social, teñen máis responsabilidade que as institucións. De todas formas resulta vergoñoso, como sinalas, que as autoridades non traballen tendo en conta a igualdade e o respeto aos dereitos de todas as persoas.

          Gústame

          1. Estamos de acordo, unha vez máis, en que os medios de comunicación teñen unha responsabilidade social, é polo tanto o que fagan e como o fagan é moi importante para acadar a igualdade e a integración. Tamén coincido en que a pesar de non ser a raíz do problema poden en boa medida arranxar a situación. Sen embargo, sigo discrepando en que teñan máis responsabilidade que as institucións. A prensa ten unha responsabilidade coa cidadanía, claro está, pero os organismos públicos son os representantes da mesma, e polo tanto xa non por moral se non por exixencia teñen que promover a igualdade e a xustiza.
            https://elpais.com/ccaa/2013/02/06/andalucia/1360165413_294245.html
            Coincido en que é importante a ensinanza como ti dis, pero que activades propós para alcanzar o obxectivo?
            http://www.publico.es/actualidad/colectivo-transexual-victima-ajustes-sanitarios.html
            https://www.20minutos.es/noticia/123121/0/transexual/zaragoza/denuncia/

            Liked by 1 person

  3. Con respecto ao primeiro punto que comentas, está claro que nos últimos tempos o tratamento que se lle dá ao colectivo LGTBI nos medios mellorou. É certo que, como ti ben indicas, nos atopamos nun proceso de transición no que os medios comezan a tratalo pero con certos matices, se ben isto non é do todo correcto debido a que é un tema que continúa estando moi estigmatizado na sociedade e, a pesar de que se trata nos distintos medios, non acaba de convencer ás persoas ás que afecta. Está a facerse un esforzo pero coido que non é suficiente. Sen embargo, algúns medios como eldiario.es -que ti mesma mencionas- posúen seccións adicadas especialmente a este colectivo, hai algúns outros que se están a unir á causa. Ademais do enlace que nos aportas, destacamos tamén que o xornal El País posúe unha sección adicada ao colectivo LGTBIQ: https://elpais.com/tag/lgtb/a

    Con respecto ao segundo punto do que nos falas, se ben é certo que o tratamento sensacionalista e morboso que os medios fan do colectivo pode chegar a ser unha arma de dobre fío, é algo que dá que falar e, polo tanto, chega a máis persoas. Non cres que sería peor se non se falase do colectivo, deixandoo apartado? Logo, está na man desas persoas buscar a verdade e tamén depende moito o seu interese por informarse e contrastar a información que lles chega. Con respecto ao enlace que nos aportas de Luís del Val, cabe destacar que este xornalista posúe unha mentalidade un tanto conservadora e católica. A Igrexa ten un longo historial desprestixiando a homosexuais, transexuais, e a todas aquelas persoas que se saen do molde que eles consideran tradicional. Homófobos e irrespetuosos, por sorte, non representan á maioría da sociedade que, no caso do noso país, cada vez máis, acepta con total normalidade ao colectivo LGTBI. Deixo aquí un enlace a unha noticia publicada en eclectomania.es sobre o tema: http://electomania.es/espana-el-pais-del-mundo-mas-tolerante-y-con-menos-lgtbfobia/

    Xa para rematar, gustaríame explicar que estou totalmente dacordo coa túa postura sobre o tema de Youtube. The Tripletz é un exemplo, entre tantos outros, que xóvenes de todo o país e do estranxeiro seguen nas redes e grazas aos cales se están normalizando moitos temas que antes se consideraban tabú. Gustaríame poñer o exemplo tamén de Victoria Volkova, unha youtuber transxénero que, empregando esta potente ferramenta que é o seu canle de Youtube, chega a case o un millón de subscriptores que ten nesta rede social. https://www.youtube.com/channel/UCo3cevtOQY-qfuIpFNSRnUg. É importante mencionar tamén, como ti ben dis, a labor que deben ter os educadores nos centros escolares cos nenos dende que son pequenos, xa que está demostrado que, por exemplo, para eles unha persoa homosexual é alguén totalmente normal, e son os adultos os que, ao longo da súa vida, o van condicionando para que pense de certo modo. Gustaríame destacar esta noticia que saíu fai uns días, sobre dous irmáns xemelos transexuais que decidiron dar a coñecer a súa historia para visibilizar e normalizar o colectivo: https://politica.elpais.com/politica/2018/03/13/actualidad/1520943664_887115.html. Creo que é labor de todos contribuír a que o colectivo LGTBI sexa algo totalmente normal na nosa sociedade e os actos de odio, homofobia, transfobia, etc. rematen dunha vez por todas.

    Gústame

  4. Forja Pena

    Logo de ler o post gustaríame tratar tres puntos. En primeiro lugar o tratamento dos medios do tema LGTBI, considero que houbo moitos avances xa que ata hai ben pouco tratábase de un tema totalmente tabú ou o pouco que se trataba era de forma despectiva. Máis agora creo que nos atopamos nun momento de transición no que os medios empezan a tratalo pero con reticencias. Destaca por exemplo que xornais como eldiario.es teñen ata un apartado dedicado exclusivamente ao colectivo: https://www.eldiario.es/focos/lgtbi/
    Comentades que un dos membros do círculo comenta que o tema LGTBI e en concreto o colectivo trans “están de moda” e o feito de falar sobre os mesmos vende. A miña pregunta é, seguindo a liña de que os medios fan un tratamento sensacionalista e morboso, non é pois isto unha arma de dobre fío? Quero dicir ata que punto a visibilidade que se lle dá axuda ao colectivo cando esta é negativa? Acostúmase dicir que é bo que se fale dun aínda que se fale mal, máis eu considero que isto non é así. Un colectivo tan machacado se recibe visibilidade, máis está é negativa, estaría alimentando máis os estigmas que hai na sociedade. Por exemplo non considero que noticias como esta teñan beneficios para o colectivo (Luís del Val, xornalista, compara unha drag queen nun maltratador de mulleres, un violador, un xerontófilo ou un pederasta): https://www.ivoox.com/radiochip-luis-del-val-cabalgata-audios-mp3_rf_22980025_1.html
    En canto ao tema de YouTube, estou moi dacordo en que axuda a normalizar e sobre todo dar a coñecer o proceso. Esta rede social chega aos máis novos sen dificultades e cunha linguaxe que lles é familiar e próxima. Por tanto xa non só as canles de persoas trans que mostran o proceso son necesarias e moi útiles senón que outros youtubers que teñan máis seguidores compartan tamén vídeos axudando e normalizando algo que de por si xa debería estar normalizado desde fai tempo. Como por exemplo este vídeo que trata a temática a modo de entrevista pero de xeito instrutivo pero que á vez podería tratarse dunha conversa entre amigos: https://www.youtube.com/watch?v=PJB-vbwhE8E&list=PLFIG9Pq-0iTEReJ1xbC3_SaptYjE8RfyO&index=18
    Xa para rematar, en canto á educación comparto a idea de que educar é normativizar van da man e tamén comparto que non se debería impartir unha asignatura exclusiva. Estou a favor das charlas, cursos, xornadas e demais pero non sei ata que punto calan, porque eu mesma recibín este tipo de charlas máis coñezo xente que tamén as recibiu e é homófobo ou tránsfobo. Co cal eu considero que debería haber non unha asignatura pero si unha presenza en todas elas, é dicir, e por poñer un exemplo non poñer unha familia da que agora consideramos estándar en todas as historias, en todos os problemas de matemáticas… intentar unha inclusión e lograr unha normalización desde moi pequenos para que se vexa que a transexualidade, homosexualidade, bisexualidade… é algo totalmente normal.

    Liked by 1 person

    1. Con respecto ao primeiro punto que comentas, está claro que nos últimos tempos o tratamento que se lle dá ao colectivo LGTBI nos medios mellorou. É certo que, como ti ben indicas, nos atopamos nun proceso de transición no que os medios comezan a tratalo pero con certos matices, se ben isto non é do todo correcto debido a que é un tema que continúa estando moi estigmatizado na sociedade e, a pesar de que se trata nos distintos medios, non acaba de convencer ás persoas ás que afecta. Está a facerse un esforzo pero coido que non é suficiente. Sen embargo, algúns medios como eldiario.es -que ti mesma mencionas- posúen seccións adicadas especialmente a este colectivo, hai algúns outros que se están a unir á causa. Ademais do enlace que nos aportas, destacamos tamén que o xornal El País posúe unha sección adicada ao colectivo LGTBIQ: https://elpais.com/tag/lgtb/a

      Con respecto ao segundo punto do que nos falas, se ben é certo que o tratamento sensacionalista e morboso que os medios fan do colectivo pode chegar a ser unha arma de dobre fío, é algo que dá que falar e, polo tanto, chega a máis persoas. Non cres que sería peor se non se falase do colectivo, deixandoo apartado? Logo, está na man desas persoas buscar a verdade e tamén depende moito o seu interese por informarse e contrastar a información que lles chega. Con respecto ao enlace que nos aportas de Luís del Val, cabe destacar que este xornalista posúe unha mentalidade un tanto conservadora e católica. A Igrexa ten un longo historial desprestixiando a homosexuais, transexuais, e a todas aquelas persoas que se saen do molde que eles consideran tradicional. Homófobos e irrespetuosos, por sorte, non representan á maioría da sociedade que, no caso do noso país, cada vez máis, acepta con total normalidade ao colectivo LGTBI. Deixo aquí un enlace a unha noticia publicada en eclectomania.es sobre o tema: http://electomania.es/espana-el-pais-del-mundo-mas-tolerante-y-con-menos-lgtbfobia/

      Xa para rematar, gustaríame explicar que estou totalmente dacordo coa túa postura sobre o tema de Youtube. The Tripletz é un exemplo, entre tantos outros, que xóvenes de todo o país e do estranxeiro seguen nas redes e grazas aos cales se están normalizando moitos temas que antes se consideraban tabú. Gustaríame poñer o exemplo tamén de Victoria Volkova, unha youtuber transxénero que, empregando esta potente ferramenta que é o seu canle de Youtube, chega a case o un millón de subscriptores que ten nesta rede social. https://www.youtube.com/channel/UCo3cevtOQY-qfuIpFNSRnUg. É importante mencionar tamén, como ti ben dis, a labor que deben ter os educadores nos centros escolares cos nenos dende que son pequenos, xa que está demostrado que, por exemplo, para eles unha persoa homosexual é alguén totalmente normal, e son os adultos os que, ao longo da súa vida, o van condicionando para que pense de certo modo. Gustaríame destacar esta noticia que saíu fai uns días, sobre dous irmáns xemelos transexuais que decidiron dar a coñecer a súa historia para visibilizar e normalizar o colectivo: https://politica.elpais.com/politica/2018/03/13/actualidad/1520943664_887115.html. Creo que é labor de todos contribuír a que o colectivo LGTBI sexa algo totalmente normal na nosa sociedade e os actos de odio, homofobia, transfobia, etc. rematen dunha vez por todas.

      Gústame

      1. Forja Pena

        Estou moi de acordo co que comentas e ao final xa non se trata de que os xornais teñan ou non unha sección dedicada ao colectivo, de feito creo que dita sección tardará en chegar ou non chegará a medios como El Mundo ou ABC, onde, por outra parte si que teñen oco para outras seccións de moito interese como son touros, pero iso é outro tema. O que debemos vixiar e esixir é que o tratamento sexa o axeitado. Respondendo ao que ti me preguntabas sobre se sería peor que non se falase do tema eu creo que por suposto é mellor que se fale. Pero, xa nas alturas nas que estamos, e no ano no que estamos é inadmisible aceptar que se fale mal ou se alimenten estereotipos.
        Falando da educación non é xa que sexa importante, senón que é extremadamente necesaria. Os nenos non teñen prexuízos, non teñen “fobia” de ningún tipo, son os adultos, a familia, a sociedade a que educa e moitas veces educa mal. Deixo para aquí un exemplo de como cos anos vamos collendo os estereotipos e os prexuízos: https://www.youtube.com/watch?v=XjJQBjWYDTs Polo tanto hai que educar desde moi pequenos e tamén cómpre que sexa unha educación de calidade porque se a mensaxe non cala na sociedade seguiremos vendo as cifras de delitos de odio aumentar e as cifras desde logo son para asustarse, máis tendo en conta que, probablemente, non teñamos conta da totalidade das mesmas: https://www.huffingtonpost.es/2017/06/08/los-delitos-de-odio-descienden-un-4-pero-los-relativos-a-la-ori_a_22133092/

        Liked by 1 person

        1. Como ti dis, é necesario que os medios, ademais de facer un oco nas súas páxinas adicado a estes colectivos para axudar á súa visibilización, é necesario que o tratamento sexa axeitado. A Federación Estatal de Lesbianas, Gais, Transexuais e Bisexuais (FELGTB) publicou unha “Guía de buenas prácticas para el tratamiento de la diversidad sexual y de género en los medios de comunicación” en outubro do 2017. Os medios deberían de comezar a empregala. O enlace é este http://www.felgtb.org/temas/laboral/documentacion/i/14208/359/guia-de-buenas-practicas-para-el-tratamiento-de-la-diversidad-sexual-y-de-genero-en-los-medios-de-comunicacion

          Con respecto ao que comentas sobre os delitos de odio, é certo que son unhas cifras alarmantes, mais non se está tomando suficientemente en serio e polo tanto non son castigados como deberían, sobre todo en casos onde se lles falta ao respeto a persoas que pertencen a este colectivo. A liña que o divide da liberdade de expresión, para moitas persoas, é inexistente. Baixo o teu punto de vista, que cres que debería de facerse para as persoas que cometen estes delitos? Quizais a solución está, como ti dis, en educar ás novas xeracións cun ensino de calidade para que estas cifras desaparezan por completo.

          Gústame

          1. Paréceme moi interesante o documento que aportas e desde logo é moi necesario que os medios teñan as ferramentas para realizar o seu traballo á vez que transmiten uns ideais que axuden a mellorar a situación do colectivo.
            Por outra banda, falando dos delitos de odio cara o colectivo, como xa diciamos estanse a xerar un número desorbitado. Sinceramente, non sei que “habería que facer”, desde logo castigar e ensinar as novas xeracións o que está permitido e o que non, porque acollerse a liberdade de expresión cando se insulta a un colectivo como é este paréceme vergoñento. Ademais, xa non só son insultos ou mofas senón agresións físicas ou psicolóxicas que calan na vítima e que a condicionan. Un exemplo disto foi o caso de Alan, o rapaz trans de 17 anos que se suicidou tras vivir varios anos cunha depresión xerada por todo o odio que sufriu, tal como narra a súa nai nesta entrevista: http://www.elmundo.es/sociedad/2015/12/30/5682ca5322601d8c0f8b4632.html
            Como di a nai na entrevista, a pesar de que sempre atopou apoio en profesores, ata que punto son tamén culpables deste tipo de casos? Como ela ben di saben quen é o acosador e o acosado, mais non actúan. O caso como o de Alan pódese evitar? Non sei que opinas ti, mais eu considero que si. É unha tarefa difícil xa que hai que educar a alumnos, a educadores e tamén a pais, xa que como viñamos dicindo os nenos non teñen prexuízos, mais os pais si. A miña pregunta é por onde se pode empezar un traballo tan grande e á vez tan necesario?

            Gústame

            1. É moi importante educar tanto aos nenos como aos pais e aos profesores nun total respecto polos demais, incluíndo así o colectivo LGTB. O caso de Alan, do que ti falas, é a mostra de ata onde poden chegar as persoas, e é algo que non debería volver a repetirse, sen embargo, as cifras falan por si soas. Nesta noticia explícase que o 80% dos rapaces ou rapazas LGTB reciben acoso durante a ESO. Deixo aquí o enlace: http://www.rtve.es/noticias/20170623/acoso-menores-lgtb-aulas-5-anos-ya-se-llaman-maricon-marimacho/1569420.shtml

              É obvio que isto é un problema que debemos erradicar de raíz. Moitas veces, nos centros, os profesores son coñecedores á perfección da situación que está a ocorrer, como no caso de Alan, e, a pesar de que intentan axudar, non fan todo o que está na súa man para acabar co problema. Eu creo que é evitable, tomando sempre as medidas oportunas e apoiando sempre ao neno que está sufrindo, que se sinte só e sin apoio. Para responderche á túa última pregunta, creo que é necesario cambiar o sistema educativo de raíz e educar aos nenos dende pequenos na igualdade e no respecto a todas as persoas, independentemente do seu sexo, da súa condición sexual, relixión ou raza. Ademais, este non é un problema que se queda só de portas a dentro do colexio, como podía suceder hai anos. Agora tamén vai ata a casa con eles, nas súas redes sociais. Insultar tras unha pantalla é moito máis sinxelo xa que o fan de forma anónima e o dano pode ser incluso peor. É importante erradicar todo o odio que se ten cara o colectivo LGTB e axudar sempre ás víctimas sen cuestionalas.

              Gústame

              1. Como ti comentas non podemos permitir que ninguén insulte a outra persoa pola súa condición sexual ou por calquera outro motivo. Lendo esa nova que me adxuntas é verdadeiramente desolador o que din de que a metade dos que sofren acoso homofóbico pensa no suicidio. Este tipo de actitudes desembocan logo en casos como o de Alan ou o de outras moitas máis persoas.
                En canto ás redes sociais non podo estar máis de acordo: coa chegada das mesmas calquera pode insultar ou acosar a outra persoa de forma anónima se así o desexa. Este tipo de acoso fai, como ben dis, que calquera se poida esconder detrás dunha pantalla e acosar sen repercusións. Referido tamén ás redes sociais é alarmante cando as propias compañías censuran contido que consideran inapropiado. Un dos últimos casos foi o dun rapaz que subiu unha foto a piques de darse un bico co seu mozo a Instagram e este eliminoulla por inapropiada. Xusto nos mesmos días se estaba denunciando constantemente desde distintos perfís unha conta que subía fotos de animais asasinados con fotos explícitas, mais cando intentabas reportar a conta Instagram contestábache dicindo que o contido non violaba as normas da rede social, mentres que dous mozos dándose un simple bico si que o facía… Axunto a noticia http://www.publico.es/tremending/2018/03/27/instagram-censura-un-beso-entre-homosexuales-todavia-no-he-recibido-disculpas/

                Gústame

                1. Falando do tema das redes sociais, xa coñecía o caso que comentas. É desolador que unha rede social borre contido por supostamente violar as normas da comunidade cando simplemente se trataba dunha fotografía de dous rapaces dándose un bico. As reaccións da comunidade foron moi positivas e ambos rapaces recibiron moito apoio de persoas que decidiron subir a súa foto ás súas respectivas contas persoais. Creo que é deber de todos intentar rematar con este odio que se ten cara o colectivo, xa que é totalmente infundado. Ao fin e ao cabo, todos somos seres humanos.

                  Adxunto tamén unha noticia na que se fala das desculpas que emitiu Youtube por ocultar vídeos de bloggers que pertencen ao colectivo LGTB. A noticia: https://www.fayerwayer.com/2017/03/youtube-se-disculpa-por-ocultar-videos-con-contenido-lgbt/

                  É deber de todos loitar contra este tipo de inxustizas e tamén promover o respecto cara todas as persoas. O bullying segue moi presente na sociedade, sobre todo en xente máis nova, e debemos poñer da nosa parte para que isto se remate dunha vez por todas.

                  Gústame

  5. Aínda que non é ético, os medios de comunicación ( ao igual que moitos outros sectores) van a facer o que sexa posible por conseguir beneficios e ventas, pero ¿quén lle otorga eses beneficios?
    Nós.
    Podemos acusar ós medios de ser sensacionalistas e caer no amarelismo moitas veces, sobretodo nestes temas ( cómo o que trata o noso grupo, saúde mental) pero ó fin e ó cabo, ningún medio falaría, ou trataría un tema que non vende. O problema non é que os medios actúen de maneira pouco ética, o problema e que nós, a sociedade lle lo permitimos porque temos un problema de descoñecemento xeral, temos prexuizos e temos un problema educacional bastante importante.

    Non só existe un descoñecemento xeneralizado sobre o colectivo LGTBI. Se non que, en xeral, considero que temos un gran problema co descoñecemento da sexualidad en todas as súas formas, e a pesar de que eu tamén considero que impartir asignaturas como tal sobre este tema é algo desproporcionado, tampouco penso que as charlas sexan a mellor forma de chegar a xente, e o que aínda é máis complicado ós adolescentes.
    Normalmente o tratamento que se fai deste tema (ou da sexualidade en xeral), é demasiado pontificio, demasido frío ou quizás demasiado distante. Hoxe na clase de Comunicación Interpersoal falamos do problema que existe entre comunicación e información. Creo que neste tema tamén existe ese problema.
    O problema é que moitas veces, esas charlas informan, dan datos, explican ou razonan o tema, pero non acaban de comunicar, e eso sí que se debe a que temos un descoñecemento moi grande sobre o tema, non o chegamos a entender e polo tanto interrompemos o proceso de comunicación.
    Por exemplo nesta noticia:
    https://elpais.com/ccaa/2016/05/21/valencia/1463840426_168584.html .
    Chámame a antención sobretodo o parrafo final que deixo aquí para que reflexionemos: “Entre los mayores problemas de los adolescentes LGTB se cuentan el aislamiento y la falta de referentes. No les vale saber que Oscar Wilde o Françoise Sagan eran homosexuales. Ahora manda Hollywood y necesitan conocer que Ian McKellen, de El señor de los anillos, o Ellen Page, la actriz de X-Men, lo son.”
    Sinceramente non creo que eso sexa o máis importante, non sei que opinades vós.
    Obviamente é importante e necesario o tratamento do colectivo LGTBI dende o ámbito académico, na casa e nos medios, que ao fin é o cabo son reflexo da sociedade, pero creo que o que falla é a forma de facelo.
    Respecto as opinións de que o colectivo LGTBI “está de moda”, non vexo que todo o que esto implico teña que ser negativo, é máis, incluso por ahí podería chegar o cambio na forma de comunicar.
    Podemos chamarlle moda ou cambio, o importante é que sexa positivo e que chegue a arraigar na sociedade.

    Gústame

    1. Ben é certo que somos nós mesmos, a audiencia de todos eses medios, as persoas que fomentan este tipo de información sensacionalista, pero iso non implica que sexa algo que non pode cambiar. No momento no que a sociedade comece a estar en completo coñecemento da situación actual de moitos sectores da poboación, como é o caso do colectivo LGTBI+, o tratamento da información cambiaría completamente o seu ton e o seu modo de transmitir os diversos contidos relacionados con estes ámbitos. O descoñecemento da sexualidade en todas as súas formas é algo existente hoxe en día aínda que en moitas ocasións se trate de vender unha situación moi mellorada e un gran coñecemento xeral. Isto é un erro. Aínda que hoxe un porcentaxe maior da poboación recoñeza publicamente a súa pertenza a este colectivo e sexan outros moitos os que o respecten e apoien como aliados, queda moito camiño por percorrer.

      A educación é un dos temas de maior controversia posto que en moitos casos non se consegue atopar a forma de chegar, como ti dis, a un grupo de persoas tan diferentes entre eles como son os adolescentes. Pero isto é algo no que mesmo as asociacións que tratan este tema coñecen e tratan de arranxar. Comparto contigo un Informe realizado pola Federación Estatal de Lesbianas, Gais, Transexuales e Bisexuales que recibe o nome de “Homofobia en el sistema educativo”: http://www.felgtb.org/rs/466/d112d6ad-54ec-438b-9358-4483f9e98868/807/filename/homofobia-en-el-sistema-educativo.pdf.
      Paréceme de interese e que merece ser resaltado o seu comezo, xa que inicia a presentación do mesmo cunha cita á Constitución Española, máis concretamente ao artigo 27 que procedo a mostrarte: “La educación tendrá por objeto el pleno desarrollo de la personalidad humana en el respeto a los principios democráticos de convivencia y a los derechos y libertades fundamentales”. Seguidamente, lanza a todas aquelas persoas que conforman a comunidade educativa a pregunta de se poderían afirmar que co colectivo LGTBI+ se está cumprindo este mandato constitucional do dereito á educación en igualdade de condicións. Ademais, ao longo do Informe trátase de explicar algúns conceptos básicos e facer entender cousas que é obvio que aínda non están sendo ben entendidas. É dicir, un sistema educativo no que atopamos unha serie de comportamentos homófobos que causan moitas mortes de forma diaria, necesita erradicar esta situación e a solución é ensinando. Actualmente moitas asociacións están traballando nisto para conseguilo.

      Dentro da cuestión de se “estar de moda” resulta prexudicial ou o contrario, semella case evidente que todo aquilo que consiga visibilizar ao colectivo vai axudar a moitas persoas a aceptarse e a outras moitas a entender e non criticar. Sen embargo, non sabemos ata que punto tamén resulta algo negativo o feito de que moitos medios vendan situacións que rodean ao colectivo dun xeito erróneo. Aí retomamos a importancia da ensinanza.

      Resposta: Yasmina López.

      Gústame

      1. Aínda que tes toda a razón ao dicir que a educación comeza na casa, ese é un ámbito moi difícil de estudar, e non digamos investigar e analizar. Pero de todas formas, o que os pais ensinen aos fillos ven marcado polo pensamento que existe na sociedade, e nese pensamento si que interveñen directamente tanto os medios de comunicación como as escolas. Por iso centrámonos nestes dous axentes. Debemos recordar tamén, que malia unha familia poida ter unhas ideas moi claras e defendelas, se na rúa e nas aulas os rapaces ven esas ideas cuestionadas e dende outro punto de vista. Adxunto este estudo de D. Campos sobre a influencia da educación en valores dos máis pequenos (www.monografias.com/trabajos89/influencia-educacion-valores/influencia-educacion-valores.shtml).
        Ademais, a educación nas aulas tamén serve para erradicar a lgtbfobia nas mesmas, un problema que por desgraza continúa a ser de actualidade, tal e como recolle o informe da FELGTB (http://www.felgtb.org/rs/466/d112d6ad-54ec-438b-9358-4483f9e98868/807/filename/homofobia-en-el-sistema-educativo.pdf).

        E a pesar de que é certo que ser LGTB non é unha moda, ao falar de que estos temas “están de moda” referímonos a que agora fálase máis deles nos medios de masas porque permite dar unha boa imaxe e de modernidade e compromiso dos propios medios, aínda que non sempre resulte así. Sen ben é certo que pode ter moitas consecuencias positivas, ao fomentar o interese polo colectivo, iso non exime aos medios da súa responsabilidade de levar a cabo un bo tratamento informativo.

        Gústame

      2. Por suposto a solución está no cambio, pero nun profundo cambio social que é algo que vexo moi utópico.
        A prensa, os medios, son un colectivo que desgraciadamente está moi motivado polo interese económico e na miña opinión creo que hai temas que “sempre van dar xogo” aínda que se normalice ( entendendo normalizarse como extender na sociedade un coñecemento xeneral).
        O tema da educación é tremendamente importante xa que son as directrices sobre as que se consolida a sociedade, pero dende o meu punto de vista a educación comeza na casa. De feito creo que sería interesante que afondárades un pouco nese tema tamén, xa que o que non podemos facer é desentendernos ou restar importancia ó papel que xogan os núcleos familiares, e non só os pais, avós, irmáns, etc se non nós mesmos, os máis cativos, pois moitas veces nós posuimos máis información que nosos pais e podemos tamén ensinarlles a eles. Ademais, no caso dos membros da comunidade LGTB, o entorno familiar ten un papel decisivo, como se conta neste artigo: http://www.elmundo.es/elmundosalud/2008/12/29/medicina/1230543854.html
        O artigo ao que te remitiches é interesante xa que fai unha definición pormenorizada de algúns conceptos de interese como poden ser “identidade de xénero” ou “ pluma”. Moi bo!
        Tamén creo que é de interese a parte do estudio na que se trata o tema dos insultos por condición sexual. É un tratamento bastante bo e claro do tema.
        Respecto a ” estar de moda”, non estamos a falar dun grupo de música ou dunha tendencia na forma de vestir. Estamos falando de que quizás por esa “moda” exista xente que está comezando a investigar sobre o tema, ou incluso a encontrar a súa orientación, ou a cambiala. As modas rematan, pasan, pero o que creo que pode quedar en nós é o coñecemento.
        Anímoche a ler os nosos post sobre a estigmatización que existe tamén no tema da saúde mental.

        Autor: Dorado Lago

        Gústame

        1. O cambio que estase a producir, aínda que a ritmo paulatino, non é na miña opinión unha realidade utópica, senón máis ben un futuro algo alonxado. Por iso é preciso traballar entre todes para acadar ese futuro o máis pronto posible, xa que no noso día a día as nosas pequenas accións teñen grandes consecuencias.

          Como ben indicas, a educación é un dos factores que dará lugar a esa transformación da que falamos, unha educación que non se limita ás aulas. Non obstante, como supoño que comprenderás, neste observatorio non podemos entrar a analizar na relevancia da educación e formación dentro das familias, xa que está orientado a estudar como falan os medios de comunicación, que actualmente aínda cometen innumerables erros e mesmo teñen influencia nas correntes de opinión da sociedade, na que se enmarcan ese núcleos familiares.

          Por último, gustaríame falar do que comentas ao principio de que existen temas que “sempre van dar xogo”. Non podería estar máis en desacordo, xa que entendo que ese “dar xogo” do colectivo LGTBI reside nun sensacionalismo e morbosidade no tratamento deste tipo de contidos, que por outra parte non se produce por exemplo ao falar de persoas cishetero. Poño de exemplo un dos casos dos que falamos no noso seguinte post ‘O uso sensacionalista do colectivo LGTB nos medios’ (https://observatoriodecomunicacion.wordpress.com/2018/03/16/o-uso-sensacionalista-do-colectivo-lgtb-nos-medios/), no que nunha entrevista en El País, pregúntaselle polas súas parellas a dous mozos que son xemelos trans. Tamén paréceme interesante o titular desta entrevista ao actor chileno César Múñoz (sinetiquetas.org/2016/01/28/los-medios-suelen-fijarse-de-forma-muy-evidente-en-la-parte-morbosa-de-ser-gay/) collendo unha das súas declaracións nas que destaca que os medios céntranse na morbosidade do colectivo. Engado a isto unha cita da entrevista, na que o actor, que conduce un programa radiofónico no que fala sobre o colectivo: “”Para min é importante que a radio me dera unha voz. Sinto que tamén estou educando”, e é que, ao fin e ao cabo, debemos centrarnos e recordar sempre esa función dos medios de comunicación, que é formar, ademais de informar e en lugar de entreter.

          Gústame

Deixa unha resposta a Carmen G. Mariñas Cancelar a resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair /  Cambiar )

Google photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google. Sair /  Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair /  Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair /  Cambiar )

Conectando a %s